ΑΠΟΨΕΙΣ

Γυάλινα πάθη…

Μπορεί να φταίει η ανεργία και ο συνεπαγόμενος πανικός που εκατοντάδες άνθρωποι, από είκοσι χρόνων μέχρι και εξήντα, ή και πιο πάνω, συνωστίζονται στους προθαλάμους των ριάλιτι, για να τραγουδήσουν, να χορέψουν, να κλειστούν σε φάρμες, να πεινάσουν, να τσακωθούν με άγνωστούς τους, να εκτεθούν στη δημόσια βουλιμία, να παίξουν και κυρίως να παιχτούν από τους κατασκευαστές του θεάματος. Αλλά πάλι, όταν τους ακούς αυτοβιογραφούμενους να λένε -άλλος με καμάρι κι άλλος κάπως ντροπαλά- ότι παράτησαν την καλά στρωμένη δουλειά τους «για την εμπειρία και μόνο», καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις το ερμηνευτικό κλειδάκι της ανεργίας και του άγχους για να εξηγήσεις όλες τις περιπτώσεις, πολύ λιγότερο δε για να τις δικαιολογήσεις. Τότε; Μήπως εξηγεί πολλά ο πόθος να εμφανιστεί η εικόνα σου στο γυαλί, έστω τσαλακωμένη, έστω περιφρονημένη και ηττημένη; Μήπως σε σέρνει πειθήνιο ώς το αμάχητα μαυλιστικό γυαλί η ελπίδα ότι θα τοκίσεις αργότερα τα ελάχιστα ψίχουλα της φήμης στην τράπεζα του φλερτ, της παρέας, του χωριού, της γειτονιάς, του καλοκαιρινού νησιού; Σωστό κι αυτό, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται.

Μόνο που το πρόβλημα παραμένει: Πώς τόσοι άνθρωποι πετάνε μόνοι τους την πανοπλία της αξιοπρέπειάς τους και μπαίνουν πρόθυμα στο παιγνίδι του ψιλού ή χοντρού δουλέματος από τους τηλεοπτικούς μικροάρχοντες, πώς δηλαδή συναινούν να γίνουν μπαίγνια και «ο εξευτελισμός τους να γίνει τέλειος». Βεβαίως, από την πολλή τηλεθέαση και από την πρωταγωνιστική θέση που ανοήτως αναγνωρίζουμε στον γυάλινο κόσμο, έχουμε καταντήσει ασήμαντα ηλεκτρόνια που κινούνται δεσμευμένα γύρω από τον τηλεοπτικό πυρήνα. Και πάλι όμως παραείναι βαθύς ο Ρουβίκωνας που χωρίζει τον αυτοσεβασμό μας από την οικειοθελή παράδοσή μας στον δημόσιο χλευασμό ώστε να τον περνάμε τόσο εύκολα και ανυποψίαστα.

Γιατί η άλλη πτυχή του προβλήματος, εξίσου σοβαρή, είναι το ότι υπάρχουν κάποιοι διάσημοι ή ημιδιάσημοι κύριοι και κυρίες που ηδονίζονται να εξευτελίζουν δημοσίως άνθρωπους οι οποίοι, ακριβώς επειδή προσέρχονται για να δηλώσουν υπακοή στο καθεστώς του ριάλιτι, δεν έχουν πολλούς τρόπους άμυνας. Λοιπόν, κάποιες φιρμούλες του τηλεβασιλείου, κάποιοι «καταξιωμένοι» στις πιο λάιτ εκδοχές της καλλιτεχνίας, βρίσκουν στο ρόλο του «αυστηρού κριτή» την ευκαιρία να πανηγυρίσουν την αγένειά τους και να προπηλακίσουν φραστικά, με συμπλεγματική αίσθηση ανωτερότητας, τους διαγωνιζομένους. Το χειρότερο απ’ όλα, εκείνο που φανερώνει πόσο βραχυκυκλωμένος είναι ο ιδιωτικός και ο δημόσιος βίος, είναι ότι οι προπηλακιζόμενοι άλλον τρόπο διαμαρτυρίας δεν βρίσκουν παρά να προσφύγουν -και μάλιστα οικογενειακώς- και πάλι στην τηλεόραση, σε κάποιο από τα μεσημεριάτικα κουτσομπολευτήρια.