ΑΠΟΨΕΙΣ

ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ

Αναδρομική έκθεση της μιας βραδιάς από τη Μίνα Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη διοργανώθηκε στην Τεχνόπολη στο Γκάζι προς τιμήν του National Museum of Women in the Arts of Washington. Αυτή είναι η μια διάσταση της εικαστικής είδησης, κι έγινε την Παρασκευή 15 Ιουνίου, παρουσία της προέδρου του Μουσείου Carol Mathews, της αντιπροέδρου Nancy Nelson, των Arthur και Joan Coia, που είναι οι γκαλερίστες της Μίνας στο Delray της Florida και, από ελληνικής πλευράς, η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης καθηγήτρια κ. Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα, ο καθηγητής - Αντιπρύτανις κ. Λεωνίδας Δανασσής, ο Γεράσιμος και η Λούκα Αρσένη, η πρόεδρος της Πινακοθήκης Αβέρωφ κ. Τατιάνα Αβέρωφ-Ιωάννου, ο συλλέκτης κ. Ιων Βορρές και φυσικά το κρητικόπουλο από τ' Ασκήφου, ο τέως υπουργός Σήφης Βαλυράκης. Η άλλη διάσταση και πολύ τιμητική και για τη ζωγράφο και για τις Ελληνίδες ζωγράφους γενικότερα -είναι ότι το έργο της Μίνας Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη «Νεκρή Φύση στο Κίτρινο - Κυδώνια από τη σειρά του 1996», αγοράστηκε για τη μόνιμη συλλογή του Μουσείου της Washington. Το επέλεξε η Curator κ. Suzan Sterling, όταν η Ελληνίδα ζωγράφος παρουσίασε στο Εθνικό Μουσείο Γυναικών Καλλιτεχνών της Washington έργα της τον Φεβρουάριο 2001. «Τα Κυδώνια» θα μείνουν εκεί, σε μόνιμη έκθεση, ανοίγοντας δρόμο και σε άλλα έργα Ελληνίδων ζωγράφων.

Προβολέας πολιτιστικού ενδιαφέροντος στην Αρέθουσα

«Επί 21 χρόνια το παλιό εργοστάσιο στην Αρέθουσα, στην Εύβοια, είναι κλειστό. Ρημάζει χρόνο με το χρόνο, παρά τις υποσχέσεις και τα μεγάλα σχέδια που είχαν εξαγγελθεί για το μέλλον του. Πετρόχτιστο, στέρεο, ευγενές, το παλιό «Ποτοποιείον-Παγοποιείον» μένει σήμερα να συμβολίζει την άλλοτε κραταιά βιομηχανική ακμή, αυτή που είχε μετατρέψει τη μικρή Χαλκίδα σε σφριγηλό αστικό κέντρο με ωραία νεοκλασικά κτίσματα που καθρεφτίζονταν στα νερά του Ευρίπου. Τι να συμβολίζει άραγε σήμερα, που στέκει βουβό λείψανο; Να συμβολίζει την απάθειά μας προς το ωραίο, την αδυναμία μας να βρούμε πρακτικές και κοινωνικά χρήσιμες λύσεις γι' αυτά τα κτίρια που επί δεκαετίες υπηρέτησαν την εθνική οικονομία και έδωσαν ψωμί σε χιλιάδες οικογένειες; Η Αρέθουσα πρέπει να βρει το δρόμο να γυρίσει στη ζωή και να ζωντανέψει την καθημερινότητα της Εύβοιας. Από το 1980, όταν έκλεισε και περιήλθε στην κυριότητα της Εθνικής Τράπεζας, ακούστηκαν πολλά σχέδια, όπως διαβάζουμε στο ρεπορτάζ-καταγγελία του περιοδικού «Ευβοϊκό Χωριό» (τεύχος 17ο). Το 1994, το ΚΑΣ ενέκρινε την ίδρυση του Νέου Μουσείου της Χαλκίδας στην Αρέθουσα, το πρόγραμμα εντάχθηκε προς χρηματοδότηση (800 εκ. δρχ.) αλλά έκτοτε τίποτε. Απογοητεύει σήμερα η θέα αυτού του εξαίρετου λιθόκτιστου συγκροτήματος. Εγκαταλελειμμένο ενώ ακόμη είναι γερό και δυνητικά χρήσιμο. Η Εθνική Τράπεζα, πάντως, δηλώνει ανοιχτή στην προοπτική αποκατάστασης του συγκροτήματος, ενώ υπάρχει επίσης ελπίδα από το Γ' ΚΠΣ.

Σκέφτεται κανείς πόσα θα είχε να κερδίσει η τοπική οικονομία αν η Αρέθουσα γινόταν ένα Μουσείο της πλούσιας ιστορίας της Εύβοιας και πόσο πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα για όλα τα σχολεία της περιοχής θα μπορούσαν να γίνουν στο κτίριο και στον περιβάλλοντα χώρο που θα μπορούσε να γεμίσει με δέντρα και τοπική χλωρίδα. Αμέσως θα είχαν αρχίσει να φυτρώνουν οι σπόροι της ουσιαστικής επένδυσης στο μέλλον, με την επικοινωνία με το κοινό, την τόνωση του ηθικού των κατοίκων, την αύξηση των επισκεπτών, τη διεύρυνση της γνώσης για την ιστορία, την ενεργοποίηση της μνήμης, την καλλιέργεια της ατομικής ευθύνης απέναντι σε ένα κατάλοιπο του παρελθόντος. Αυτή θα ήταν η σύγχρονη προσφορά της Αρέθουσας, ένα ευγενές δείγμα της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής μας που, αφού έκλεισε τον αυστηρά παραγωγικό κύκλο του, μπορεί τώρα να μας διδάξει αισθητική και να μας πλουτίσει τη ζωή». Με την υπογραφή του συνεργάτη της στήλης Νίκου Βατόπουλου.

Σαμοθράκη, το νησί των αντιθέσεων

Λίγο να τεντωθείς από τη θέση του αεροπλάνου, νομίζεις ότι θα ακουμπήσεις το Φεγγάρι, την ψηλότερη κορφή της Σαμοθράκης. Από ψηλά η θέα του νησιού είναι εντυπωσιακή, καθώς το επιβλητικό βουνό ορθώνει το ύψος του προς τον ουρανό, μας λέει η συνάδελφος Ιφιγένεια Διαμάντη. Το νησί της Νίκης, των Μεγάλων Θεών και των Καβειρίων Μυστηρίων είναι ιδανικός τόπος χαλάρωσης. Και μόνο το μπάνιο στη θάλασσα υπό τον ίσκιο των πλατανιών, αποζημιώνει το μπουχτισμένο από το μπετόν μάτι του Αθηναίου αλλά και του εκάστοτε ταξιδιώτη. Αλλωστε, η φύση στάθηκε απλόχερη με τη Σαμοθράκη της χάρισε ομορφιές, που δεν απαντώνται συχνά σε νησιώτικο τοπίο. Συνδυάζει το βουνό με τη θάλασσα, για να μη μείνει παραπονεμένος κανείς παραθεριστής. Βέβαια, για να το γυρίσει κάποιος, πρέπει απαραιτήτως να έχει αυτοκίνητο. Αλλιώς, πώς θα δει τον Φονιά, τον καταρράκτη που πέφτει στο ομώνυμο ποτάμι; Φτάνοντας στην αρχή ενός δάσους, συνεχίζεις με τα πόδια σε μια διαδρομή κάτω από ψηλά πλατάνια, υπό τους ήχους του νερού που κυλάει στις πέτρες. Στις Βάθρες τα πράγματα δυσκολεύουν λίγο, αφού για να προχωρήσεις πρέπει να βγάλεις τα ρούχα σου και να χωθείς στο παγωμένο νερό ως και πάνω από τη μέση! Οι πιο τολμηροί βέβαια δεν πτοούνται. Τους αποζημιώνει η αίσθηση δροσιάς μετά το μπάνιο στις λίμνες, που σχηματίζει το νερό καθώς κατεβαίνει από ψηλά. Γραφική είναι και η Χώρα του νησιού, με το κάστρο που έχτισαν οι Ιταλοί ηγεμόνες Γκατιλούζι. Το ομώνυμο καφενεδάκι με την πανοραμική θέα στη θάλασσα προσφέρει ωραιότατο γλυκό του κουταλιού, απαραίτητο σουβενίρ, που θα πάρει ο επισκέπτης από ένα οικογενειακό μαγαζάκι στην πλατεία.

Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα, που απασχολούν σήμερα τους πάντες εντός κι εκτός ΠΑΣΟΚ.