ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ

Ο άλλοτε πανίσχυρος K. Σημίτης ζει τους τελευταίους μήνες έναν πολιτικό εφιάλτη, καθώς βλέπει την ηγεμονία του να αποδομείται αργά και εφιαλτικά. Κάθε ημέρα που περνά, κάθε πολιτική κίνηση που επιλέγει τον φέρνει πιο κοντά στην ήττα. Το ίδιο συνέβη και μετά το δίλημμα που έθεσε την Πέμπτη στο Ε.Γ. για επίσπευση του συνεδρίου. Η δική του πρωτοβουλία, που ετέθη εκβιαστικά, έγινε μεν αποδεκτή, υπονομεύθηκε όμως πολιτικά από την ένταση με την οποία αντέδρασαν εντός και εκτός συνεδρίασης οι «σύντροφοί» του. Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ θυμίζει όλο και περισσότερο έναν «συνασπισμό κομμάτων», σε περίοδο κρίσης, λίγο πριν από τη διάλυση.

Αντίθετα, στον άλλο πόλο της εξουσίας, στη Νέα Δημοκρατία, τα πράγματα πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο. Οι δημοσκοπήσεις τής δίνουν «αέρα σιγουριάς», εσωκομματική αμφισβήτηση της ηγεσίας δεν υπάρχει πια και, όπως λένε έμπειροι πολιτικοί από άλλους χώρους, ο Καραμανλής δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα παρά να περιμένει. Η τακτική του «ώριμου φρούτου», ίσως επιβεβαιωθεί για πρώτη φορά 15 χρόνια μετά την εισαγωγή του όρου στην πολιτική ζωή.

Ομως είναι αυτή η επιθυμητή πορεία για τη Ν.Δ.; Οι πολίτες φαίνεται ότι προσεγγίζουν τώρα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, χωρίς την κακοπιστία προηγουμένων ετών. Θεωρούν τον K. Καραμανλή, ικανότερο από τον κ. Σημίτη στη διακυβέρνηση του τόπου και εκτιμούν ότι τα στελέχη της Ν.Δ., μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα τα τρέχοντα θέματα.

Υπάρχουν όμως δύο προβληματικά δεδομένα τα οποία η Ρηγίλλης οφείλει να επεξεργαστεί. Πρώτον ότι, αν η Ν.Δ. φθάσει στην εξουσία, αυτό θα οφείλεται στα λάθη του ΠΑΣΟΚ και όχι στις δικές της πρωτοβουλίες και δεύτερον ότι η κυβέρνηση του Καραμανλή δεν πρόκειται να κάνει τίποτε διαφορετικό από την κυβέρνηση Σημίτη.

Οι δύο αυτές αρνητικές εκτιμήσεις έχουν κοινή αφετηρία. Οσοι φορείς και πολίτες προσεγγίζουν τη Ρηγίλλης, αναζητώντας τους βασικούς άξονες διακυβέρνησης, διαπιστώνουν το έλλειμμα που υπάρχει. Βεβαίως, η Ν.Δ. θα κινηθεί στη λογική επιτάχυνσης της οικονομικής ανάπτυξης, της προσέγγισης με τις άλλες χώρες της Ε.Ε., της βελτίωσης στη διοίκηση κ.λπ. Ομως αυτές είναι οι βασικές αρχές, από τις οποίες κανείς δεν θα περίμενε απόκλιση.

Αυτό που προσδοκούν όλοι από τη Ρηγίλλης είναι να εξειδικεύσει τις πολιτικές. Ηδη το επιτελείο του Καραμανλή φαίνεται να κινείται σ’ αυτήν την κατεύθυνση και τις επόμενες ημέρες θα παρουσιάσει σε φορείς επί μέρους προγράμματα που φιλοδοξούν να καλύψουν το κυβερνητικό κενό. Η κοινωνία περιμένει να ακούσει τη Ν.Δ. και, κυρίως, να νιώσει ότι θα δοθεί στη χώρα το νέο όραμα, που τόσο λείπει. Ταυτοχρόνως, η κίνηση αυτή θα δώσει στον κ. Καραμανλή το πλεονέκτημα να επιταχύνει, όταν φθάσει η ώρα, τις πολιτικές διεργασίες, χωρίς να αιφνιδιάσει τον λαό και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που βρίσκονται σε «αγωνιστική έξαρση».