ΑΠΟΨΕΙΣ

Είναι δυσθεόρατο (sic) και μπορεί να ζει από μόνο του

Οσο εκνευριστική είναι η τυποποιημένη επίδειξη υψηλής καλλιέργειας εκ μέρους των πολιτικών -επίδειξη που κατά κανόνα την επιβάλλει η πολιτική ορθότης- τόσο σπάνια και καλοδεχούμενη είναι η περίπτωση εκείνων των ολίγων, που η καλλιέργειά τους εκδηλώνεται αυθόρμητα και με φυσικότητα, επειδή η ζωή του πνεύματος είναι μέρος (μικρό ίσως, αλλά γνήσιο) της δικής τους ζωής.

Θαύμασα, φέρ’ ειπείν, την κ. Αννα Διαμαντοπούλου, διότι, με τη σεμνότητα ανθρώπου που δεν επιδιώκει τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών, η υπουργός Παιδείας γιόρτασε με τον δικό της, διακριτικό, μα και δημιουργικό τρόπο την παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης. Συνέβη προχθές, σε τηλεοπτική συζήτηση για τα πολιτικά. Συνέβη στα καλά καθούμενα, χωρίς κανένας να το περιμένει. Βέβαια, συνέβη επτά ολόκληρες ημέρες μετά την καθορισμένη ημέρα της γιορτής, αλλά αυτό ακριβώς είναι που προσδίδει το τεκμήριο της αυθεντικότητας στην εκδήλωση του ποιητικού οίστρου της υπουργού.

Είπε, συγκεκριμένα, η υπουργός Παιδείας ότι «το χρέος είναι δυσθεόρατο, τόσο δυσθεόρατο ώστε θα μπορούσε να ζήσει κι από μόνο του». Οι συνομιλητές της, τραχείς πολιτικοί και σκληροί επαγγελματίες δημοσιογράφοι, δεν έπιασαν την ποίηση των λόγων της. Μην σας πω ότι μερικοί από αυτούς ίσως κιόλας να σχημάτισαν την εσφαλμένη εντύπωση ότι η υπουργός είχε πει εκ παραδρομής «δυσθεόρατο», αντί του ορθού «δυσθεώρητο» και, φυσικά, δεν τόλμησαν να διορθώσουν μια κυρία. Ασφαλώς όμως και εγνώριζε η κ. Διαμαντοπούλου τη διαφορά μεταξύ «θεόρατου» και «δυσθεώρητου». Τι στο καλό; Υπουργός Παιδείας είναι! Γίνεται να μην το ξέρει; Απλώς έκανε χρήση της ποιητικής αδείας στη λεξιπλασία και δημιούργησε τη λέξη «δυσθεόρατο», που σημαίνει κάτι τόσο μεγάλο, ώστε είναι δύσκολο και για τον Θεό τον ίδιο να το δει. Και πόσο κομψά το συνδύασε με την προσωποποίηση του χρέους, που μας το παρουσιάζει να χειραφετείται και να ζει από μόνο του!

Χάρη στην κ. Διαμαντοπούλου, στον λόγο της οποίας βρίσκουμε λεξιπλαστική ικανότητα αντάξια ενός Μίλτωνος και τολμηρή εικονοποιία που ανακαλεί την ώριμη ποίηση του Τεντ Χιουζ, διαφαίνεται επιτέλους μια διέξοδος -η ποιητική διέξοδος- από τον ξύλινο λόγο της πολιτικής. Εύγε! Αναμένουμε διακαώς την ποιητική συλλογή της…

Για το καλό της τέχνης

Κάπου διάβασα ότι στη δικογραφία για την παραγγελία των υποβρυχίων, αναφέρεται και η πληροφορία ότι ο Γιάννης Μίχας εισέπραττε τον μισθό του ως συνδικαλιστής στα Ναυπηγεία και κατά την περίοδο όπου διατελούσε νομάρχης Πειραιά. Ακόμη και αν ευσταθεί η συγκεκριμένη πληροφορία, ας ληφθεί υπ’ όψιν από τους επικριτές του πρώην νομάρχη ότι ο Γιάννης Μίχας είναι ένας ζωγράφος, που μάλιστα εκθέτει τακτικά τα έργα του. Ως εκ τούτου, ας γνωρίζουν ότι η τέχνη -κάθε τέχνη, είτε του ζωγράφου είτε του κρατικοδίαιτου πασόκου- χρειάζεται στήριξη…

Ο Τόλιας ο βοσκός

Εξαιρετικός ο Αλέκος Παπαδόπουλος προχθές στους «Νέους Φακέλους» του ΣΚΑΪ! Χειμαρρώδης και παθιασμένος όπως πάντα, ο τέως υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ όχι απλώς «έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου», κατά το δημοσιογραφικό στερεότυπο, αλλά θα έλεγε κανείς ότι κρεμάστηκε ολόκληρος από το σκοινί της καμπάνας για να την κάνει να ακουστεί παντού. Παρ’ όλα αυτά, μένω με μία απορία και ένα παράπονο από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή του.

Η απορία: Εκείνος ο «Τόλιας ο βοσκός», τον οποίον ο αγαπητός κυρ Αλέκος επικαλέσθηκε εν παρόδω κάποια στιγμή, ποιος είναι; Υπήρξε κάποτε; Ηταν ιστορικό πρόσωπο, ή είναι παροιμιώδης; Και το παράπονο: «Υπάρχει μήπως κανείς Βενιζέλος σήμερα και δεν τον έχουμε ανακαλύψει;», αναρωτήθηκε σε μια αποστροφή του λόγου του ο τέως υπουργός, επιχειρώντας έναν παραλληλισμό της σημερινής κατάστασης με εκείνη στην οποία εκδηλώθηκε το 1909 το κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Αραγε δεν του πέρασε από τον νου ότι, εκείνη την προχωρημένη ώρα, τυλιγμένος με τις κουβερτούλες στο κρεβατάκι του, με τον σκούφο νυκτός στο κεφάλι και το αρκουδάκι του αγκαλιά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα άκουσε την ειρωνική αποστροφή και θα πληγώθηκε;

Πρόχειρο διαγώνισμα

Ξέρω πόσο ενοχλητικό είναι το «εγώ σας το ‘χα πει», αλλά για μία φορά θα μου το επιτρέψετε. Διότι χθες στο Υπουργικό Συμβούλιο συνέβη αυτό που εδώ και καιρό έλεγα ότι θα συμβεί μια μέρα: ο πρωθυπουργός έβαλε πρόχειρο διαγώνισμα στους υπουργούς του. (Με τη μικρή διαφορά, βέβαια, ότι εγώ το έλεγα για πλάκα, ενώ εκείνος το έκανε στα σοβαρά…) Τους ζήτησε να γράψουν σε μια κόλλα χαρτί τις προτεραιότητες των υπουργείων τους. Θα μου πείτε: «Και λοιπόν άλλαξε τίποτε;» Οχι, βέβαια. Η κυβέρνηση παραμένει ημιπαράλυτη, έστω και αν οι υπουργοί έγραψαν τις προτεραιότητές τους σε μια κόλλα χαρτί. Αναρωτιέμαι τώρα ποιο είναι το επόμενο στάδιο στη λειτουργία του «ΙΕΚ Υπουργικό Συμβούλιο». Αραγε την επόμενη φορά θα ζητήσει από τους αδιάβαστους να γράψουν τις προτεραιότητές τους εκατό φορές; Να περιμένουμε ότι ο ανασχηματισμός (αν και όποτε γίνει) θα τοιχοκολληθεί στους πίνακες ανακοινώσεων όπου αναρτώνται τα αποτελέσματα των εξεταστικών στο πανεπιστήμιο;