ΑΠΟΨΕΙΣ

Δύο επισκέψεις στην Αργεντινή

Ο Γιώργος Αυγερόπουλος είχε τη δημοσιογραφική και ιστορική τύχη να βρεθεί στην Αργεντινή πριν από 10 χρόνια και να καταγράψει την κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη του 2001. Τώρα ταξίδεψε ξανά σε αυτή τη χώρα, για τις ανάγκες ενός νέου ντοκιμαντέρ του Εξάντα με τίτλο «Το πείραμα της Αργεντινής», που το πρώτο μέρος του προβλήθηκε στις 23/3 (ΝΕΤ).

Αλλο πράγμα η κρίση της Αργεντινής και άλλο της Ελλάδας και θα αδικούσαμε το ντοκιμαντέρ (αλλά και την πραγματικότητα), αν αναζητούσαμε με σχηματικό τρόπο ομοιότητες και αναλογίες. Ομως αρκετές αναφορές στην Ελλάδα κάνει ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής, ο Ντομίνγο Καβάλο, που εφάρμοσε το μοντέλο που οδήγησε στη χρεοκοπία της χώρας. Αλλοι μιλούν για τις «ξέφρενες ιδιωτικοποιήσεις» της κυβέρνησής του, όμως ο ίδιος θεωρεί ότι έφερε τον εκσυγχρονισμό στην Αργεντινή. Δηλώνει επίσης ότι το ΔΝΤ, που «βοήθησε αρκετές χώρες και τώρα βοηθά την Ελλάδα μαζί με την Ευρώπη», απλώς αδίκησε την Αργεντινή, εφαρμόζοντας επιλεκτικά τη θεωρία «της ηθικής του κινδύνου».

Στην εκπομπή μιλάει και ο διάσημος Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο, που υποστηρίζει ότι το ΔΝΤ κάθε άλλο παρά «Διεθνές» είναι, αφού ουσιαστικά διοικείται από πέντε χώρες που παίρνουν τις αποφάσεις. Ευγένεια και εσωτερική δύναμη ακτινοβολεί το πρόσωπο του 70χρονου Γαλεάνο, μια όμορφη μορφή που δεν ξεχνιέται εύκολα, ενώ το πρόσωπο του 64χρονου Καβάλο (ενός «από τους πιο μισητούς ανθρώπους στην Αργεντινή σήμερα») μάλλον εκπέμπει φιλαυτία και νωθρότητα.

Ο Γ. Αυγερόπουλος ξαναβρίσκει, ύστερα από 10 χρόνια, έναν χαρτοσυλλέκτη, τον Μαρσέλο. Την ίδια δουλειά έκανε και τότε, την ίδια και τώρα, όμως σήμερα δεν τρώει μόνο μία φορά την ημέρα όπως τότε. Οι χωματόδρομοι της φτωχογειτονιάς του έχουν ασφαλτοστρωθεί, ο δήμος έχει τοποθετήσει κάδους σκουπιδιών, ενώ το φτωχικό σπίτι του Μαρσέλο είναι καθαρό και νοικοκυρεμένο, με ψυγείο, έγχρωμη τηλεόραση («την πήραμε για το Μουντιάλ») και dvd player.

Απελευθερωμένοι από τον εφιάλτη των δανείων, οι κάτοικοι του Μπουένος Αϊρες μιλούν σήμερα για την ξανακερδισμένη τους αξιοπρέπεια και όχι μόνο για την υλική βελτίωση της ζωής τους. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει το ντοκιμαντέρ στο «τρουέκε», ένα σύστημα ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών που εφαρμόστηκε όταν η αγορά είχε στεγνώσει, το κράτος είχε παραλύσει και ο λαός πεινούσε. Με λίγα χρόνια, οι πολίτες πήραν την υπόθεση της επιβίωσής τους στα χέρια τους οργανώνοντας ένα πανεθνικό δίκτυο αλληλοβοήθειας στο οποίο συμμετείχαν δέκα εκατομμύρια άνθρωποι! Το «τρουέκε» συκοφαντήθηκε λυσσαλέα και καταπολεμήθηκε μεθοδικά, με αποτέλεσμα σήμερα να υπολειτουργεί, όμως εκείνοι που το έζησαν από πρώτο χέρι θυμούνται με νοσταλγία το ανταλλακτικό παζάρι, τα τραγούδια, τον χορό και, πάνω από όλα, εκείνη τη μοναδική αίσθηση ελευθερίας.