ΑΠΟΨΕΙΣ

Ανεμοδεικτης

X ωρίς να μπορεί με ασφάλεια να αποκλείσει κανείς την «έκπληξη», αυτό που προβάλλει ως πιθανότερο τούτες τις ώρες των διαβουλεύσεων και των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία είναι η όλη προσπάθεια να καταλήξει στη «μη λύση» του πολιτικού προβλήματος της Κύπρου. Και αυτή η άτυπη «τετραμερής» να μην οδηγήσει σε άρση, μερική έστω, του διαπιστούμενου αδιεξόδου, με αποτέλεσμα αύριο Τετάρτη, τελευταία μέρα της προθεσμίας που έχει θέσει ο γενικός γραμματέας του OHE, να υποβάλει το τελικό σχέδιο συμπληρωμένο στα επίμαχα σημεία του από τον ίδιο τον Κόφι Ανάν, το σχέδιο που εν τέλει θα τεθεί υπό την κρίση των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων που με δημοψηφίσματα θα αποφανθούν αν το δέχονται ή όχι. Με πολύ μικρές -όπως σήμερα δείχνουν τα πράγματα- πιθανότητες το τελικό αυτό κείμενο Ανάν (το 5ο κατά σειρά, αν ως 4ο θεωρηθεί αυτό που χθες έδωσε προς διαπραγμάτευση στις ενδιαφερόμενες πλευρές…) να περάσει.

Ο ι ασφυκτικές πιέσεις που όλες αυτές τις μέρες ασκούνται τόσο στην τουρκική και τουρκοκυπριακή πλευρά όσο και κυρίως στη Λευκωσία και την Αθήνα προκειμένου να αρθούν οι αντιρρήσεις (και το… περίεργο είναι ότι πιέζονται και η Αγκυρα και το ψευδοκράτος, παρά το γεγονός ότι κάθε «αναθεώρηση» και «διόρθωση» του αρχικού σχεδίου Ανάν ικανοποιούν όλο και περισσότερο τις απαιτήσεις τους!) δεν φαίνεται να αποδίδουν. Και πληθαίνουν αυτοί που υποστηρίζουν (τόσο από πλευράς Ελλάδος και Ελληνοκυπρίων – παραδόξως όμως και από την πλευρά των Τουρκοκυπρίων…) πως ενδεχομένως επί του παρόντος η «μη λύση» και η διατήρηση της εκκρεμότητας ακόμη και μετά την επίσημη ένταξη της Κύπρου στην E.E. να είναι προτιμότερη, αφήνοντας στο μέλλον και τις τυχόν εκ των πραγμάτων εξελίξεις τη διαμόρφωση συνθηκών που θα μπορούν να οδηγήσουν σε μια σύγκλιση… Υπάρχει, βεβαίως, και η άλλη άποψη: αυτή που επιμένει πως σε αυτήν την επί μισό αιώνα, πλέον, ιστορία του κυπριακού προβλήματος, για την ελληνική πλευρά αυτό που τη χαρακτηρίζει είναι το… αφαιρετικό και γενικό «κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Υποτίθεται ότι η προοπτική προσδιορισμού, μέχρι το τέλος του χρόνου, ημερομηνίας έναρξης των διαπραγματεύσεων για την ευρωπαϊκή ένταξη της Τουρκίας και η (και επισήμως διατυπωθείσα…) άποψη πως το ευρωπαϊκό μέλλον της Αγκυρας «περνάει» μέσα από την επίλυση του πολιτικού προβλήματος της Κύπρου, θα «βάραινε» στην πολιτική της Αγκυρας και συνακόλουθα και των πιέσεών της προς την πλευρά των Τουρκοκυπρίων (της ηγεσίας τους, μάλλον – γιατί ο λαός των Τουρκοκυπρίων εμφανίζεται πρόθυμος…) προκειμένου να επιδείξουν διαλλακτικότητα. Φαίνεται, όμως, πως τα «μηνύματα» (επίσημα και ανεπίσημα…) που παίρνει η Τουρκία από ισχυρά μέλη της E.E. προς την κατεύθυνση αυτή είναι μάλλον αποθαρρυντικά, με αποτέλεσμα να εγκαταλείπεται από την πλευρά της και η όποια «σπουδή» επιδείκνυε για διαλλακτικότητα και άσκηση επιρροής στον Ντενκτάς.

Ισως, εδώ που έχουν φθάσει τα πράγματα (συνολικά για τις ευρωτουρκικές σχέσεις, και όχι μόνο για το Κυπριακό…) κανείς να μη θεωρεί πιθανή την επίτευξη λύσεως – γι’ αυτό και πιθανόν να εμφανίζεται διατεθειμένη (εκ του ασφαλούς;) η E.E. να προβεί στη λογικώς και… θεσμικώς απαράδεκτη υποχώρηση, όχι μόνο να δεχθεί (όπως άφησε σαφώς να εννοηθεί ο κοινοτικός επίτροπος κ. Φερχόιγκεν) να υπάρξουν «προσωρινές» αποκλίσεις της τελικής συμφωνίας στην Ελβετία από το «κοινοτικό κεκτημένο» (τόσο… απροσδιόριστα «προσωρινές», που στην πράξη να μετατρέπονται σε «μόνιμες»!), αλλά και οι αποκλίσεις αυτές να θεωρηθούν ως «πρωτογενές δίκαιο» για την Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως επιμένει και πιέζει η τουρκοκυπριακή πλευρά…

Μπορεί (και με ποια λογική και προοπτική;) να θέλει η E.E. να «κληρονομήσει» ένα τέτοιο μεγάλο και επικίνδυνο πρόβλημα, όπως το Κυπριακό, αποδεχόμενη μάλιστα και… θεσμική καταστρατήγηση του (ως κόρη οφθαλμού περιφρουρούμενου!) «κοινοτικού κεκτημένου», που μελλοντικά μπορεί να την οδηγήσει σε τραγελαφικές και εκρηκτικές καταστάσεις, που εκ των πραγμάτων θα κληθεί και η ίδια να αντιμετωπίσει;

Ο Ελληνας πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, που στην πραγματικότητα παρέλαβε τη σκυτάλη σε έναν αγώνα δρόμου σχεδόν απολύτως προδιαγεγραμμένο ως προς τον… τερματισμό του από την προηγούμενη κυβέρνηση (ο υπουργός Εξωτερικών της οποίας, βασικός χειριστής του «εθνικού θέματος» και σήμερα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατά… περίεργο και πονηρό τρόπο τον κατηγορεί για «αμηχανία» – έλεος!), επανέλαβε και χθες από το μικρό ελβετικό χωριό που γράφεται η «κρισιμότερη φάση του Κυπριακού» (έχουμε… χάσει τον λογαριασμό πια πόσες φορές έχει χρησιμοποιηθεί ο ίδιος δραματικός χαρακτηρισμός!) πως «η Ελλάς είναι ενεργώς παρούσα, η Κύπρος διαπραγματεύεται και η τελική κρίση ανήκει στον κυπριακό λαό…».

Απολύτως κατανοητή (και επιβεβλημένη, θα λέγαμε…) η θέση της ελληνικής κυβέρνησης, στη λογική της «είσπραξης» (σε διεθνές επίπεδο, αλλά και στον ζωτικό τομέα των ελληνοτουρκικών σχέσεων αυτών καθ’ αυτών…) των μικρότερων δυνατών δυσμενών επιπτώσεων από μια αρνητική (ακόμη και στη βάση της από πολλούς επιθυμητής «μη λύσης») εξέλιξη των προσπαθειών, εκεί στην Ελβετία, σε αυτό που εμφανίζεται (χωρίς κατ’ ανάγκην να αποδειχθεί κι έτσι στην πορεία) ως «τελευταία μεσολαβητική προσπάθεια» του OHE για μια ουσιαστική (έστω και σε μεγάλο βαθμό επαχθώς συμβιβαστική για την ελληνική πλευρά…) λύση του Κυπριακού.

Περι… «θεσμικου πλαισιου»!

Το χθεσινό (ευτυχώς χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς…) ατύχημα με το πούλμαν που μετέφερε μαθητές που πραγματοποιούσαν την «πενταήμερή» τους εκδρομή (ας μη μας διορθώσουν οι αναγνώστες – «πενθήμερη» είναι, αλλά… ακολουθούμε την «επίσημη» μαθητική ορολογία!), ένα χρόνο μετά το τραγικό τροχαίο στα Τέμπη, που στέρησε την υπόλοιπη ζωή σε 21 αγγελούδια, και στον «πυρήνα» της περιόδου που τα περισσότερα σχολειά πραγματοποιούν ανάλογες εκδρομές σε ολόκληρη την Ελλάδα, έφερε και πάλι στο προσκήνιο το μείζον θέμα της ασφάλειας σ’ αυτές τις σχολικές ετήσιες «θεσμικές» εκδηλώσεις…

Εχει μαλλιάσει η γλώσσα των κάθε είδους «αρμοδίων», κάθε φορά που κάτι τραγικό συμβαίνει, να «δεσμεύονται» και να «υπόσχονται» για εκ βάθρων επανεξέταση των όρων και των κανόνων λειτουργίας των τουριστικών πούλμαν, με τα οποία πραγματοποιούνται αυτές οι εκδρομές – και βεβαίως, πάντα πρόκειται για… «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα». Πιστός στο «έθιμο» και ο νέος υφυπουργός Παιδείας κ. Καλός (που, πάντως, πολύ άκομψα μίλησε μπροστά τις τηλεοπτικές κάμερες για «αρκετά δυσάρεστες εμπειρίες…» των τελευταίων ετών – απλώς «αρκετά δυσάρεστες», κ. Καλέ, όταν πέρσι μόνο η Ελλάδα θρήνησε τον θάνατο 21 μαθητών;) εξήγγειλε χθες επανεξέταση και δημιουργία «νέου θεσμικού πλαισίου» που θα καλύπτει τις σχολικές εκδρομές…

Αλήθεια, τι πάει να πει «θεσμικό πλαίσιο» και δη ειδικώς για τις σχολικές εκδρομές; Αν, δηλαδή, ο μη γένοιτο, συμβεί κάποιο δυστύχημα σε «τουριστικό» που μεταφέρει… μέλη κάποιου ΚΑΠΗ, οι ευθύνες ιδιωτών και πολιτείας θα είναι μικρότερες; Δεν υπάρχουν ΗΔΗ κανόνες και ελεγκτικοί μηχανισμοί που καλύπτουν τη λειτουργία των τουριστικών λεωφορείων; Για την κατάσταση των ελαστικών τους, το πόσο οδηγούν ημερησίως οι οδηγοί, πότε έχουν περάσει από εξονυχιστικό έλεγχο τα οχήματα – και ακόμη: αν τηρούνται στο εθνικό και οδικό δίκτυο οι κανόνες ασφαλούς οδήγησης από τα πάσης φύσεως οχήματα, αν έχει προβλεφθεί (και να ισχύει, ε;) η απαραίτητη αστυνόμευση κ.λπ.; Πρέπει κάθε φορά να υπάρχει το «έκτακτο» και «επίκαιρο» (και συνήθως τραγικό!) συμβάν για να… ξυπνήσουμε όλοι και να σκεφθούμε τα έρμα «θεσμικά πλαίσια»; Καλά, είμαστε σοβαροί;