ΑΠΟΨΕΙΣ

Οχι μια λύση για νέο «Κυπριακό»

H υπόθεση του Κυπριακού έχει οδηγηθεί πλέον σε ένα σημείο, όπου καμιά λύση δεν είναι δυνατόν να ικανοποιεί τη Λευκωσία (και την Αθήνα).

Με σπασμένες σταδιακά από το 1974 όλες τις γραμμές άμυνάς του, το διπλωματικό μέτωπο Λευκωσίας – Αθήνας -που δεν φημιζόταν ποτέ για το σκληρό μέταλλό του- δεν μπορεί σήμερα παρά να συμβιβαστεί με μια λύση για ένα νέο κράτος που καμιά σχέση δεν θα μπορούσε να έχει με σύγχρονο κράτος μιας χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αν την 1η του ερχόμενου Μαΐου προκύψει μια νέα «ενιαία» Κύπρος, αυτή θα είναι μόνο ένα πρωτότυπο συνταγματικό κατασκεύασμα το οποίο θα έχει δημιουργηθεί από ισχυρούς παράγοντες της διεθνούς κοινότητας, όχι για να προστεθεί στους κόλπους της μια νέα, μοντέρνα, ελπιδοφόρος Δημοκρατία, αλλά για να ικανοποιηθούν κάποιες «στρατηγικές» ανάγκες τρίτων και ορισμένες ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οδυνηρή για την ελληνική πλευρά διαγράφεται η κατάληξη του «υπ’ αριθμόν ένα εθνικού θέματος». Διχοτομικό έτσι κι αλλιώς το μέλλον της νήσου. Το διεθνές δίκαιο έχει προ πολλού παραμεριστεί σ’ αυτήν την υπόθεση, ηττημένο από τη δύναμη της τουρκικής παρανομίας και από τις ελεγκτικές «ανάγκες» των ΗΠΑ και των Βρετανών στην περιοχή. Συνέβαλε στην εξέλιξη της ιστορίας και η αδυναμία και η απροθυμία της Αθήνας για την άσκηση μιας σταθερής, συγκροτημένης πολιτικής που θα έπειθε τους συνομιλητές της, ότι η Ελλάδα θεωρεί το Κυπριακό ως ένα σοβαρό θέμα εθνικής ασφάλειάς της και όχι μόνο μια υπόθεση απόδοσης δικαιοσύνης από τη διεθνή κοινότητα μετά την καταδικασμένη από τον OHE εισβολή της Τουρκίας και τη διατήρηση τουρκικής στρατιωτικής κατοχής στο νησί.

Λευκωσία και Αθήνα είναι υποχρεωμένες να τοποθετηθούν προσεχώς απέναντι σ’ αυτό που κατ’ αρχήν αναμένεται ότι θα προκύψει ως λύση μέσα από τη διαδικασία που επέβαλε ο γενικός γραμματέας του OHE. Αν το τελικό κείμενο του κ. Ανάν εγκριθεί ως βιώσιμο από τα ενδιαφερόμενα μέρη, χωρίς να είναι τέτοιο στην πράξη, αν η Κομισιόν το εγκρίνει ως συμβατό προς το κοινοτικό κεκτημένο μόνο και μόνο για να βγάλει σήμερα από επάνω της η E. Ενωση το βάρος μιας διαιρεμένης «προβληματικής» Κύπρου, τότε όλοι, και μαζί η Ελλάδα βεβαίως, θα έχουν βάλει ενδεχομένως τις βάσεις για το κτίσιμο ενός νέου κυπριακού ζητήματος.