ΑΠΟΨΕΙΣ

Γραμματα Αναγνωστων

Μας ψεκάζουν…

Κύριε διευθυντά

Φαίνεται ότι τα προβλήματα που μας δημιούργησε η κρίση σε συνδυασμό με την άγνοια μας οδήγησαν στην παραφροσύνη. Δεν εξηγείται διαφορετικά η δοξασία μιας μεγάλης μερίδος της κοινωνίας μας ότι «μας ψεκάζουν». Και από πού προκύπτει το… συμπέρασμα; Από το επίμηκες συννεφάκι που αφήνουν πίσω τους τα διερχόμενα από τον ελληνικό εναέριο χώρο αεροπλάνα. Τι είναι όμως αυτό το επίμηκες συννεφάκι που ακολουθεί τα αεροπλάνα σε μεγάλα ύψη; Στην κυριολεξία, ένα αθώο συννεφάκι το οποίο δημιουργείται ως εξής: Ως γνωστόν, αυξανομένου του ύψους, η θερμοκρασία του αέρος ελαττώνεται δύο βαθμούς Κελσίου (2° C) ανά χίλια πόδια. Συνεπώς, αν η θερμοκρασία στο έδαφος είναι μηδέν, στις 30.000 πόδια (9 χιλιόμετρα περίπου) που πετάει ένα αεροπλάνο η θερμοκρασία είναι στους μείον 60 βαθμούς Κελσίου. Σε αυτό λοιπόν το λίαν ψυχρό περιβάλλον όταν βρεθούν τα καυσαέρια των κινητήρων των αεροπλάνων, τα οποία έχουν θερμοκρασία 300 – 500 βαθμούς Κελσίου ψύχονται και υγροποιούνται, οπότε σχηματίζονται αυτά τα συννεφάκια, τα οποία στα ελληνικά ονομάζονται «ίχνη συμπυκνώσεως» και στα αγγλικά «contrails».

Ας εγκαταλείψουν λοιπόν τις θεωρίες τους περί ψεκασμού μερικοί ευφάνταστοι, ανίδεοι ή εξυπηρετούντες άλλες σκοπιμότητες και ας αφήσουν τον κοσμάκη να αντιμετωπίσει τα υπαρκτά προβλήματά του. Αλλωστε, τα «ίχνη συμπυκνώσεως» δεν είναι σημερινή ανακάλυψη. Υπάρχουν από τότε που το αεροπλάνο απέκτησε τη δυνατότητα να πετάει σε μεγάλα ύψη. Μάλιστα, στον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελούσαν πρόβλημα, διότι επρόδιδαν στον εχθρό κάθε αεροπορική επιδρομή σε μεγάλη απόσταση, οπότε τα αεροπλάνα έπρεπε για οικονομία καυσίμων να πετάξουν σε μεγάλα ύψη.

Γεωργιος Κασσαβετης – Επισμηναγός (I) ε.α., τ. κυβερνήτης Ολυμπιακής Αεροπορίας

Ελληνική επιχειρηματικότητα

Κύριε διευθυντά

Αποποινικοποίηση του εγκλήματος της έκδοσης ακάλυπτης επιταγής: ένα αίτημα που προβλήθηκε εξαρχής και συνέχισε να προβάλλεται από την επιστήμη με αμείωτη ένταση και επιμονή συνεχώς από το 1933 έως σήμερα.

Ο ποινικός νομοθέτης οφείλει να θεσπίζει διατάξεις, οι οποίες προστατεύουν τα κοινωνικά αγαθά. Τα κοινωνικά αγαθά όμως χαρακτηρίζονται από ιστορικότητα και σχετικότητα κατά τόπο και κατά χρόνο. Κάτι που αποτελούσε κοινωνικό αγαθό σε παλιότερες εποχές, γιατί ακριβώς είχε σημασία για την κοινωνία, καθώς εξυπηρετούσε ορισμένα βιοτικά συμφέροντα, μπορεί να μην αποτελεί πια τέτοιο σήμερα. Τρανό παράδειγμα αποτελεί το κοινωνικό αγαθό της συζυγικής πίστης (που προστατευόταν κάποτε διά της θέσπισης του εγκλήματος της μοιχείας), όπως επίσης και το κοινωνικό αγαθό της παρθενίας (που σήμερα ακόμη προστατεύεται ποινικά σε κάποιες χώρες), που εξυπηρετεί την καθαρότητα του γένους από διάφορες μείξεις. Μήπως όμως εδώ θα πρέπει να ενταχθεί και το κοινωνικό αγαθό της επιταγής;

Υπό το παλιό νομοθετικό καθεστώς του ν. 1338/1918 η επιταγή χρησίμευε ως αποκλειστικά όργανο πληρωμής, επείχε θέση χαρτονομίσματος, εξυπηρετώντας κυρίως τη μεταφορά χρημάτων από τόπο σε τόπο. Επρεπε λοιπόν ο ποινικός νομοθέτης να προστατεύσει αυτόν το ευαίσθητο τίτλο που πολύ εύκολα, διά της μη κάλυψής του από αντίστοιχα κεφάλαια, μπορούσε να καταστεί απλώς ένα χαρτί, φεύγοντας από τη λειτουργία που είχε και το σκοπό τον οποίο κλήθηκε να εξυπηρετήσει. Με το πέρασμα των χρόνων όμως, οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, με τη συναίνεση (ως προς τη λευκή επιταγή) ή την ανοχή (ως προς τη μεταχρονολογημένη επιταγή) του νόμου, μετέβαλαν την επιταγή από όργανο άμεσης πληρωμής χρημάτων σε μέσο πίστεως. Η δε παραπάνω μεταβολή έγινε γρήγορα αντιληπτή από τον νομοθέτη, ο οποίος διαμέσου των νομοθετικών τροποποιήσεων, «δειλά» στην αρχή και «θαρραλέα» αργότερα, έπαψε μάλλον να θεωρεί ως έννομα αγαθά την προστασία της επιταγής αυτής καθαυτής ως τίτλου και τη δημόσια πίστη σε αυτήν, και τα αντικατέστησε από το έννομο αγαθό «περιουσία του κομιστή», ασχέτως αν η νομολογία συνεχίζει και υποστηρίζει την ποινική προστασία της επιταγής αυτής καθαυτής χωρίς να ενδιαφέρεται τι έχει προηγηθεί στο παρασκήνιο.

Εχει μεταβληθεί λοιπόν η επιταγή, διαμέσου της συχνότατης μεταχρονολόγησης, σε όργανο πίστεως, σε έναν τίτλο που αποδεικνύει την υπόσχεση του οφειλέτη έναντι του κομιστή – δανειστή ότι σε μια συγκεκριμένη μελλοντική ημερομηνία και για διάστημα ακόμη 8 ημερών, εάν ο κομιστής – δανειστής πάει στην τράπεζα θα βρει στον λογαριασμό όψεως το αντίστοιχο αναγραφόμενο ποσό. Και έρχεται σήμερα το άρ. 79 και επεμβαίνει στον χώρο της ελευθερίας των συναλλαγών ποινικοποιώντας αδικαιολόγητα τη μη εκπλήρωση μιας ενοχικής υπόσχεσης.

Η επιταγή σήμερα λειτουργεί όπως και η συναλλαγματική ή το γραμμάτιο εις διαταγήν. Γιατί όμως επιλέγεται η πρώτη αντί των άλλων αξιογράφων; Διότι, ειδικά σήμερα με την πρόβλεψη του εγκλήματος ως κατ’ έγκληση διωκομένου, ο κομιστής έχει ένα ισχυρό μέσο πίεσης και «απειλής» κατά του αδύνατου οικονομικά οφειλέτη του. Είναι δυνατόν όμως το Ποινικό Δίκαιο να εξυπηρετεί τέτοιους σκοπούς; Να αποτελεί μέσο πίεσης προκειμένου να εκπληρωθούν ενοχικές υποχρεώσεις;

Πριν κληθούμε να δώσουμε απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα, ας λάβουμε υπόψη ότι συχνότατα στο παρασκήνιο της έκδοσης μεταχρονολογημένης επιταγής βρίσκεται η παραοικονομία. Και αυτούς που μετέρχονται (και) μέσα παραοικονομίας η έννομη τάξη τούς εξοπλίζει με ένα ισχυρό μέσο εκβιασμού, και έτσι εμφανίζεται ο θύτης ως θύμα και το πραγματικό θύμα καταδικάζεται (όπως παρατηρεί και ο Π. Βασιλακόπουλος σε σχετική μελέτη του).

Περαιτέρω, για να προστατευθεί η δημόσια πίστη στην επιταγή ως έννομο αγαθό, θα πρέπει η επιταγή να γίνεται κοινωνικά αποδεκτό και σεβαστό ως κάτι που χρήζει προστασίας. Ο όγκος όμως των ακάλυπτων επιταγών μάλλον το αντίθετο καταδεικνύει.

Επιπροσθέτως, τα βεβαρημένα πινάκια των ποινικών δικαστηρίων, η υπεραπασχόληση εισαγγελέων, δικαστικών υπαλλήλων και δικαστών είναι πρακτικά στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της αποποινικοποίησης.

Μετά όλα αυτά, χρήζει άμεσης αποποινικοποίησης το έγκλημα της έκδοσης ακάλυπτης επιταγής. Αρκούν τα μέσα του Αστικού και του Εμπορικού Δικαίου για την ικανοποίηση του δανειστή, και από άποψη αποτρεπτικής τιμώρησης αρκεί η καταχώριση στην «Τειρεσίας Α.Ε.». Αλλιώς, η επέμβαση του Ποινικού Δικαίου ως έσχατης λύσης μάλλον ισχύει μόνο σε θεωρητικό επίπεδο.

Σισκος Παναγιωτης

Το Σπάρταθλον

Κύριε διευθυντά

Διεξήχθη προ ημερών, με μεγάλη επιτυχία και με μεγάλη διεθνή συμμετοχή, η αναβίωση της ιστορικής διαδρομής Αθήνας – Σπάρτης (246 χιλιόμετρα), το ονομαζόμενον «Σπάρταθλον», δηλ. Σπάρτης βραβείον, 2.503 χρόνια μετά το γεγονός. Στους νικητές δόθηκαν συμβολικά βραβεία, κλαδί ελιάς λακωνικής γης και νερό από τον Ευρώτα. Δυστυχώς, λόγω και των πολιτικών γεγονότων, δεν υπήρξε η ανάλογη δημοσιότητα, όπως στο εξωτερικό. Θα ήθελα όμως να μου επιτραπεί να σχολιάσω τα εξής: Πρώτον, η διαδρομή την οποία εκάλυψεν ο Φειδιππίδης ήταν Αθήνα – Σπάρτη – Αθήνα. Εφυγε από την Αθήνα το βράδυ της 8ης ημέρας του σεληνιακού μήνα Βοηδρομιώνα (περίπου 10 Σεπτεμβρίου 490 π.Χ.) και επέστρεψε στην Αθήνα την 11η ημέρα (13 Σεπτεμβρίου). Δεύτερον και σημαντικότερον, η Σπάρτη προφασιζόμενη θρησκευτικούς λόγους αρνήθηκε τη βοήθεια στους Αθηναίους, αφήνοντάς τους μόνους με ολίγους Πλαταιείς, να πολεμήσουν τους Πέρσες στον Μαραθώνα, χωρίς να αναλογισθούν τις συνέπειες ενός αρνητικού αποτελέσματος. Τέλος, η ιστορική ειρωνεία είναι ότι η Σπάρτη έστειλε βοήθεια (2.000 άντρες) την επομένη της μάχης (18 Σεπτεμβρίου), οι οποίοι το μόνο που έκαναν ήταν να επιθεωρήσουν τον εξοπλισμό των νεκρών Περσών και να συγχαρούν τους Αθηναίους για τη μεγάλη νίκη τους.

Ι. K. Γεωργιου – Καρδιολόγος

Προς την Τράπεζα της Ελλάδος

Κύριε διευθυντά

Απευθύνομαι και ερωτώ: Δεν έχει αντιληφθεί η Τράπεζα της Ελλάδος τα εκατοντάδες γραφεία που άνοιξαν σε όλη την Ελλάδα με τις τεράστιες ταμπέλες «Αγοράζω χρυσό – Μετρητά». Ακόμα και στο πιο απομονωμένο χωριό ή νησί της χώρας βρίσκει κανείς αυτά τα γραφεία.

Με ποια άδεια; Είναι τα μετρητά τους «καθαρά»; Εχουν εκκαθαριστικό σημείωμα της εφορίας που να το αποδεικνύει; Και εφόσον πληρούν τις ανωτέρω προϋποθέσεις, τι γίνεται με τα χρυσά – λίρες που αγοράζουν;

Αν σαν απλός ιδιώτης θελήσει κανείς να αγοράσει ή να πουλήσει λίγες χρυσές λίρες στην Τράπεζα της Ελλάδος, περνάει από ταπεινωτικές διαδικασίες.

Κάτω από ποιο νομικό δικαίωμα καλύπτονται οι εξυπηρετικοί συμπολίτες μας του 2012-13; Το γεγονός θυμίζει τη δραματική ιστορία των χιλιάδων Ελλήνων της Κατοχής που πούλησαν πολυκατοικίες για έναν τενεκέ λάδι! Τότε τους ονομάζαμε «μαυραγορίτες».

Σουλα Νικολοπουλου

Τα τιμολόγια της ΟΛΘ Α.Ε.

Κύριε διευθυντά

Σε ρεπορτάζ για την εταιρεία «Σιδενόρ», που δημοσιεύθηκε στο σημερινό φύλλο της «Καθημερινής» (Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2013) αναφέρεται ότι το κόστος μεταφοράς των προϊόντων της εταιρείας μέσω του λιμανιού της Θεσσαλονίκης παραμένει ιδιαίτερα υψηλό, αλλά και ότι η ΟΛΘ A.E. συνεχίζει να διατηρεί υψηλή τιμολογιακή πολιτική.

Για την προσωπική σας ενημέρωση παρακαλώ να γνωρίζετε ότι:

Τα τελευταία πέντε χρόνια τα τιμολόγια της ΟΛΘ A.E. παραμένουν αμετάβλητα, κάτι για το οποίο οι χρήστες και οι πελάτες του λιμανιού της Θεσσαλονίκης έχουν κατ’ επανάληψη εκφράσει την ικανοποίησή τους.

Επίσης, τα τιμολόγια της ΟΛΘ A.E. συγκρινόμενα με τα τιμολόγια των άλλων λιμανιών των Βαλκανίων είναι άκρως ανταγωνιστικά, κάτι που επίσης αναγνωρίζουν οι χρήστες του λιμένος. Πριν απο λίγες μόλις ημέρες η πραγματικότητα αυτή πιστοποιήθηκε για μία ακόμη φορά στη Σόφια της Βουλγαρίας, όπου στελέχη της διοίκησης της ΟΛΘ A.E. συναντήθηκαν κατ’ ιδίαν με εταιρείες της γειτονικής χώρας που διακινούν φορτία μέσω της Θεσσαλονίκης.

Στελιος Αγγελουδης – Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΘ A.E.