ΑΠΟΨΕΙΣ

Τι γράφει ο ξένος Τύπος

EL ΡΑΙS

Βάδη-Βυρτεμβέργη

Μέχρι την πυρηνική καταστροφή στην Ιαπωνία, ελάχιστοι πίστευαν ότι η Βάδη-Βυρτεμβέργη θα μπορούσε να πέσει, ύστερα από 60 χρόνια, στα χέρια άλλου κόμματος πλην του Χριστιανοδημοκρατικού. Ωστόσο, ούτε η ταχεία ανάπτυξη του πλούσιου γερμανικού κρατιδίου των 11 εκατομμυρίων κατοίκων ούτε το ελάχιστο ποσοστό ανεργίας κατόρθωσαν να μην παραδώσει το κόμμα της καγκελαρίου Μέρκελ την εξουσία στους Πράσινους. Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι επικίνδυνο για τους Χριστιανοδημοκράτες, διότι το προπύργιο του κόμματος στο νοτιοανατολικό τμήμα της Γερμανίας αποτελούσε πάντα προϋπόθεση για τη νίκη τους στις εθνικές εκλογές. Αν τα συμβάντα στην Ιαπωνία εξηγούν τη στροφή του κρατιδίου στο οποίο υπάρχουν τέσσερις πυρηνικοί αντιδραστήρες, θα ήταν αφελές θα αποδώσει κανείς το εκλογικό αποτέλεσμα στη Βάδη-Βυρτεμβέργη μόνο στον φόβο για τον πυρηνικό όλεθρο. Οι εκλογές αυτές ήταν επίσης και ένα δημοψήφισμα για την πολιτική της Μέρκελ. Και αυτή την αμφισβητούν πολλοί Γερμανοί για σειρά ζητημάτων όπως η φορολογία, η πολιτική έναντι του ευρώ, ο ρόλος της Γερμανίας στην κρίση της Λιβύης και η μεταρρύθμιση του γερμανικού στρατού.

LΙΒΕRΑΤΙΟΝ

Σήμα κινδύνου

Πώς είναι δυνατόν να αντέξει η γαλλική Δεξιά για έναν ακόμη χρόνο, μέχρι τις προεδρικές εκλογές, όταν μία κακή εμφάνιση σε τοπικές εκλογές απειλεί να τη διαλύσει; Ο πανικός έχει επικρατήσει στο κυβερνών UMP. Η πυρκαγιά εξαπλώθηκε σε όλους τους ορόφους. Η αντιπαράθεση αφορά τώρα υψηλόβαθμα στελέχη, μεταξύ τους και πολλοί υπουργοί, που ανέκτησαν την τόλμη τους εξαιτίας της ιδεολογικής σύγχυσης που εμφάνισε το κόμμα ενόψει των τοπικών εκλογών. Η μάχη μεταξύ Κεντρώων και Δεξιών μόλις άρχισε, με τους μεν να καταγγέλλουν την ιδεολογική προσέγγιση με το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο και τους δε να προωθούν τις ιδεολογικές τους εμμονές, όπως την ισλαμική απειλή, μεταξύ άλλων. Τελευταία πράξη του εσωκομματικού δράματος, η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ του γ.γ. του κόμματος Ζαν-Φρανσουά Κοπέ και του πρωθυπουργού Φρανσουά Φιγιόν, με τον πρώτο να κατηγορεί τον δεύτερο για παραβίαση της κομματικής αλληλεγγύης. Οι προσωπικές διενέξεις δεν μπορούν, όμως, να κρύψουν το πραγματικό πρόβλημα που είναι η νέα χάραξη του ιδεολογικού χάρτη της γαλλικής Κεντροδεξιάς, υπό την πίεση της ακροδεξιάς εκλογικής προέλασης.

ΤΗΕ GUΑRDΙΑΝ

Νόμος και αστυνομία

Πολλοί αστυνομικοί δείχνουν να αγνοούν ότι ο ρόλος τους σχετίζεται με τη νομιμότητα. Συμβαίνει σε διαδηλώσεις στη Βρετανία η αστυνομία να επικαλείται εκτεταμένες εξουσίες -που απέκτησε βάσει των αντικοινωνικών νόμων περί συμπεριφοράς- προκειμένου να κρατά περικυκλωμένους διαδηλωτές, ακόμη και παιδιά, και να αρνείται να τους απελευθερώσει έως ότου συγκεντρώσει στοιχεία. Και μόνο το γεγονός ότι δρα πέρα από τις εξουσίες της αποτελεί λόγο ανησυχίας, ειδικά όταν τα μέτρα της συνοδεύονται από βία. Ολο και περισσότεροι πολίτες καταγγέλλουν ότι η τακτική της περικύκλωσης και του περιορισμού των διαδηλωτών υπό αυτές τις συνθήκες πυροδοτεί, αντί να αποτρέπει, βίαιες διαμαρτυρίες. Εκείνο που ανησυχεί περισσότερο είναι ότι αυτές οι μέθοδοι της αστυνομίας καθιστούν παράνομους τους ειρηνικούς διαδηλωτές. Νέοι άνθρωποι, οι οποίοι συμμετέχουν στη δημοκρατική διαδικασία, γίνονται στόχος ως ταραχοποιοί, ενώ στην πραγματικότητα η ενασχόλησή τους με κοινωνικά ζητήματα θα έπρεπε να χειροκροτείται, ειδικά όταν αυτή η συμμετοχή έχει εκδηλωθεί στο πλαίσιο μιας ειρηνικής αντίδρασης των πολιτών.

DΕR SΡΙΕGΕL

Αλλαγή πολιτικής

«Χριστέ μου, τι θα απογίνει η Γερμανία όταν δεν θα υπάρχω;», αναρωτιόταν πριν από 50 χρόνια ο Κόνραντ Αντενάουερ. Εκείνος είχε φροντίσει να αγκιστρωθεί η Ομοσπονδιακή Γερμανία στη Δύση. Αυτός ήταν ο απώτερος στόχος της πολιτικής του. Πίστευε ακράδαντα ότι η σταθερή ενσωμάτωση της Γερμανίας στην Ευρώπη και η στενή σχέση με τις ΗΠΑ είναι απαραίτητες για την προστασία των Γερμανών από τον ίδιο τους τον εαυτό. Ο Αντενάουερ φοβόταν ότι οι συμπατριώτες του θα μπορούσαν να παραδοθούν στη δική τους, μοναχική οδό. Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, ο φόβος αυτός ηχούσε παράλογος. Εσχάτως όμως, άλλαξε η θέση της χώρας. Με την αποστασιοποίηση στους κόλπους του ΟΗΕ από την αποστολή στη Λιβύη, η γερμανική κυβέρνηση διακήρυξε τη επίτευξη διακομματικής συναίνεσης στην εξωτερική της πολιτική. Αυτό δεν ήταν πάντα εύκολο. Μέχρι τώρα ίσχυε ότι η Γερμανία πρέπει να βρίσκεται στο πλευρό των ΗΠΑ και της Γαλλίας. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν θα μπορούσε να στραφεί ταυτόχρονα εναντίον αμφότερων. Αυτή τη θεμελιώδη αρχή εγκατέλειψε λοιπόν η γερμανική κυβέρνηση.