ΑΠΟΨΕΙΣ

Οχι σε εθνικό αυτισμό

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανευθυνότητα από εκείνη που οδηγεί πολιτικούς, με όποιον τρόπο, να καλλιεργούν στον πληθυσμό μιας χώρας τον φόβο. Η σημερινή πλειοψηφία το έκανε ήδη δύο φορές. Τις ημέρες αυτές επιχειρεί για τρίτη φορά τον εκφοβισμό των τιμίων ανθρώπων. Σε αυτή την ιστορία, θα έχει κακό τέλος. Η επιλογή βαρύνει τον πρωθυπουργό. Αυτός άλλαξε τους στόχους της κυβέρνησής του μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαρτίου. Αυτός έθεσε έναν ιστορικό πήχυ για την Ευρώπη στην 25η Μαρτίου, χωρίς να προκύπτει από καμία συνεννόηση με τους εταίρους μας. Αυτός βιάστηκε να πάει χωρίς πρόσκληση και χωρίς προετοιμασία στο Βερολίνο, στο Ελσίνκι και στο Παρίσι. Αυτός απέκρυψε και, την ώρα που γράφω, αποκρύπτει ότι κανείς «ισχυρός» δεν του ζήτησε να κάνει κάτι διαφορετικό και δυσκολότερο από την υποχρέωση που έχει ήδη αναλάβει. Να εφαρμόσει πιστά όσα προβλέπονται στο Μνημόνιο: τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση Παπανδρέου, από τις αρχές του έτους δεν έκανε, πρακτικώς, τίποτε για να επιτύχει την άρτια εφαρμογή του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής. Μια δήθεν απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων, μια δήθεν περικοπή κρατικών δαπανών, μια δήθεν εξυγίανση μεγαθηρίων σπατάλης (συγκοινωνίες…), μια δήθεν παρότρυνση εξυγίανσης και οικονομιών κλίμακας στον τραπεζικό χώρο, μια δήθεν μεταρρύθμιση και εξοικονόμηση πόρων στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ολα μπήκαν στα χαρτιά, η πλειοψηφία ψήφισε διατάξεις, αλλά έργο και συγκεκριμένο αποτέλεσμα, κανείς δεν είδε. Κι αφού δεν τα είδαμε εμείς, δεν τα είδαν ούτε οι σύμμαχοι και δανειστές μας. Η απαισιοδοξία που κατατρώγει τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, την οποία προξενεί η κυβερνητική πολιτική, χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση Παπανδρέου για να ρίξει αλλού τις ευθύνες.

Στην πλευρά της πλειοψηφίας κλείνουν το μάτι εννοώντας ότι ο κ. Παπανδρέου θα χρησιμοποιήσει το διεθνές κύρος του, ώστε να γίνει «αναδιάρθρωση» και άλλες «πονηρές» ρυθμίσεις για το ελληνικό χρέος. Θα ακολουθήσουν ελαφρύτερα μέτρα από εκείνα με τα οποία μας απειλούν τώρα οι ισχυροί της Ευρώπης, υπόσχεται, σιωπηλώς, η κυβέρνηση. Ομως, ακόμη κι αν η Ευρώπη δεχόταν να παράσχει στην Ελλάδα όλα τα εργαλεία απομείωσης του χρέους της (επιμήκυνση, μικρότερο επιτόκιο, επαναγορά χρέους με απομείωση κόστους), το ελληνικό χρέος δεν θα μειωνόταν περισσότερο από 8 με 10 μονάδες του ΑΕΠ.

Ο πυρήνας της Ευρώπης είναι αποφασισμένος να μας διευκολύνει. Για να μπορέσουν, όμως, οι κυβερνήσεις να το επιτύχουν, πρέπει να πείσουν τις κοινωνίες «τους», οι οποίες παραμένουν εχθρικές στη στάση που αντιλαμβάνονται ότι έχουμε εμείς, οι Ελληνες, απέναντι στο δικό μας πρόβλημα. Η διεθνής κοινότητα είναι πολύ ενοχλημένη με την αποτυχία του Ελληνικού Προγράμματος Προσαρμογής. Πιστεύουν, εσφαλμένα, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει συναίνεση και θέληση για την επιτυχία της ανάνηψης από τον βέβαιο θάνατο με τον οποίο βρεθήκαμε αντιμέτωποι τον Απρίλιο του 2010.

Ειδικότερα, η ευρωπαϊκή και διεθνής κοινή γνώμη δεν μπορεί να κατανοήσει πώς είναι δυνατόν ο κ. Παπανδρέου να «απειλεί» με διάταξη, που θα απαγορεύει την πώληση κρατικής περιουσίας, να διατηρεί όλους τους υπαλλήλους του ευρύτερου δημόσιου στη θέση τους και να συντηρεί ένα πλαίσιο άσκησης της επιχειρηματικής δραστηριότητας απολύτως εχθρικό στην… επιχειρηματικότητα! Χειρότερη γνώμη διαμορφώνεται στους οικονομικούς κύκλους. Διαπιστώνουν ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αυξήσει, σταδιακά, το επιτόκιο του ευρώ, που σημαίνει για την Ελλάδα αύξηση του κόστους επιστροφής στην ανάκαμψη. Γνωρίζουν ότι η κεντρική τράπεζα έχει ήδη ζητήσει από τις ελληνικές τράπεζες να προγραμματίσουν την απεξάρτησή τους από την έκτακτη ρευστότητα με την οποία βοήθησε ο κ. Τρισέ την ευρωπαϊκή οικονομία στις δύσκολες στιγμές του 2008 – 2010. Συζητούν ήδη για το πρόγραμμα που θα υποβάλουν οι ελληνικές τράπεζες στην Τράπεζα της Ελλάδος σχετικά με τον τρόπο επιστροφής των δανεικών που έφτασαν τα 100 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι και οι εγγυήσεις που έχει μοιράσει το κράτος στις τράπεζες προκειμένου να κάνουν εισαγωγή ρευστότητας θα περιοριστούν.

Ολόκληρη η ελληνική οικονομία έχει ήδη περάσει σε συνθήκες υπερβολικής προσφοράς. Είναι προφανές ότι τα περιθώρια κέρδους των επιχειρήσεων θα καταρρεύσουν. Θα είχε ήδη συμβεί αυτό αν το κράτος δεν επέμενε στην πολιτική φόρων, η οποία δημιούργησε και πάλι την ψευδαίσθηση ότι το επίπεδο των πωλήσεων έχει συντηρηθεί. Τα νοικοκυριά χρησιμοποίησαν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των 30 δισ. που έβγαλαν από τις τράπεζες για να «υπερασπιστούν» το επίπεδο ζωής τους. Η χώρα βρίσκεται ενώπιον κρίσιμων αποφάσεων. Οι οποίες όμως πρέπει να ληφθούν το ενωρίτερο και όχι να αναβάλλονται διαρκώς, περιμένοντας μια σωτηρία που δεν πρόκειται ποτέ να φτάσει.

Η παρτίδα είναι στην πλευρά του πρωθυπουργού. Πρέπει να βρει το θάρρος να αντιπαλέψει τον εθνικό αυτισμό από τον οποίο κινδυνεύει η χώρα. Μόνον οι Ελληνες θα σώσουν την Ελλάδα. Με μια μικρή βοήθεια από τους φίλους. Η λύση αυτή είναι ήδη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Οποιος δεν πιστεύει σε αυτό, ας παραμερίσει, κι ας αφήσει τις δημοκρατικές διαδικασίες να εξυφάνουν την κατάλληλη λύση.