ΑΠΟΨΕΙΣ

Τι γράφει ο ξένος Τύπος

LΙΒΕRΑΤΙΟΝ

Επιρροή

Σε έναν κόσμο πολυπολικό, η στρατιωτική και η οικονομική ισχύς δεν είναι αυτές που καθορίζουν αποκλειστικά πλέον τη θέση ενός έθνους στη διεθνή σκηνή, αλλά η επιρροή και η ικανότητά του να συνάπτει συμμαχίες. Σε αυτό το περίπλοκο παιχνίδι, η Γαλλία συμπεριφέρθηκε ως μετρ, παρότι όλα έδειχναν ότι ετοιμαζόταν να χάσει την παρτίδα. Αφού αντιμετώπισε την Τυνησία με περιφρόνηση και εμφανίσθηκε αναποφάσιστη στην Αίγυπτο, η Γαλλία βρέθηκε επικεφαλής διεθνούς συμμαχίας στη Λιβύη. Εχοντας τους πάντα πρόθυμους Βρετανούς στο πλευρό του, το Παρίσι πέτυχε να στρατολογήσει τον Λίβανο, το Κατάρ, τον Αραβικό Σύνδεσμο, τις ΗΠΑ, τη Νότια Αφρική, την Ιταλία και την Ισπανία, προτού ακολουθήσουν ο Καναδάς, η Νορβηγία, η Δανία και το Βέλγιο. Η κάθε χώρα έχει τους λόγους της, αλλά η συμμαχία πήρε σάρκα και οστά, παρότι αναδίδει την αίσθηση του Παλαιού Κόσμου. Οι νεόκοποι «μεγάλοι» του πλανήτη (Κίνα, Ινδία, Ρωσία, Βραζιλία) απέφυγαν να ακολουθήσουν το δυτικό κέλευσμα. Παρ’ όλα αυτά, η Γαλλία βρήκε επιτέλους τη φωνή της και έναν λόγο ύπαρξης για την τρωθείσα διπλωματία της.

DΕR SΡΙΕGΕL

Οικονομική αυτοκτονία

Η Ελλάδα χρεοκόπησε, η Ιρλανδία το ίδιο, σε λίγο και η Πορτογαλία. Εκ πρώτης όψεως μοιάζει ανακουφιστικό για τη Γερμανία να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη. Αυτό το βήμα όμως θα ήταν οικονομική αυτοκτονία. Γιατί σε αυτήν την περίπτωση θα έπρεπε να ανατιμηθεί δραστικά το γερμανικό μάρκο με απρόβλεπτες συνέπειες στη γερμανική οικονομία. Αυτό που ακούγεται εύκολο είναι στην πραγματικότητα εξαιρετικά σύνθετο. Για το τέλος του ενιαίου νομίσματος θα έπρεπε να προηγηθεί η ρήξη της πολιτικής ένωσης, ακόμη και μια σύρραξη. Γιατί μια νομισματική ένωση δε διαλύεται τόσο εύκολο όσο ιδρύεται. Το ίδιο ισχύει και για το ευρώ. Είναι μια κοινότητα που έχει κοινή προοπτική, κοινό μέλλον. Είτε θα κρατηθούν όλοι ενωμένοι είτε θα βυθιστούν όλοι αύτανδροι. Παρ’ όλα αυτά, η σχετική συζήτηση περί της επιστροφής στο γερμανικό μάρκο επανέρχεται συστηματικά στον ταμπλόιντ Τύπο της Γερμανίας. Ας υποθέσουμε ότι ανακοινώνεται η επιστροφή στο γερμανικό μάρκο, το φράγκο, τη λίρα, την πεσέτα. Οι επιπτώσεις θα ήταν καταστροφικές: θα προκαλούσαν χάος στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

ΗΑΑRΕΤΖ

Το έγκλημα του Κατσάβ

Ο πρώην πρόεδρος του Ισραήλ, Μοσέ Κατσάβ, δεν είναι ο μόνος που αγωνιά αναφορικά με την ποινή που θα του επιβληθεί τις επόμενες ώρες. Πολλοί είναι εκείνοι που ανησυχούν ότι τα επιχειρήματα των συνηγόρων του υπέρ της επιείκειας, αλλά και κάποια παρομοίου ύφους άρθρα στο Τύπο, θα επιφέρουν εντέλει μια ποινή που δεν θα αντανακλά τη σημασία της καταδίκης του. Ο κ. Κατσάβ, ανεξαρτήτως όσων έχει κάνει για το «κοινό καλό» και ασχέτως πόσο «άριστα» υπηρέτησε την πατρίδα του ως πολιτικός, έχει καταδικαστεί για βιασμό και δεν μπορεί να τύχει προνομιακής μεταχείρισης. Εχει φτάσει, επιτέλους, η στιγμή για να παραδεχτούμε ότι τα δημόσια αξιώματα έχουν μεν ευθύνες, αλλά χαρίζουν στον πολιτικό τη δυνατότητα να αποκτήσει εξουσία, κύρος, ακόμα και χρήμα. «Υπηρετώντας» τη χώρα, ο κ. Κατσάβ κέρδισε ουκ ολίγα προνόμια. Σήμερα συνεχίζει να απολαμβάνει τα προνόμια αυτά, εξ ου και δεν ζήτησε ποτέ κατ’ ιδίαν επιείκεια από το δικαστήριο. Αυτό, άλλωστε, θα σήμαινε παραδοχή της ενοχής του. Τώρα, η κοινωνία που τον ανέδειξε πρέπει να τον τιμωρήσει όπως του αρμόζει, διότι την εκμεταλλεύτηκε.

ΕL ΡΑΙS

Μετά το τσουνάμι

Δέκα ημέρες μετά τη φρικτή τραγωδία που έπληξε την Ιαπωνία, φαίνεται ότι η κατάσταση στους πυρηνικούς σταθμούς της Φουκουσίμα, οι οποίοι επλήγησαν από τον σεισμό και το τσουνάμι, εξελίσσεται κατά τρόπο λιγότερο ανησυχητικό, σε σχέση με τις εκτιμήσεις της πρώτης εβδομάδας. Είναι ακόμη νωρίς για να προβούμε σε απολογισμούς, αλλά βλέπουμε ότι δεν επαληθεύτηκε το σενάριο της «Αποκάλυψης», τουλάχιστον σε σχέση με τις ζημίες που υπέστησαν οι αντιδραστήρες, παρότι η έκφραση «θυμίζει Αποκάλυψη», ταιριάζει, αν αναφερθούμε στο μέγεθος της καταστροφής που επέφερε ο σεισμός των 9 βαθμών Ρίχτερ και το τσουνάμι που ακολούθησε και που προκάλεσε το θάνατο περισσότερων από 20.000 ανθρώπων. Μπορούμε ωστόσο να εξάγουμε ορισμένα συμπεράσματα. Το πρώτο αφορά την ανάγκη να αναθεωρηθούν οι κανόνες ασφαλείας των πυρηνικών σταθμών, όπως και το ενδεχόμενο κατασκευής τους σε εξαιρετικά σεισμογενείς περιοχές, όπως η Ιαπωνία. Το έτερο αφορά την ενημέρωση του κοινού που ήταν ελλιπής και έφτασε αργά. Τόσο η Ε.Ε. όσο και η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας επεσήμαναν μεγάλες ελλείψεις.