ΑΠΟΨΕΙΣ

Γραμματα Αναγνωστων

Το ζατρίκιον της εξέδρας

Κύριε διευθυντά

Δοκιμάσαμε φρίκη κι αποτροπιασμό άπαντες οι Ελληνες του ελλαδικού και εξωελλαδικού χώρου, από τα έκτροπα στον αγώνα Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Δεν θέλαμε να πιστέψουμε στα μάτια μας. Αλλόφρονες «φίλαθλοι», νεκρές ψυχές δυσφήμησαν, εξευτέλισαν δημοσίως τον εαυτό τους, το άθλημα και τη χώρα μας.

Στις ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις αγωνίζονται δύο ομάδες. Κατά κανόνα η καλύτερη κερδίζει. Ολοι οι οπαδοί και των δύο ομάδων οφείλουν να χειροκροτήσουν τους νικητές. Αυτά συμβαίνουν όταν η ζωή μας είναι συνδεδεμένη με αρχές και αξίες. Οταν είναι συνδεδεμένη με την άρνηση, την απόρριψη των πάντων έχουμε φευ έκτροπα!

Τα άτοπα, τα παράλογα, τα άπρεπα, τα ανάρμοστα, τα απρεπή τα είδαμε. Δεν έχουμε σκηνές από τη ρίζα του κακού. Ετσι κινούμεθα στο έρεβος της πραγματικότητας. Το ακραίο, το μύχιο στην όλη υπόθεση σχεδόν πάντοτε κινείται στο απυρόβλητο. Ετσι τα παρασκήνια κορυβαντιούν και ο διασυρμός, η δυσφήμηση συνεχίζεται… Ισως λεχθεί: Παντού συμβαίνουν αυτά! Οι χούλιγκαν, οι φανατικοί οπαδοί προκαλούν παρεμφερή απαράδεκτα. Κακώς κι αυτοί συμπεριφέρονται απάνθρωπα, αλλά αρμόδιοι είναι οι αρχές της χώρας τους να πάρουν μέτρα.

Τα ελληνικά έκτροπα δεν βρίσκονται σε αρμονία με τον χαρακτήρα μας, δηλαδή τον ιδιαίτερο τρόπο σκέψης, συμπεριφοράς και δράσης. Φευ το ζατρίκιον της εξέδρας στη χώρα μας έχει δεινόν πρόβλημα!!!

Ιωαννης Γ. Θεοχαρης / Ιωάννινα

Παρελθόν η δωρεάν παιδεία

Κύριε διευθυντά

Σύμφωνα με τον Ντυρκέμ, ως εκπαίδευση ορίζεται η δράση που κατευθύνεται από τις γενιές των ενηλίκων στις γενιές εκείνες που δεν είναι ακόμα αρκετά ώριμες για την κοινωνική ζωή. Τι και αν οι γενιές αυτές είναι πιο ώριμες απ’ όσο οι γενιές των ενηλίκων κομφορμιστών που κατευθύνουν την πορεία της ελληνικής παιδείας σήμερα;

Τα λόγια του Ντυρκέμ μου ήρθαν στο μυαλό όταν πληροφορήθηκα για πρώτη φορά την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας (υπ’ αριθμόν Φ.12/11324/Β3) σύμφωνα με την οποία κάθε Ελληνας φοιτητής δικαιούται πλέον μόνο ένα σύγγραμμα για κάθε μάθημα του οποίου η εξεταστέα ύλη μπορεί να είναι 3 με 4 βιβλία.

Σε μια χώρα όπου η παιδεία υπήρξε ο θεμέλιος λίθος της ανάπτυξης και της διάδοσης του αγαθού αυτού ως πολιτισμικό του λίκνο, φαίνεται πως με μία απόφαση εν μια νυκτί το υπουργείο Παιδείας σήμερα -τον 21ο αιώνα- καταστρατηγεί το δικαίωμα της πανεπιστημιακής μόρφωσης και, φυσικά, αυτό της δωρεάν δημόσιας παιδείας.

Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί αρχικά την έλλειψη πρόνοιας της πολιτείας απέναντι στις ασθενέστερα οικονομικά τάξεις, των οικογενειών εκείνων που δεν μπορούν να παρέχουν τα συγγράμματα αυτά στα παιδιά που λόγω των λανθασμένων χειρισμών της ελληνικής πολιτικής, χάνουν μέρος από την επιστημονική τους μόρφωση. Από την άλλη πλευρά, υποβαθμίζεται το ελληνικό πανεπιστήμιο και συνάμα η γνώση που προσφέρει, με πρόσχημα την εξοικονόμηση πόρων στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης που βιώνει αυτή τη στιγμή η χώρα μας. Κανείς όμως δεν σκέφτηκε πως καταρρακώνεται μ’ αυτό τον τρόπο ο πλέον κινητήριος μοχλός παραγωγικότητας μιας χώρας που την καθιστά ανταγωνιστικότερη απέναντι σε άλλες… η Παιδεία. Αλλά και πέρα από αυτό, ποιος πραγματικά πιστεύει πως το οικονομικό πρόβλημα της χώρας θα λυθεί από την εξοικονόμηση αυτών των μικροποσών σε σύγκριση με το αχανές χρέος που έχει δημιουργηθεί σε βάρος της; Το βάρος θα το επωμιστούν γι’ ακόμα μια φορά οι αδύναμες κοινωνικές ομάδες και όχι εκείνοι οι οποίοι ευθύνονται για την κακοδιαχείριση των οικονομικών που την οδήγησαν εκεί.

Τα πράγματα έχουν αλλάξει, και η γενιά μας επωμίζεται το βάρος των λαθών. Ομως, εμείς είμαστε και η γενιά η οποία πέρα από κάθε κομματική σημαία και ιδεολογικό προσανατολισμό, οφείλουμε να διεκδικήσουμε την αντιμετώπιση του προβλήματος. Η έκβαση της μάχης πρέπει να αναδειχθεί υπέρ των φοιτητών, της επιστήμης και της μάθησης και όχι εκείνων που απομυζούν το ελληνικό πανεπιστήμιο μέρα με τη μέρα… Ζήτω η δωρεάν παιδεία!

Μαρια Γ. Τσουβαλη / φοιτήτρια Νομικής Αθηνών

Δημοκρατική αριστοκρατία

Κύριε διευθυντά

Είναι πλέον πασίδηλο ότι ο ελληνικός λαός κατατρύχεται από τρανή οργή, ακαταλάγιαστο θυμό, απόλυτη απογοήτευση και επικίνδυνη απελπισία! Με συντριπτικά ποσοστά δηλώνει ότι δεν μπορεί να περιμένει τίποτα από αυτούς που «κατεδάφισαν» τη χώρα και τον οδήγησαν εδώ (όχι χωρίς και δική του ευθύνη) και απορρίπτει τα δύο κόμματα εξουσίας. Και πράγματι, κανένας εχέφρων δεν μπορεί να περιμένει τη σωτηρία και την πρόοδο της πατρίδας και την ευημερία του λαού μας, από την ανακύκλωση φθαρμένων και σεσηπότων υλικών!

Η μοναδική λύση, λοιπόν, μπορεί να έρθει από ένα εντελώς καινούργιο πολιτικό προσωπικό!

Υπάρχουν -ευτυχώς!- πολλοί άξιοι, έντιμοι, ικανοί, αξιόπιστοι, άφθαρτοι και «αμόλυντοι» Ελληνες, χωρίς «οφειλές» και βαρίδια (κάποιοι ελάχιστοι και πολιτικοί, όπως ενδεικτικά π.χ. ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Σταύρος Μπένος, ο Στέφανος Μάνος, ο Φώτης Κουβέλης, ο Κωστής Χατζηδάκης κ.ά.), που θα μπορούσαν να βοηθήσουν αυτή την ταλαίπωρη πατρίδα να ξαναβρεί έναν υγιή βηματισμό. Κάποιος όμως πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία και να τους καλέσει σ’ ένα εθνικό προσκλητήριο, όχι ως «σωτήρες» ή «Μεσσίες», αλλά ως «δημοκρατική αριστοκρατία», ως άξιους και αξιόπιστους ηγέτες.

Δεν μπορώ, φυσικά, να γνωρίζω τις μύχιες προθέσεις τους και ζητώ προκαταβολικά τη συγγνώμη τους, για την αυθαίρετη εκ μέρους μου αναφορά τους, αλλά εγώ θα τολμήσω έναν ενδεικτικό κατάλογο ανθρώπων, που έχουν κατά τη γνώμη μου τα παραπάνω χαρακτηριστικά και εχέγγυα, από την έως σήμερα πορεία τους:

Αγγελοπούλου Γιάννα, Αθανασόπουλος Τάκης, Αλιβιζάτος Νίκος, Βγενόπουλος Ανδρέας, Βερέμης Θάνος, Γιαννάκου Μαριέττα, Γιανναράς Χρήστος, Διαμαντούρος Νικηφόρος, Κουβέλης Φώτης, Μάνος Στέφανος, Μαρκεζίνης Βασίλης, Μπένος Σταύρος, Νανόπουλος Δημήτρης, Νανόπουλος Νίκος, Πανούσης Γιάννης, Παπαδήμος Λουκάς, Παπαδόπουλος Αλέκος, Παπαλεξόπουλος Θεόδωρος, Ροζάκης Χρήστος, Σκουρής Βασίλης, Σταθόπουλος Μιχάλης, Τσούκαλης Κώστας, Χατζηδάκης Κωστής.

Σίγουρα υπάρχουν και πολλοί άλλοι, που δεν γνωρίζω εγώ ή που δεν ανέσυρα από τη μνήμη μου.

Το μέγα πρόβλημα είναι, ποιος θα πάρει την πρωτοβουλία να τους συνασπίσει σε μια σύγχρονη «Φιλική Εταιρεία», που θα σηκώσει το λάβαρο της «επανάστασης αρχών και αξιών», θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος, θα οδηγήσει τον λαό στην έγκριση μιας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και τη χώρα στον δρόμο που της πρέπει και της αξίζει.

Θαλης Π. Κουτουπης / Σύμβουλος Επικοινωνίας / Χαλάνδρι

Αλλα λόγια, άλλα έργα

Κύριε διευθυντά

Οκ. Πρωθυπουργός σε πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή αναφέρθηκε στις διάφορες επαγγελματικές «συντεχνίες» και διακήρυξε με στεντόρεια φωνή ότι η κυβέρνησή του δεν «ορρωδεί προ ουδενός»!

Συγχαρητήρια. Φαίνεται όμως να λησμονεί ότι η κυβέρνησή του ακολουθεί ασθμαίνουσα τις αποφάσεις της βουλευτικής «συντεχνίας», όρα υπόθεση Βατοπεδίου, Siemens και άλλες που είναι αδύνατον να αναφερθούν, λόγω του… μικρού αριθμού τους!

Στο σπίτι του κρεμασμένου ποτέ δεν μιλούν για σχοινί (τριχιά), λέει με το δίκιο του ο θυμόσοφος λαός μας!

Κ. Μαλλιος

Τηλεόραση

Κύριε διευθυντά

Οταν έχουν κοπεί συντάξεις επτακοσίων ευρώ, η κρατική ραδιοφωνία και τηλεόραση ζει στον κόσμο της.

Εάν κάποιος ακροατής του ραδιοφώνου ακούσει αναμετάδοση κάποιου αθλητικού γεγονότος, θα καταλάβει ότι η νοοτροπία της παρέας σ’ αυτόν τον χώρο ζει και βασιλεύει.

Κάποτε, τον ποδοσφαιρικό αγώνα μετέδιδε ένας υπάλληλος της ΕΡΤ και μάλιστα για ενενήντα λεπτά, σήμερα για το ίδιο πράγμα πληρώνει ο Ελληνας φορολογούμενος τρεις και τέσσερις υπαλλήλους και μάλιστα όταν ο χρόνος αναμετάδοσης είναι πολύ μικρότερος, αφού την ίδια ώρα κάποιος άλλος ή άλλοι αγώνες διεξάγονται και κάποιες άλλες παρεούλες καλοπερνούν.

Το ίδιο ακριβώς γίνεται και στην τηλεόραση, σ’ ό,τι αφορά τις παρεούλες (αναμετάδοση αγώνων).

Εκτός και κάνουν αυτήν την εργασία αμισθί, οπότε το κράτος δεν πληρώνει εκτός έδρας, υπερωρίες, εξαιρέσιμα.

Η ΝΕΤ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων (εννιά το βράδυ) άλλαξε την εκφωνήτρια, η αλλαγή αυτή έφερε στη κρατική τηλεόραση περισσότερα έσοδα;; Ή έγινε απλώς και μόνον για να βολέψουμε ένα δικό μας άνθρωπο.

Γερασιμος Μουρελατος / Συντ/χος ΟΤΕ / Πατήσια