ΑΠΟΨΕΙΣ

Η κρίση θέλει απόκριση! Δυνατό το πολιτιστικό μας κύμα!

«Ποτέ δεν είχε παίξει τόσο ωραία η ορχήστρα του «Τιτανικού» όσο εκείνη τη βραδιά που το υπερωκεάνιο βυθιζόταν, κι οι μουσικοί συνέχιζαν να παίζουν, ώσπου έγειρε το σκάφος και κύλησε πέρα το πιάνο» έλεγαν, μετά, οι επιζώντες… Ετσι κι εμείς που εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα, κι ευχόμαστε όλοι, ολόψυχα, να μην… χειροτερέψουν. Τα πάντα, όμως, γύρω από τον πολιτισμό, τις τέχνες, τα γράμματα, τα θεάματα έχουν άνοδο. Τα θέατρα, τα Μέγαρα, η Στέγη, η Λυρική, μαζεύουν κόσμο. Κάθε βράδυ και μια «πρεμιέρα» και με την άνοιξη και το πρώιμο Πάσχα ετοιμάζονται μαζικές εξορμήσεις, κρατήσεις στα ξενοδοχεία των νησιών. Γιατί, φέτος, με αυτά που συμβαίνουν στην Ιαπωνία και με την αγωνία για την πορεία του πυρηνικού νέφους -εάν συμβεί η έκρηξη στον αντιδραστήρα- πράξις τρίτη και αυλαία, ύστερα από τον σεισμό των 9 Ρίχτερ και το φονικό παλιρροϊκό κύμα, κανείς δεν διανοείται να το κουνήσει από την Ελλάδα! «Σπίτι μου, σπιτάκι μου, παλιοκαλυβάκι μου» και «η φτώχεια θέλει καλοπέραση», η κρίση, αντιμετώπιση, κατά τα άλλα, τι καλά που είμαστε εδώ και δεν το ξέραμε», τέτοια λέμε και παρηγοριόμαστε…

Ο πατέρας μου διηγούνταν πως μέσα στην Κατοχή, στην Αθήνα ο κόσμος δεν είχε να φάει, έπεφταν από την πείνα στον δρόμο κι όταν τραγούδησε η Μαρία Καλογεροπούλου τότε «Φιντέλιο», στο θεατράκι της Κλαυθμώνος, δεν έπεφτε καρφίτσα, άσε που οι Γερμανοί έκλαιγαν από συγκίνηση για τη φωνή και την ερμηνεία της παχουλούλας, αλλά με φωνή-διαμάντι Μαρίας! Ετσι κι εμείς, σαν να πρόκειται να γείρει κι άλλο το Καράβι, σπεύδουμε να χαρούμε τους πολιτιστικούς μας προορισμούς! Και να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει σε παγκόσμιο επίπεδο μάλιστα!