ΑΠΟΨΕΙΣ

Υπέροχες φωτογραφίες του ελληνικού ουρανού, για όσους δεν ξέχασαν να κοιτούν ψηλά

«Θα φύγω με ένα σύννεφο», γράφει ο ποιητής Γιώργος Χρονάς. Και αυτήν την αίσθηση ενός ταξιδιού πάνω από τα ανθρώπινα, αλλά με αγάπη για τον άνθρωπο και τη ριζωμένη στη γη και στη συνήθεια και στην ανάγκη καθημερινότητά του, μάς δίνει ο φακός της Τζέλης Χατζηδημητρίου. «H Τζέλη φωτογραφίζει τα σύννεφα όπως οι ζωγράφοι της Αναγέννησης, ο Γκρέκο. Μοναχικά και σιωπηλά τα αιχμαλωτίζει στα παράξενα ταξίδια τους. Νομίζεις πως ένα δάχτυλο, ένα χέρι θα σου δείξει τον δρόμο. O Θεός, ο Δίας, η Αθηνά θα προβάλλει μέσα από τον ναό της, τον Παρθενώνα, ο Ερμής πετά πάνω από πόλεις, θάλασσες, χωριά… Σαν πουλί πετά, σαν γλάρος, σαν αετός. H Ακρόπολη σκοτεινή κάτω από τα σύννεφα και όμως το πεντελικό μάρμαρο λάμπει. Ακούς τον ήχο της πόλης στ’ αυτιά σου. Σύννεφα, πάρτε με μαζί σας στα ταξίδια σας…».

Την Ακρόπολη με τον Παρθενώνα στο τελευταίο, ή μήπως το πρώτο, φως της ημέρας, μας δίνει η Τζέλη Χατζηδημητρίου στο λεύκωμα φωτογραφικής ποίησης από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο». Τίτλος: O χρόνος χάθηκε στα σύννεφα – Time fading into clouds», δίγλωσση έκδοση. Αφιερωμένη: «Σε αυτούς που προσδοκούν το ουράνιο τόξο στην άκρη ενός κεραυνού».