ΑΠΟΨΕΙΣ

Γραμματα Αναγνωστων

Ιδιοτέλεια και πολιτειακή συνείδηση

Κύριε διευθυντά

Τα μηνύματα που εξέπεμψε η πρόσφατη συμπεριφορά ποικίλων επαγγελματικών ομάδων έχουν ενισχύσει την πεποίθηση ότι είναι μάλλον απίθανο οι ευνοούμενοι από τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των θεσμών να προτείνουν αλλαγές προς όφελος του γενικού, του συλλογικού συμφέροντος. Εχουν διαμορφώσει βαθμιαία την πεποίθηση ότι είναι φυσικό να απολαμβάνουν περισσότερα προνόμια από άλλους συναδέλφους τους, αλλά και από άλλες επαγγελματικές ομάδες. Οι μόνοι που μπορούν και έχουν χρέος να υπηρετούν το συμφέρον του συνόλου είναι οι αντιπρόσωποι των πολιτών στο Κοινοβούλιο. Οχι φυσικά εκείνοι που υποκύπτουν σε πιέσεις ομάδων συμφερόντων, υπονομεύοντας έτσι τη δημοκρατία, αλλά εκείνοι που διαθέτουν, αρετή και τόλμη, σύνεση και ανδρεία, όπως θα έλεγε ο Δημοσθένης.

Ως δάσκαλος που έζησε την ανυπαρξία του κράτους στη δεκαετία του 1940 για τους Ελληνες, δοκιμάζω αισθήματα απογοήτευσης και θλίψης για το είδος και την ποιότητα των μηνυμάτων που δέχεται η νέα γενιά από ορισμένες επαγγελματικές ομάδες. Αισθάνομαι ότι υπονομεύουν τον αγώνα των δασκάλων για την οικοδόμηση της πολιτειακής συνείδησης στις νέες γενιές. Μια τέτοια συνείδηση δεν κατευθύνεται από τον καταναγκαστικό χαρακτήρα που υποδηλώνει η έννοια της υποχρέωσης. Κατευθύνεται και δεσμεύεται από την ακλόνητη πεποίθηση ότι άτομα και ομάδες -κοινωνικές, επαγγελματικές κ.ά.- ευημερούν μόνο όταν ευημερεί το κράτος στο οποίο ανήκουν ως πολίτες. Αν δεν επιτευχθεί αυτό και «ο καθένας έχει», όπως λέει ο Μακρυγιάννης, «την. …ιδιοτέλειά του και κατηγορεί ο ένας τον άλλον, η πατρίδα μου θα είναι αχαμνά» και τότε και «δέκα μάτια να ‘χω, στραβός θα να ‘μαι».

Σε μια εποχή που οι άνεμοι του νεοφιλελευθερισμού διασαλπίζουν σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης το δόγμα πως υπάρχουν μόνο άτομα και όχι κοινωνία, ο αγώνας των εκπαιδευτικών για το χτίσιμο της πολιτειακής συνείδησης στη νέα γενιά γίνεται πιο σκληρός, επίμονος και κάποτε μοναχικός. Εμπνέονται, όμως, από το όνειρο της ανατολής μιας νέας αυγής, όπου οι πολίτες θα κατανοούν σε βάθος την κοινωνική πραγματικότητα και θα έχουν ανεπτυγμένες τις ικανότητες για επισήμανση των ανεπιθύμητων πτυχών της και τη δύναμη για αποδοκιμασία της εξάρτησης της πολιτικής και του λαϊκισμού και την επιβράβευση των πολιτικών που ανταποκρίνονται στις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου και στα αιτήματα για δικαιοσύνη και ισότητα. Ωστόσο, στον ανάντη αυτό δρόμο δεν πρέπει να βαδίζουν μόνοι. Ολόκληρη η πολιτεία πρέπει να εκπέμπτει παιδαγωγικά μηνύματα.

Θεοδωρος Νταλακας – Παιδαγωγός

Ο βωμός

Κύριε διευθυντά

Αφορμή για να γράψω αυτό το γράμμα μού προξένησε η δημοσίευση της ανακάλυψης του βωμού των δώδεκα θεών, κατά την εκτέλεση των έργων της γραμμής του Ηλεκτρικού. Θυμάμαι πως πριν από αρκετές δεκαετίες, γίνονταν έργα ανακατασκευής της λεωφόρου Πανεπιστημίου. Μπροστά από το τότε μπαρ-ουζερί Ορφανίδη και στην απέναντι αρχή της οδού Κριεζώτου και πιο κάτω της οδού Βουκουρεστίου βρέθηκε ένα άθικτο πλήρες αγγειοπλαστείο της Κλασικής Εποχής σε βάθος ολίγων μέτρων.

Ηταν τόσο πλήρες σε έργα υποδομής και εργαλείων ώστε τα καρβέλια (έτσι λέγονται τα έτοιμα τμήματα του ζυμωμένου πηλού) θα μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει ένας σύγχρονος αγγειοπλάστης. Δυστυχώς, η τότε αρμόδια υπηρεσία αποφάσισε την κατάχωσή του. Ποιος το θυμάται πια; Ας μη γίνει το ίδιο και με το σημαντικό εύρημα του βωμού των 12 θεών.

Γιωργος Κρουστης

Είμαστε το περίπτερο της Ευρώπης

Κύριε διευθυντά

Ανησυχώ! Τα οικονομικά δεδομένα, σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα αλλά και τις συνέπειες των μέτρων που υπαγορεύει το Μνημόνιο και εφαρμόζει η κυβέρνησή μας, οδηγούν αναπόφευκτα σε χρεοκοπία. Απλά ετεροχρονίζουν τη χρεοκοπία και προσπαθούν όλοι μαζί, κυβέρνηση και τρόικα, να μεταθέσουν το πρόβλημα για αργότερα ή να χάσουν λιγότερα χρήματα όσοι μας δάνεισαν.

Αρχικά, τα 50 δισ. που έκαναν την εμφάνισή τους σήμερα δεν είναι ένας τυχαίος αριθμός! Προκύπτει ως αποτέλεσμα από ένα απλό υπολογισμό τόκων των περίπου 300 δισ. με ένα επιτόκιο της τάξεως του 5% έως 6% για την περίοδο των επομένων τριών ετών. Η τρόικα απλά σήμερα διαπίστωσε ότι δεν βγαίνει ο λογαριασμός (αυτό επιβεβαιώνεται, εξάλλου, από όλα τα εύσημα και τα καλά λόγια που μας λένε τελευταία) και προσπαθεί να εξασφαλίσει τους τόκους, είναι οφθαλμοφανές!

Με αυτήν την προϋπόθεση προτίθενται να συνεχίσουν την ολοκλήρωση της χρηματοδότησης των 110 δισ., δεν είναι λογικό!

Κάνω μια απλή προσομοίωση για να γίνω σαφής. Είμαστε το 0,2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, κάτι δηλαδή σε σχέση με ένα περίπτερο στο σύνολο της ελληνικής οικονομίας. Μέχρι σήμερα το περίπτερο κέρδιζε 3.000 ευρώ τον μήνα και αν του λέγαμε ξαφνικά από εδώ και πέρα θα πληρώνεις 1.000 ευρώ τόκους, θα επιβίωνε με 2.000 ευρώ κέρδος. Στην περίπτωση όμως που ο περιπτεράς δεν ήξερε τι χρωστούσε και του λέγαμε από τον άλλο μήνα σού αναλογούν 35.000 ευρώ τόκοι, τι θα συνέβαινε;

Απλά, θα έκλεινε το περίπτερο! Η χώρα όμως δεν μπορεί να κατεβάσει ρολά!

Τελικά, τι θα γίνει; Μήπως θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα όπως το αντιμετωπίζουν και οι άλλοι, δηλαδή οι Αμερικανοί ή οι Γερμανοί;

Ερώτηση και τελειώνω:

Το κράτος όταν δεν μπορεί να εισπράξει τις απαιτήσεις του, τι κάνει; Η τράπεζα όταν δεν μπορεί να εισπράξει τις απαιτήσεις της, τι κάνει; Η επιχείρηση όταν δεν μπορεί να εισπράξει τις απαιτήσεις της, τι κάνει; Το λεμόνι άμα το στύψεις και δεν έχει σταγόνα, τι το κάνεις;

Αυτά τα πράγματα καταλήγουν να είναι κωμικοτραγικά, αλλά και επικίνδυνα μήπως, αφού δεν κοιτάμε γύρω μας να δούμε τι γίνεται, είναι καλύτερα να διαβάσουμε λίγο Ιστορία, διότι η Ιστορία διδάσκει την οικονομία και υπάρχουν λύσεις, οι οποίες απλά δεν μας βολεύουν ή όταν έχεις 300 δισεκατομμύρια περιουσία και χρωστάς 300 δισεκατομμύρια, κάποιος απλώς τακτοποιεί τον λογαριασμό! Και για να γίνω πάλι πιο σαφής!

Μήπως πιστεύει κάνεις ότι οι Κινέζοι σήμερα ή σε λίγο καιρό θα πάνε να πάρουν το Manhattan και θα αφήσουν το Αγαλμα της Ελευθερίας; Και κάνω αυτή την απλή σκέψη γιατί άκουσα ότι κάποιοι άλλοι κάτι ζητούν και μας αφήνουν την Ακρόπολη!

Νικολαος Ποταμιανος – Οικονομολόγος

Η κρίση κι εμείς

Κύριε διευθυντά

Η ψυχή δεν αγοράζεται με χρήμα και το σώμα αρρωσταίνει χωρίς ψυχή.

Είναι δύο προτάσεις που δεν δημιουργούνται στον ποιητικό χώρο του μυαλού, αλλά στην μέριμνα του καθημερινού βίου.

Η χώρα μας θα μείνει σε κρίση εάν δεν προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε, πλούσιοι και φτωχοί, αυτές τις δύο προτάσεις. H χώρα μας, το σπίτι μας θα γκρεμιστεί.

Η ψυχή δεν αγοράζεται με χρήμα και το σώμα αρρωσταίνει χωρίς ψυχή.

Η κατανόηση αυτών των δύο προτάσεων είναι προσωπική ευθύνη του καθενός από εμάς.

Καλουδη Doris

Τα κλειστά επαγγέλματα

Κύριε διευθυντά

Λέγομαι Μπριάζας Γιώργος, είμαι από την ωραία Βέροια και διαβάζω ανελλιπώς όλα τα άρθρα σας στην «Καθημερινή». Θέλω να σας συγχαρώ μέσα από την καρδιά μου για το θάρρος της γνώμης, την τεκμηρίωση των γεγονότων, την απλότητα, τη σαφήνεια της σκέψης και την καθαρή γλώσσα που χειρίζεσθε. Συνεχίστε πάντα μαχητικός και πάντα με το βλέμμα στο μέλλον. Οσο υπάρχουν δημοσιογράφοι του δικού σας διαμετρήματος, που λένε τα πράγματα με το όνομά τους, θα μπορούμε κι εμείς να ελπίζουμε για κάτι καλύτερο στη χώρα τούτη. Με την ευκαιρία, θα ήθελα να σας παρακαλέσω να δείτε το πολύ καυτό και επίκαιρο θέμα της περίφημης «απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων».

Το επάγγελμα του δικηγόρου στο θέμα της «δήθεν απελευθέρωσης» συνεχίζει να είναι κάτι περισσότερο από κλειστό. Συνεχίζει και στη νέα πρόταση νόμου να είναι υποχρεωτική η παράσταση του δικηγόρου σε κάθε αγοραπωλησία ακινήτου και μάλιστα ορίζεται και συγκεκριμένη αμοιβή. Αυτό αποτελεί βάναυση παραβίαση των βασικών άρθρων περί ελευθερίας της βούλησης του Συντάγματός μας, πιστεύω.

Πώς τολμά ο σημερινός βουλευτής-νομοθέτης να μας στερεί το δικαίωμα της επιλογής και να μας υποχρεώνει να πληρώνουμε για κάτι που δεν το θέλουμε ίσως, να μας επιβάλλει με το έτσι θέλω την παρουσία δικηγόρου.

Εγώ θέλω να κάνω μια αγορά ενός ακινήτου π.χ. από τον κ. Παπαχελά και θέλω ο κ. Παπαχελάς να με γελάσει, μου στερεί το δικαίωμα αυτό με τη δικαιολογία ότι «θέλει να με προστατέψει», τέτοια προστασία να μου λείπει.

Με ενοχλεί που έως τώρα όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σιωπούν για το παραπάνω θέμα, γιατί άραγε, μήπως θα ήταν το θέμα για το επόμενο σας άρθρο. Ορίστε μια ιδέα, μπορώ να σας στέλνω και άλλες αν θέλετε.

Γ. Μπριαζας

Το άσυλο

Κύριε διευθυντά

Σε όλους αυτούς που ισχυρίζονται ότι το πανεπιστημιακό άσυλο χρησιμεύει ή ίσως είναι απαραίτητο για την ελεύθερη γέννηση και κυκλοφορία των ιδεών, θα μπορούσε να γίνει μια πολύ απλή ερώτηση, που θα απευθυνόταν κυρίως σε όσους έχουν θητεύσει πρυτάνεις. Να μας γνωρίσουν ποια καινούργια ιδέα, που δεν θα μπορούσε να ευδοκιμήσει χωρίς το άσυλο, έχει γεννηθεί στο δικό τους πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 ετών. Θα ήταν ευκταίο να μπορεί να υποδείξει καθένας τους από μία, αλλά προσωπικώς θα ήμουν πρόθυμος να συμβιβασθώ με μία μόνο καινούργια ιδέα, από όλους μαζί. Μία μόνο ιδέα στα τριάντα χρόνια.

Δεν χρειάζεται να μας υποδείξουν τις καταστροφές, τις χυδαιότητες και τις απρέπειες που έγιναν στα πανεπιστήμια στο ίδιο χρονικό διάστημα, αν τις γνωρίζουν. Τις ξέρουμε καλά εμείς όλοι, οι άλλοι.

Θ. Γ. Βουδικλαρης – Πολιτικός Μηχανικός