ΑΠΟΨΕΙΣ

ΣΤΑΣΕΙΣ

Ακριβώς επειδή στο σχολείο, όταν μας δίδασκαν ότι κρατάμε από λαμπρή φύτρα, μας έλεγαν την ιστορία του Προμηθέα και μας προέτρεπαν να μην καταντήσουμε ποτέ Επιμηθείς ακριβώς επειδή μας έτρωγαν το μυαλό με το «κάλλιον προλαμβάνειν παρά θεραπεύειν», ακριβώς γι’ αυτό λοιπόν κι εμείς το έχουμε πάρει απόφαση να μη χαλάμε τη ζαχαρένια μας. Εναν και μόνο νόμο αποδεχόμαστε, το νόμο του Μέρφυ: «Αν κάτι είναι να πάει στραβά, θα πάει», άρα γιατί να χολοσκάς εκ των προτέρων, γιατί να σπαταλάς δυνάμεις, προσπαθώντας να μπαλώσεις τα αμπάλωτα; Κι έτσι αφήνουμε τα πράγματα να ακολουθούν το ρυθμό τους και απλώς στιλβώνουμε κάθε τόσο την αρμαθιά με τα κλισέ, να τα ‘χουμε έτοιμα όταν θα χρειαστούν: «δαντική καταστροφή», «κόλαση», «άνθρακες ο τελευταίος πνεύμονας», «στων βουνών την ολόμαυρη ράχη» και λοιπά πένθιμα, ή μάλλον πρώην πένθιμα, γιατί η πολλή χρήση τα συρρίκνωσε και τα ακύρωσε.

Ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού άρχισε κιόλας να μετράει τις τελευταίες μέρες του, οι πρώτες πυρκαγιές έδειξαν τ’ αχόρταγα δόντια τους, η μετεωρολογική υπηρεσία προειδοποιεί ότι οι καιρικές συνθήκες αναμένονται ευνοϊκότατες για τους τυχόν εμπρηστές και οικοπεδοφάγους, κι εμείς… Κι εμείς, θαρρείς και συμμετέχουμε σε κάποιο αδιάφορο συνέδριο, προβαίνουμε σε ανακοινώσεις. Δεν ξέρω αν ο βαρύς τίτλος Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας σκέπει έναν οργανισμό που η μοναδική του υποχρέωση είναι να κάνει ανακοινώσεις, και μάλιστα αποκαρδιωτικές, ή του αναλογεί κι άλλος ρόλος, περισσότερο κρίσιμος και περισσότερο υπεύθυνος. Αν δεν έχει αρμοδιότητες, ας κηρύξει την αυτοκατάργησή του, για την τιμή των όπλων. Αν έχει, ας μην αρκείται στο να εγκαλεί δημοσίως τους κωφεύοντες δήμους και τις υπνώττουσες νομαρχίες, που ακόμη δεν ευαρεστήθηκαν να καθαρίσουν τις χωματερές, ελπίζοντας πιθανόν ότι ο Θεός της Ελλάδας θα δείξει άλλη μία φορά τη μεγαλοσύνη του και θα φροντίσει αυτός για όσα δεν φροντίζουν οι πιστοί του.

Ωστόσο, το να πληροφορούμαστε «αρμοδίως» ότι δεν έχει γίνει ακόμη αποψίλωση στα δάση της Αττικής, επειδή τα δασαρχεία δεν διαθέτουν προσωπικό, δεν μπορεί να σημαίνει παρά ότι ορισμένοι (οι κυβερνητικοί, υπεραπασχολημένοι, καθώς είναι με τη φωτιά που ξέσπασε στο ίδιο τους το σπιτικό; οι τοπικοί άρχοντες, που ξέρουν ότι πρέπει να μεριμνήσουν για την εκλογική τους πελατεία; οι συντεχνίες που ορέγονται μια φέτα βουνό, να στήσουν τον οικισμό τους; τι σημασία έχει…) προτιμούν να καταντήσει το Λεκανοπέδιο ολόκληρο σαν την Πεντέλη, που όλο «αναδασώνεται» κι όλο ρημάδι μένει. Να καταντήσει δηλαδή μια Σαχάρα, πάνω στην άμμο της οποίας θα θεμελιώσουμε τα εξοχικά μας, εξοπλισμένα βεβαίως με κλιματισμό και με φυτά εσωτερικού χώρου, εις μνήμην του χαμένου οξυγόνου και των καμένων δέντρων.

Η ΟΝΕ «κλειδώθηκε», ήρθαν οι εκλογές του Απριλίου 2000, η νέα νίκη του ΠΑΣΟΚ και η πολιτική ηγεσία εμφανίστηκε να κοιτάζει την «μετά ΟΝΕ»εποχή με ανοικτό το στόμα. Γρήγορα, όλοι οι Ελληνες πολίτες αντελήφθησαν ότι ο κ. Σημίτης και οι «εκσυγχρονιστές» δεν είχαν τίποτε σχεδιάσει για την επόμενη τετραετία. Ολα, διαρθρωτικές αλλαγές, κοινωνικές πολιτικές, εθνική ανάπτυξη, βρέθηκαν σκορπισμένα στον αέρα.