ΑΠΟΨΕΙΣ

«Λίγη ρακή στα χειλάκια»

Δεν φταίει η τηλεόραση για τη μαυρίλα που μας περικυκλώνει, όμως στην ίδια την τηλεόραση που μας υπενθυμίζει τον ζόφο, βρίσκει κανείς κάποια μικρά ξέφωτα. Ενα από αυτά είναι το «Νησί» (Mega) και μάλιστα το επεισόδιο της περασμένης Δευτέρας ήταν ένα από τα ωραιότερα της σειράς, καθώς οι δραματικές εξάρσεις εναλλάσσονταν με τρυφερές ή και κωμικές στιγμές.

«Στάξε του λίγη ρακή στα χειλάκια», συμβουλεύει ένας παππούς, αναφερόμενος σ’ ένα μωρό που έχει πλαντάξει στο κλάμα. Τα κοστούμια, η μουσική, τα σκηνικά, το φυσικό τοπίο, ακόμα και ο φαινομενικά αργός ρυθμός σε ορισμένες σκηνές, όλα υπηρετούν την τηλεοπτική αφήγηση, παρόλο που πολλοί είμαστε εθισμένοι στην αισθητική του βιντεοκλίπ, στην αγχωτική εναλλαγή των εικόνων και στη δικτατορία της ατάκας.

Ενα από τα πλεονεκτήματα της σειράς είναι οι δυνατές ερμηνείες, όχι μόνο των πασίγνωστων αρχικών πρωταγωνιστών, αλλά και των ηθοποιών που προστέθηκαν στη συνέχεια. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η Γιούλικα Σκαφιδά, που προχθές έλαμψε και ας φορούσε τα φτωχικά ρούχα της χωριατοπούλας. Η σκηνή του αποχαιρετισμού της με τον Αιμίλιο Χειλάκη, με το μακρόσυρτο και κλασικό «καληνύχτα» των δύο ερωτευμένων, ήταν εξαιρετική. Οσοι θυμούνται αυτήν την ηθοποιό στα «Μαύρα μεσάνυχτα» του Πάνου Κοκκινόπουλου, όπου υποδυόταν μια μονίμως συνοφρυωμένη Emo, δεν μπορούν παρά να επισημάνουν την ικανότητά της να μεταμορφώνεται ανάλογα με τις απαιτήσεις του ρόλου της. Η σειρά αυτή έδωσε την ευκαιρία σε αρκετούς νέους έως και πολύ νέους ηθοποιούς να δείξουν το ταλέντο τους -ενδεικτικά αναφέρω τον Νεκτάριο Λουκιανό, την Κατερίνα Μισιχρόνη, τον Αντύπα Νταμοτσίδη- ενώ πολύ καλές ερμηνείες δίνουν και καταξιωμένοι ηθοποιοί του θεάτρου που κρατούν δεύτερους ρόλους, όπως η Ντίνα Μιχαηλίδη, ο Θοδωρής Κατσαφάδος και πολλοί άλλοι.

Το προχθεσινό επεισόδιο παρουσίαζε πρόσθετο ενδιαφέρον καθώς αναφερόταν σ’ ένα πραγματικό γεγονός, στο ρεμπελιό των χανσενικών, που το 1953 εξεγέρθηκαν απαιτώντας το μικρό επίδομα που δικαιούνταν. Μαύρες σημαίες, αποκλεισμός του νησιού, απεργία πείνας. Ασφαλώς, μια σειρά δεν είναι ντοκιμαντέρ, δεν επιχειρεί την πιστή αναπαράσταση ή τον κοινωνικό και πολιτικό σχολιασμό, όμως το ιστορικό αυτό γεγονός αποδόθηκε με τρόπο που γεννούσε τον σεβασμό και όχι τον οίκτο μας προς τους εξεγερμένους.

Το «Νησί» δεν είναι ένα ατέλειωτο μοιρολόι, όπως λανθασμένα πολλοί νομίζουν, αλλά ένα καλό προϊόν στην πιο δύσκολη (έως τώρα) εποχή της ελληνικής τηλεόρασης, καθώς με τις περικοπές στα ιδιωτικά και τα δημόσια κανάλια, καίγονται τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Το «Νησί» δεν είναι ηθικοπλαστικό, όμως έμμεσα μας διδάσκει να είμαστε πιο μεγαλόψυχοι απέναντι στους πιο ανυπεράσπιστους, στους πιο χτυπημένους από την κρίση, την τύχη ή τη γεωγραφία. Και αν αφεθούμε στον ρυθμό και το ύφος του, ίσως να μας στάξει λίγη ρακή στα χείλη.