ΑΠΟΨΕΙΣ

Μικρές και μεγάλες προδοσίες…

Είναι πάντοτε εντυπωσιακός ο τρόπος που η κοινωνία του θεάματος αποχαιρετά τα επίτιμα μέλη της. Ακόμη και όταν, όπως η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, έχουν αποσυρθεί πολλά χρόνια από την τέχνη για την οποία έγιναν διάσημοι. Ομως, η γεννημένη το 1932 στην Αγγλία, σταρ του Χόλιγουντ, δεν ήταν μια συνηθισμένη περίπτωση στη βιομηχανία του θεάματος. Καθιερώθηκε στα 12, εκτινάχτηκε στα 19, παντρεύτηκε και χώρισε στα 18, ήταν χήρα στα 26. Απέκτησε 4 παιδιά, 10 εγγόνια, 4 δισέγγονα.

Σε μια εποχή που τα κινηματογραφικά στούντιο έλεγχαν τη ζωή και την εικόνα των δημιουργημάτων τους, εκείνη φρόντισε να αφήσει εποχή με τους γάμους και τα διαζύγιά της, να επιβιώσει 20 σοβαρών επεμβάσεων, να μπει και να βγει από κλινικές αποτοξίνωσης, να αυξομειώνει το βάρος της αλύπητα, να συνδέσει το όνομά της με τον αγώνα κατά του έιτζ, ιδρύοντας μάλιστα και σχετική φιλανθρωπική εταιρεία (Cinema Against Aids). Γι’ αυτήν τη δραστηριότητα τιμήθηκε και το 1988 με το Βραβείο Ωνάση. Το πέρασμά της από την Αθήνα ήταν σύντομο αλλά από πολλές απόψεις αλησμόνητο.

Στο κεντρικό ξενοδοχείο, απ’ όπου παραχώρησε ημίωρη συνέντευξη Τύπου, καθόταν σε ελαφρώς υπερυψωμένο βάθρο, σε μια καρέκλα, σε ειδική στάση, την οποία -αν δεν με απατά η μνήμη μου- δεν εγκατέλειψε καθ’ όλη τη διάρκεια της συνάντησης: ευθυτενής, χέρια σταυρωμένα πάνω στη μαύρη φούστα, ελαφρώς προτεταμένο το ένα πόδι, έστρεφε μόνο το κεφάλι προς την πλευρά του ερωτώντος, το σώμα παρέμενε ακίνητο. Κομψή, με κοντά μαλλιά κομμωτηρίου και χρυσά κοσμήματα, ατσαλάκωτη, με υπέροχα μάτια, απροσδόκητα μικροκαμωμένη. Ενιωθε μάλλον άβολα, εκφώνησε τις πρέπουσες απαντήσεις, χωρίς να λύσει τα χέρια της, παρά μόνο μια φορά όταν τη ρώτησαν για το μυστικό της ομορφιάς της. Μια πολύ καθωσπρέπει κυρία, σε ειδική αποστολή – ρόλο. Εμοιαζε χαμένη όταν αναγκαζόταν να κυκλοφορήσει -πάντα με σωματοφύλακες- και ένα πλήθος από φωτορεπόρτερ και κόσμο να την ακολουθεί παντού.

Οι νεκρολογίες περιγράφουν έναν άνθρωπο γεμάτο χιούμορ, δύναμη, αγάπη και γενναιοδωρία. Ετσι θα είναι. Η φράση της «είχα τα αισθήματα ενός παιδιού στο σώμα μιας γυναίκας, που απέκτησα υποχρεωτικά και βιαστικά για τον κινηματογράφο», ερμηνεύει «τις ατέλειωτες στιγμές δυστυχίας και αμφιβολίας» στις οποίες βυθιζόταν. Ισως είναι και η γέφυρα ανάμεσα στο κέλυφος και στην ουσία, την αλήθεια, που απέδωσε μοναδικά στην αλκοολική, απελπισμένη, τσακισμένη Μάρθα στο θεατρικό έργο του Εντουαρντ Αλμπι «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ». Η αυγή, ύστερα από ένα ανελέητο παιχνίδι αποκαλύψεων, βρίσκει τους ήρωες καθημαγμένους αλλά λυτρωμένους.

Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ ομολόγησε, όπως και η Μάρθα, όχι χωρίς κόστος, τον φόβο και την αδυναμία να αντιμετωπίσει τον εαυτό της. Τάιζε με πολλά καράτια και κουτσομπολιά τη δημοσιότητα, για να προστατεύσει τον πυρήνα. Ετσι επιβίωσε, με μικρές προδοσίες. Πότε της βιομηχανίας του θεάματος, πότε του εαυτού της.