ΑΠΟΨΕΙΣ

Ανεμοδεικτης

Παρακολουθώντας στην τηλεόραση τις τελετές παράδοσης – παραλαβής στα διάφορα υπουργεία, είχε χθες την εντύπωση πως αν δεν ήταν τα πρόσωπα, απερχόμενα και επερχόμενα, που έδιναν το κομματικό στίγμα των μεν και των δε, θα νόμιζε κανείς ότι δεν πρόκειται περί νέας κυβέρνησης ύστερα από εκλογές, κατά τις οποίες έγινε και κομματική αλλαγή στην εξουσία, αλλά περί απλού… ανασχηματισμού (ή αναδόμησης» αν προτιμάτε τις παλαιοΠΑΣΟΚικές νεολογίες!) της ίδιας κυβέρνησης! Εντάξει ευπρέπεια, νέο ήθος και τήρηση του… πρωτοκόλλου του «πολιτικού πολιτισμού» μας, αλλά πάλι αυτό που… απόλαυσε χθες ο κόσμος, ήταν όλα αυτά μαζί στον υπερθετικό βαθμό, σε σημείο υπερβολής! Ηταν όλοι… «μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα!», κατά πώς έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος, με συγκινητικότατα λόγια των παραλαμβανόντων νικητών των εκλογών προς τους παραδίδοντες ηττημένους, με… υπερθετικότατο τονισμό (μα, από όλους!) «του πολύ καλού εποικοδομητικού και θετικού έργου που επετέλεσαν…», με συγκινητικές αναφορές του Τύπου «θα σας έχω πάντα στο μυαλό μου, και όποτε σας χρειαστώ θα είσθε δίπλα μου!».

Λ έγονται, βεβαίως, διάφορα τέτοια σε τυπικές τελετές – άλλωστε… ανάλογα καλά λόγια και «όρκοι» για την άσκηση εποικοδομητικής και χρήσιμης χωρίς ακρότητες και υπερβολές αντιπολίτευσης, ακούστηκαν και από τα στόματα των απερχόμενων υπουργών. Να δούμε πόσο θα… κρατήσουν, μέχρι η πολιτική (μάλλον: κομματική…) σκοπιμότητα προβάλλει επιτακτικότερη του «ήπιου κλίματος». Και χωρίς αμφιβολία και παρά τις ένθεν κακείθεν υπερβολές, αυτή η εικόνα είναι απείρως προτιμότερη και πλέον ελπιδοφόρα από άλλες του παρελθόντος, που οι απερχόμενοι υπουργοί δεν πήγαιναν καν να… παραδώσουν το υπουργείο τους! Ισως, πάλι, ο χθεσινός κάπως καθ’ υπερβολήν συναινετικός τόνος να αποτέλεσε και «κεντρική οδηγία» προς τους νεορκισθέντες (δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι όλοι φρόντισαν να σημειώσουν πως «εμείς δεν ερχόμαστε να πετάξουμε στο καλάθι το θετικό έργο που έχει επιτελεστεί και κάθε αξιόλογη προσπάθεια… που θα αξιοποιηθούν…»), για να σταλεί από… την αυγή της νέας κυβερνητικής θητείας το μήνυμα του «όλοι μαζί» και «για όλους τους Ελληνες, χωρίς διαχωρισμούς…».Σε αυτό το μήκος κύματος, άλλωστε (το ίδιο που ο ίδιος τήρησε απαρέγκλιτα σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου…) και το πρώτο σύντομο «διάγγελμα» του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, αμέσως μετά την πανηγυρική συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου: μεγάλο χρέος, ανταπόκριση στις προσδοκίες του λαού που μας εμπιστεύτηκε και οφείλουμε να φανούμε αντάξιοι της εμπιστοσύνης του, να υπηρετήσουμε όλους τους Ελληνες, «για την Ελλάδα που μας ενώνει». Και ταυτόχρονα, φυσικά, για να δώσει αντιθετικά προς εκείνο των προκατόχων το στίγμα της δικής του διακυβέρνησης, τόνισε με έμφαση «τη σεμνότητα, την ταπεινότητα, το όραμα, το σχέδιο, το πρόγραμμα, τη σκληρή δουλειά και… το κέφι!» που θα τη χαρακτηρίζει.

Ο πλέον ουσιαστικός λόγος από πλευράς παραλαμβάνοντος υπουργού, αρθρώθηκε από τον νέο υπεύθυνο χειριστή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, κ. Πέτρο Μολυβιάτη. Το απαιτούσε, άλλωστε, και ο τομέας ευθύνης του συγκεκριμένου υπουργείου, αλλά και τα επείγοντα ζητήματα που η νέα ηγεσία του θα κληθεί να αντιμετωπίσει επιτακτικά, κυριολεκτικά από τις πρώτες κιόλας ώρες – ιδίως το Κυπριακό. Για τους χειρισμούς του οποίου, που θα αναληφθούν από τον νέο υπουργό, ο κ. Μολυβιάτης με την ακρίβεια και τη σαφήνεια του έμπειρου διπλωμάτη, φρόντισε να καταστήσει σαφές (και προς πάσα κατεύθυνση που… τυχόν θα έσπευσε να επιδιώξει πολιτική εκμετάλλευση) ότι «οι διαδικασίες είναι προσυμφωνημένες, δεν υπάρχουν περιθώρια για νέα χρονοδιαγράμματα» και το μόνο που θα επιδιωχθεί είναι η λύση που θα προκύψει να είναι συμβατή με το ευρωπαϊκό «κεκτημένο»…

Ιδιαίτερης σημασίας ακόμη ήταν η σαφής και λακωνική παρατήρηση του νέου υπουργού Δικαιοσύνης, Αναστάση Παπαληγούρα (με ό,τι αυτό σηματοδοτεί, εξαγγελτικά τουλάχιστον, ως πολιτική βούληση, ήθος και γραμμή θεσμικής πλεύσης της νέας κυβέρνησης…), πως «η δικαιοσύνη δεν θα πρέπει μόνο να είναι «τυφλή», αλλά και… «κουφή», να μην υπόκειται σε πιέσεις» και να δρα πραγματικά ανεξάρτητα, προσθέτοντας… λίαν «εύγλωττα», όμως, πως «ο υπουργός θα πρέπει να έχει και μάτια και αυτιά, να βλέπει, να ακούει, να αφουγκράζεται, να είναι ανοικτός και δεκτικός…». Ευχής έργον θα είναι αν η δικαιοσύνη μείνει έξω από το υπό την ευρύτατη έννοια «πολιτικό παιχνίδι» – αν, δηλαδή, οι τρόποι και μέθοδοι άσκησης της πολιτικής και η πολιτική αντιπαράθεση κατορθωθεί να είναι τέτοιοι που να καταστήσουν τη Θέμιδα αχρείαστη! Τουλάχιστον, να μην παραστούμε και πάλι μάρτυρες της… απόλυτης παράνοιας, κάθε φορά που καταγγελόταν ένα σκάνδαλο η κυβέρνηση να «προτρέπει» αυτάρεσκα «να πάτε στον εισαγγελέα!», αλλά μόλις ο εισαγγελέας αυτεπαγγέλτως επιλαμβανόταν μιας καταγγελίας, να… κατηγορείται η δικαιοσύνη ως «ποδηγετούμενη» και οι υπηρέτες της «κομματικά ενεργούμενα»!

Ιδιαίτερης μνείας πρέπει ακόμη να τύχει η παρατήρηση της νέας υπουργού Παιδείας κ. Μαριέττας Γιαννάκου (μιας πολιτικού με πείρα εθνική και ευρωπαϊκή, με συγκεκριμένες απόψεις, αλλά και ευρύτητα πνεύματος – αρκεί να θυμηθεί κανείς τη στάση της στο επίμαχο, τότε, θέμα των «ταυτοτήτων»…), που πολύ λογικά εκτιμήθηκε ότι απευθύνεται στο εσωτερικό του ίδιου της του κόμματος και των συχνά… «βασιλικότερων του βασιλέως» κομματικών συνδικαλιστών: αφού εξήρε κι αυτή και υποσχέθηκε να αξιοποιήσει ό,τι θετικό έγινε από τους προκατόχους της, έσπευσε να… προειδοποιήσει πως «δεν είναι διατεθειμένη να ανεχθεί ιδιότυπες κομματικές θέσεις…». Πολύ θετικά ακούγονται όλα αυτά – απομένει φυσικά να αποδειχθεί και στην πράξη, εκεί που… όλα δοκιμάζονται, πως ο συχνά υπεραισιόδοξος εξαγγελτικός λόγος των πρώτων ημερών της… γενικής χαράς, οι υποσχέσεις και η διατύπωση καλών προθέσεων δεν θα μείνουν απλώς πτερόεντα έπεα…

Το… ιδιότυπο της χθεσινής μέρας των παραδόσεων – παραλαβών, έγκειται βεβαίως στο γεγονός ότι για πρώτη φορά πρωθυπουργός… παρέλαβε, με όλους τους τύπους, μάλιστα, υπουργείο! O Κώστας Καραμανλής, αμέσως μετά το πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο, μετέβη στο υπουργείο Πολιτισμού, όπου τον ανέμενε ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, για την κεκανονισμένη επίσημη τελετή! Και, βεβαίως, φρόντισε (με τη δεδομένη ευφυΐα και τον… κάτι περισσότερο από εύγλωττο «υπαινικτικό» τρόπο του…) να… μετατρέψει την απόφαση του πρωθυπουργού να κρατήσει και το συγκεκριμένο υπουργείο, που θέλει να αναβαθμίσει, σε δική του… αναβάθμιση και εκτίμηση του έργου του – αφού τον «διαδέχεται» κοτζάμ πρωθυπουργός!

Θέλησε ο απερχόμενος υπουργός να εστιάσει κατά κύριο λόγο τον θετικό απολογισμό του έργου που αφήνει πίσω του, στην ολυμπιακή διοργάνωση (οι Ολυμπιακοί Αγώνες, άλλωστε, ήταν σχεδόν σε όλες τις ανάλογες τελετές το… κερασάκι!). Πολύ εύστοχα (και από πάσης απόψεως αισιόδοξα – να δούμε και στην πράξη…) ο Κώστας Καραμανλής φρόντισε να τονίσει πως πέρα από το συγκεκριμένο γεγονός της Ολυμπιάδας, γι’ αυτόν η σημασία του Πολιτισμού είναι πολύ ευρύτερη και βαθύτερη – «ο Πολιτισμός μαζί με την Παιδεία, είπε, είναι το μεγάλο συγκριτικό μας εθνικό πλεονέκτημα…», που πρέπει να εκμεταλλευτούμε, προβάλλουμε και αξιοποιήσουμε, καταλήγοντας σημαδιακά με την τελευταία φράση επιστολής που του έστειλε η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά, «πρέπει να μπορέσουμε να ρίξουμε το ακόντιο μακρύτερα…»!