ΑΠΟΨΕΙΣ

Μια προαναγγελθείσα πολιτική κοκορομαχία

Θα ‘ταν πολύ χρήσιμη, κυρίως για το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., μια δημοσκόπηση σχετικά με την τελευταία «σφοδρή» σύγκρουση στη Βουλή των κ. Παπανδρέου και Σαμαρά. Διότι μια οξύτατη αντιπαράθεση, όπως τη θέλησαν και τη μεθόδευσαν οι δύο αρχηγοί, έχει και αδιαμφισβήτητη έκβαση. Αναδεικνύει, δηλαδή, τον νικητή που έπεισε, ικανοποίησε, απέσπασε την εμπιστοσύνη του κοινού και κρίνει τον ηττημένο, που θεωρήθηκε αναξιόπιστος σε θέσεις, προτάσεις, ικανότητα. Επιπλέον, μια «σφοδρή» σύγκρουση σε αρχηγικό επίπεδο προκαλεί φανατισμούς, αντιμαχίες των οπαδών, αναμοχλεύει πάθη και ακραίες αντιπαλότητες. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι η οξύτατη αντιπαράθεση των κ. Παπανδρέου – Σαμαρά την περασμένη Τετάρτη δημιούργησε, έστω και σε περιορισμένη κλίμακα, ένα τέτοιο κλίμα; Η πλειονότητα των πολιτών παρακολούθησε την κοκορομαχία με αισθήματα που κυμαίνονταν από την έντονη δυσφορία έως την απέχθεια. (Ιδιαίτερα όταν οι δύο αντιμαχόμενοι διολίσθησαν από το πεδίο του σήμερα και -κατά την προσφιλή τους συνήθεια- μετέφεραν την διαπάλη τους στις ευθύνες του παρελθόντος).

Το παράδοξο είναι ότι η οξύτητα της συζήτησης δεν ανέκυψε τυχαία και έπειτα κάποια απρόβλεπτη αφορμή. Και τα δύο κόμματα είχαν προαναγγείλει ότι κατά τη συγκεκριμένη συζήτηση για τις αποφάσεις του άτυπου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου των Βρυξελλών, επρόκειτο να σκληρύνουν στο έπακρον τη στάση τους. Πρόκειται, λοιπόν, για μια επιλεγμένη στρατηγική, η οποία, εκτός απροόπτου, θα διαρκέσει έως τις επόμενες εκλογές. Σε τι αποσκοπεί η δημιουργία πολιτικής οξύτητας είναι γνωστόν. Κατά πρώτο λόγο, αποβλέπει στη συσπείρωση των οπαδών κάθε κόμματος και την αποφυγή διαρροών. Σκοπεύει, επίσης, στην εμψύχωση των οπαδών με σύνηθες κίνητρο όχι τη δικαίωση των κομματικών επιλογών, αλλά επισείοντας την «απειλή» να καταληφθεί η εξουσία από τον αντίπαλο. Προφανώς, λοιπόν, τα δύο μεγάλα κόμματα καταφεύγουν σε μεθόδους του παρελθόντος προκειμένου να αντιμετωπίσουν νεοφανείς καταστάσεις. Αλήθεια, τι ποσοστό ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ ομνύει σήμερα στην παραμονή του κόμματός του στην εξουσία, αποτασσόμενο τον Σατανά της Ν.Δ.; Και αντίστοιχα: Πόσες χιλιάδες ψηφοφόροι της Ν.Δ. πιστεύουν ότι αυτή τη στιγμή το μόνο πρόβλημα της χώρας είναι ο κ. Γ. Παπανδρέου, όπως τους διαβεβαιώνει ο κ. Αντ. Σαμαράς;

Ολες οι μέχρι σήμερα δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν το εντελώς αντίθετο. Το κυβερνών κόμμα εμφανίζει εκλογική συρρίκνωση, πιθανότατα διότι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους ως εύκολα θηράματα, για την αύξηση των κρατικών εσόδων, δολιχοδρομώντας στην πάταξη της φοροδιαφυγής και στις διαρθρωτικές αλλαγές, που συνιστούν -ακόμη και βάσει του Μνημονίου- πρωταρχικό μέλημα για την αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος. Την ίδια στιγμή, η εκλογική βάση της Ν.Δ. εξακολουθεί εξ ίσου να συρρικνώνεται. Προφανώς, διότι το κόμμα αυτό, αντί να κατευθύνει τον αντιπολιτευτικό του οίστρο στις καθυστερήσεις και στις παλινωδίες της κυβερνήσεως, τον στρέφει, γενικώς και αορίστως, εναντίον του Μνημονίου. Ωσάν αυτό να προήλθε από παρθενογένεση ή να μας επιβλήθηκε βίαια και πειθαναγκαστικά. Συνεπώς, το βέβαιον είναι ότι από την πρόκληση τεχνητής οξύτητας ουδέν κέρδος θα αποκομίσουν τα δύο μεγάλα κόμματα. Το πιθανότερο είναι να συμβεί το αντίθετο. Να επιταχυνθεί η εκλογική τους συρρίκνωση, ως αποτέλεσμα διόγκωσης της αφερεγγυότητάς τους να ανταποκριθούν στα κρίσιμα προβλήματα του τόπου. Δυστυχώς, δε, ένας τέτοιος καταλογισμός δεν… αναστέλλει τα προβλήματα. Τα μεγιστοποιεί και τα επιδεινώνει.