ΑΠΟΨΕΙΣ

49 χρόνια πρίν… 9.III.1962

ΠΕΡΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ: Εις μίαν έντονον ανακοίνωσιν υπογραφομένην από τούς ένδεκα φιλελευθέρας προελεύσεως υπουργούς και υφυπουργούς τής σημερινής Κυβερνήσεως Καραμανλή καταγγέλλεται ο κ. Γεώργιος Παπανδρέου διότι διαπράττει μίαν ηθικώς και πολιτικώς απαράδεκτον τυμβωρυχίαν, ανασύρων εκ τής λήθης τόν πρό 45ετίας εθνικόν διχασμόν. Επίσης καταγγέλλεται διότι ήθελε να εμφανίση εαυτόν και τήν ΄Ενωσιν Κέντρου ως τούς γνησίους συνεχιστάς τού κόμματος τών Φιλελευθέρων, ενώ λησμονεί ότι αποσπασθείς αυτού υπήρξεν ο δριμύτερος τιμητής τού Ελευθερίου Βενιζέλου και εν συνεχεία έβαλε μετά μανίας κατά τού κόμματος, όταν τούτου ηγούντο ο αείμνηστος Σοφούλης και εν συνεχεία ο κ. Σοφ. Βενιζέλος. Υπογραμμίζονται δε εις τήν ανακοίνωσιν τά εξής: «Ημείς και αι μεγάλαι μάζαι τών παλαιών Φιλελευθέρων από πολλού έχομεν αηδιάσει από τάς ασυναρτησίας, τάς συνεχείς διασπάσεις και τόν έξαλλον φανατισμόν τών εναλλασσομένων ηγετών τού λεγομένου Κέντρου και πρό παντός, έχομεν βαθύτατα δυσπιστήσει πρός τάς συνεχείς διασπάσεις, κατόπιν τών συνεργασιών τού 1954 και 1956 πρός τήν εθνικήν αυτών ορθοδοξίαν, συνεργασιών διά τάς οποίας και ο Ελ. Βενιζέλος άν έζη, θα τούς απεδοκίμαζε». Τό κείμενον τής ανακοινώσεως υπογράφουν οι υπουργοί κ.κ. Ε. Αβέρωφ – Τοσίτσας, Γρ. Κασιμάτης, Δ. Μακρής, Κ. Αδαμόπουλος, Δ. Βρανόπουλος, Σ. Κωτιάδης, Δ. Μανέντης και οι υφυπουργοί κ.κ. Σ. Κούνδουρος, Ι. Μπούτος, Δ. Αλιμπράντης και Δ. Θεοδοσιάδης. Εις μακράν απάντησίν του ο κ. Παπανδρέου ισχυρίζεται, ότι δέν μάχεται διά τήν εξουσίαν και δέν ζητεί να μετάσχη τής Κυβερνήσεως, αλλά μάχεται διά τήν δημοκρατίαν και ζητεί τιμίας εκλογάς. Ο αρχηγός τής Ε.Κ. αναφέρει ότι υπήρξε πάντοτε θαυμαστής τού Ελευθ. Βενιζέλου και μόνον μετά τήν αποχώρησίν του ίδρυσε τό δημοκρατικόν κόμμα.

Εν συνεχεία ο κ. Παπανδρέου λέγει ότι μετατοπίσεις προσώπων γίνονται, η παράδοσις όμως τών παρατάξεων παραμένει και η παράταξις τής Ε.Ρ.Ε. έχει συμφέρον να αποφεύγη τήν σύγκρισιν πατριωτισμού[…] Η ιδική μας έχει τήν δόξαν, ότι ελάμπρυνε τήν Ελλάδα, ενώ η ιδική των τήν εβύθισεν εις το πένθος, ακόμη και προσφάτως, με τήν τραγωδίαν τής Κύπρου.