ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα πάθη του νέου Μουσείου

A υτή κι αν είναι επέτειος! Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται από τότε που τέθηκε για πρώτη φορά το θέμα της δημιουργίας του νέου Μουσείου της Ακρόπολης, αφού το υπάρχον κρίθηκε ήδη από εκείνη την εποχή ανεπαρκές. Τη θέση Μακρυγιάννη μάλιστα, για την οποία χύνεται τόση χολή και φαρμάκι, επέλεξε ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής. Στα χρόνια που ακολούθησαν το ξεχάσαμε, ίσως γιατί στην πορεία η δημιουργία του νέου Μουσείου συνδέθηκε με την επιστροφή των Μαρμάρων, η οποία, από τη δεκαετία του ’80, ταυτίστηκε με την M. Μερκούρη.

Μια δήλωση του καθηγητή Χαράλαμπου Μπούρα ήταν η αφορμή για να θυμηθούμε λίγο τα παλιά, μια που σε αυτήν τη χώρα προτιμάμε να ξεχνάμε την Ιστορία. H περίπτωση του νέου Μουσείου της Ακρόπολης, λοιπόν, δεν διαφέρει σε τίποτα από άλλες πονεμένες ιστορίες ανέγερσης κτιρίων πολιτισμού στην Ελλάδα, που συνδέθηκαν με διαμάχες, «σκάνδαλα» και γκρίνιες. Ανάμεσά τους, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αλλά και το ίδιο το κτίριο της Βουλής, τα παλιά ανάκτορα.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όρισε, είναι αλήθεια, το 1975 τη θέση Μακρυγιάννη, αλλά πού να φανταζόταν ότι, τρεις δεκαετίες μετά, ο ανιψιός του θα έπρεπε από την ίδια θέση να λύσει το ίδιο θέμα, το οποίο σήμερα είναι εγκλωβισμένο σε 35 μηνύσεις, σπατάλη εκατομμυρίων, επιστημονικό διασυρμό, εθνικό ρεζίλεμα και δύο δικαστικές εμπλοκές. Μία στο ΣτΕ και μία στην Εισαγγελία Πρωτοδικών ύστερα από μηνυτήρια αναφορά που έκανε ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Π. Τατούλης, όταν ακόμα ήταν βουλευτής.

Με τι συνδέθηκε όλα αυτά τα χρόνια το νέο Μουσείο που ακόμα και σήμερα που θεμελιώθηκε, κινδυνεύει περισσότερο από ποτέ να μη γίνει; Με δύο άκαρπους πανελλήνιους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς (1976 και 1979), ένα σύνολο διαμαρτυριών με διάφορους αρχιτέκτονες τη δεκαετία του ’80, την ίδια εποχή που η Μερκούρη συνδέει τον επαναπατρισμό των Μαρμάρων και το νέο Μουσείο.

Η δεκαετία του ’90 ταυτίστηκε με ένα διεθνή πια αρχιτεκτονικό διαγωνισμό (βραβεύτηκαν οι Νικολέτι και Πασαρέλι), την ακύρωσή του τρία χρόνια μετά, την απ’ ευθείας ανάθεση στους Ιταλούς και με έναν ακόμη «πόλεμο» για τον όγκο του που ήταν ακόμη στα χαρτιά. Παράλληλα, άρχισαν και οι πρώτες υποχωρήσεις και τα κοπτοραψίματα.

Ο Οργανισμός Ανέγερσης του νέου Μουσείου Ακρόπολης ψηφίστηκε το 1995 στη Βουλή, τότε που δυνάμωσαν οι διαμαρτυρίες για τις απαλλοτριώσεις. Οι νέες εκπλήξεις ήταν τα ευρήματα της αρχαιολογικής έρευνας. Αντε πάλι νέος διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός -στον οποίο βραβεύεται ο Μπερνάρ Τσουμί και ο συνεργάτης του Μιχάλης Φωτιάδης-, αλλά και περιπέτειες για το μέγεθος του κτιρίου, τα υποστυλώματα, την κόκκινη γραμμή που είναι 5,6 τ.μ.

Μαζί με τα εμπόδια, όλ’ αυτά τα χρόνια περισσεύουν και οι υποσχέσεις. Θα ήταν δήθεν έτοιμο το 2004, επέμενε ο κ. Βενιζέλος. Μετά περιορίστηκε στο κέλυφος και στην αίθουσα των γλυπτών, ύστερα μόνο στην αίθουσα και τελικά δεν θα ‘ναι τίποτα έτοιμο! Το νέο εμπόδιο όμως είναι χειρότερο: Σαν βόμβα έπεσε η ποινική δίωξη εναντίον του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, υπηρεσιακών παραγόντων του ΥΠΠΟ, της διεθνούς επιτροπής του τελευταίου διαγωνισμού, ύστερα από μηνυτήρια αναφορά του κ. Τατούλη. Βουλευτής όταν έκανε την αναφορά, υφυπουργός Πολιτισμού όμως σήμερα. Πώς θα συνεργαστεί με όλους αυτούς που μήνυσε; Υπάρχει ένα ηθικό ζήτημα.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι οι μηνυτήριες αναφορές που έγιναν στο παρελθόν ήταν «στο πλαίσιο των βασικών μου υποχρεώσεων αναφορικά με την άσκηση εξορθολογισμένου κοινοβουλευτικού ελέγχου στην παρελθούσα κυβέρνηση». Αυτό σημαίνει αντιπολίτευση; Πρώτα ανατινάζουμε τα θεμέλια και μετά χτίζουμε; Είναι κανόνας στην Ελλάδα.