ΑΠΟΨΕΙΣ

Πού χάθηκαν οι επιχειρησιακές;

H δημόσια συζήτηση που διεξάγεται για την εφαρμογή των ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων αποτελεί ακόμη μία απόδειξη του στρουθοκαμηλισμού μας. Αραγε, γιατί οι επιχειρήσεις δεν προχωρούν στη σύναψη αυτών των νέων συμβάσεων; Γιατί δεν κάνουν χρήση εταιρείες που διαθέτουν πρόθυμους συμβαλλόμενους στο πρόσωπο μεγάλων επιχειρησιακών σωματείων, όπως συμβαίνει σε αρκετές τράπεζες ή και σε ΔΕΚΟ που επιθυμούν διακαώς να μειώσουν το εργασιακό κόστος ή σε μεγάλες ιδιωτικές μεταλλευτικές μονάδες και σε επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα των τσιμέντων; Ας μην κρυφτούμε πίσω από το δάκτυλο μας υποστηρίζοντας ότι φταίει ο έλεγχος από την Επιθεώρηση Εργασίας, διότι αυτός, όπως επισημαίνει και το τέταρτο Μνημόνιο, είναι μη δεσμευτικός. Τι φταίει, λοιπόν, και η αγορά αδιαφορεί για τον θεσμό που παρέχει μεγάλη ευελιξία; Φαίνεται πως οι ειδικές συμβάσεις εργασίας, στην παρούσα φάση, δεν έχουν αξία παρά μόνο για τις τράπεζες και τις ΔΕΚΟ. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν προβλήματα και συνεχίζουν να λειτουργούν έχουν προχωρήσει στην εκ περιτροπής εργασία, στη μείωση μισθών, σε απολύσεις, στην προσωρινή απασχόληση. Ιδιαίτερα στην περιφέρεια, όπου η εσωτερική ζήτηση των προϊόντων επηρεάζει ευθύγραμμα την παραγωγική δραστηριότητα, ιδιαίτερα στις μη εξαγωγικές επιχειρήσεις, εκεί όπου το στοιχείο της εντοπιότητας στην παραγωγή και διακίνηση προϊόντων είναι πολύ ισχυρό, ουδείς υπολήπτεται τις ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις. Αντιθέτως, οι περισσότεροι επιχειρηματίες εκτιμούν ότι η μείωση των μισθών δεν μπορεί να συνεχιστεί και επιζητούν διευκολύνσεις μέσω του μη μισθολογικού κόστους και της φορολογίας. Τη θέση αυτή συναντήσαμε και στη Βόρεια Ελλάδα, ιδιαιτέρως στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης όπου πάνω από 270 επιχειρήσεις έκλεισαν από το 2005 μέχρι σήμερα, οι άνεργοι είναι πάνω από 125.000 και σε κλάδους όπως ο ιματισμός και η κλωστοϋφαντουργία έχουν χαθεί οι 2 στις 3 θέσεις εργασίας.

Ειδικές επιχειρησιακές θα έκαναν ευχαρίστως οι τράπεζες. Αλλα και εκεί διστάζουν. Σύλλογοι που φοβούνται την έκθεση στη δημόσια κριτική και συνδικαλιστές που δεν ρισκάρουν την επανεκλογή τους σε όργανα και σε συνθήκες που θα είναι πολύ διαφορετικές μετά τις συγχωνεύσεις. Αλλα και τραπεζίτες που διστάζουν να κάνουν χρήση του νόμου. Αλλωστε, με ανοικτές τις πληγές της χρηματοπιστωτικής κρίσης, δεν θέλουν να επιβαρύνουν την εικόνα τους. Επειδή, λοιπόν, δεν μπορούν να λειτουργήσουν οι διαπραγματεύσεις ούτε καν με τα επιχειρησιακά σωματεία, τα οποία όλοι προτιμούσαν έναντι των κλαδικών, αναζητούν διοικητικώς τη βοήθεια από το Μνημόνιο. Στην τελευταία αναθεωρημένη εκδοχή του προβλέπει την εξάλειψη του επιδόματος ισολογισμού (ίσου, κατά μέσο όρο, με μισό μισθό) ή άλλου ισοδύναμου επιδόματος και την τροποποίηση των κανονισμών εργασίας που θα υποβοηθήσουν τη μείωση του κόστους των αποζημιώσεων.