ΑΠΟΨΕΙΣ

ΣΤΑΣΕΙΣ

Ατίθασοι λοιπόν αυτοί οι αρχαίοι. Συνωμότες εις τους αιώνας των αιώνων. Και νεκροί ακόμα βρίσκουν τον τρόπο τους να μπλέκονται στις υποθέσεις μας, να ανακόπτουν τους εκσκαφείς μας που ανοίγουν δρόμο πλατύ για την πρόοδο. Α, ναι, διόλου δεν λείπουν, δεν αφανίζονται οι αρχαίοι, επειδή εμείς μπορεί να σπάμε τ’ αγάλματά τους, να «αξιοποιούμε» τους ναούς τους με τις μεθόδους που μας παρέχει η απαραμείωτη αλαζονεία μας, να καταχωνιάζουμε τα έργα των χειρών τους, να περιφρονούμε τα έργα του πνεύματός τους. Κεφάλια αγύριστα, πάνε και σπέρνουν τους τάφους τους ή τα πηγάδια τους εκεί ακριβώς που δεν τους χρειαζόμαστε, ίσως για να μας υπενθυμίσουν ότι παραμένουμε εσαεί οφειλέτες τους και δεν είναι δυνατόν να τους υβρίζουμε ατιμωρητί.

Την Τρίτη, ας πούμε, οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου, από κοινού αποφασίσαντες και δράσαντες (γεγονός σπανιότατο, γιατί όλο σε έριδες έπεφταν, για λόγους λιβινικούς συνήθως), έστησαν πλεκτάνη ολόκληρη εις βάρος των γερανών που ταράσσουν το Ολυμπιείον ετοιμάζοντας το ογκώδες θέαμα της μουσικοσυνθετικής «Μυθωδίας» και της υφυπουργικής παραμυθωδίας, με το οποίο υποτίθεται ότι θα έχουμε κέρδη τριών δισεκατομμυρίων. Και μόλις την τελευταία στιγμή ο Δίας, απροσδοκήτως μεγαλόθυμος, έδωσε εντολή στον Ηφαιστο να φράξει το στόμιο του πηγαδιού με αμπάρες αόρατες όπως τα δεσμά που τύλιξαν τον Αρη όταν ερωτοτροπούσε αναιδώς με την Αφροδίτη. Ετσι κι αλλιώς το μήνυμα είχε ήδη σταλεί και δεν ήταν ανάγκη να λάβει δεινότερη μορφή η θεϊκή εκδίκηση.

Δαιμονική ήταν επίσης η συνωμοσία των αρχαίων φαντασμάτων εις βάρος του νεόκοπου ολυμπιακού μας «οράματος». Περιφρονώντας ασύστολα τα μαθήματα ιστορίας που παραδίδουν καιρό τώρα οι εξειδικευμένοι υπουργοί μας (οι οποίοι, για να ικανοποιήσουν τα αναπτυξιακά τους όνειρα, αποφάσισαν πως η μάχη του Μαραθώνα ήταν στην πραγματικότητα ναυμαχία και απλώς ο Ηρόδοτος κατείχε μετρίως τα ελληνικά και δεν κατάφερε να περιγράψει επαρκώς το συμβάν), οι αρχαίοι νεκροί μετέφεραν μαύρα μεσάνυχτα τους τάφους τους και πήγαν να ζητήσουν τη γαλήνη μια ανάσα από το κωπηλατοδρόμιο, για να εμποδίσουν προφανώς τις εκσκαφές και τις διαπλατύνσεις. «Γυμνά οστέα» ο άνθρωπος, αλλά το πείσμα πείσμα.

Πώς λοιπόν να μην ενοχληθεί κανείς με τις σκιές των ταραχοποιών. Αν ήθελαν να μας διευκολύνουν, θα έπρεπε να ρωτήσουν εγκαίρως την Πυθία πού ακριβώς δικαιούνται να σκοτωθούν και να ταφούν, ώστε να μη σταθούν ποτέ εμπόδιο για τους ένδοξους απογόνους τους. Αλλά τι να περιμένει κανείς από ανθρώπους που δεν έλαβαν ποτέ σοβαρά υπόψη τους ότι ο μοναδικός λόγος που υπήρξαν, που πολέμησαν και στοχάστηκαν και κόσμησαν ναούς, ήταν για να μπορέσουμε κάποτε εμείς να πείσουμε τον κ. Σάμαρανκ ότι αξίζουμε κάτι παραπάνω από τις κίτρινες κάρτες του.

Ποια ψήφος;