ΑΠΟΨΕΙΣ

Γραμματα Αναγνωστων

Τέσσερις αλήθειες

Κύριε διευθυντά

Διαβάζοντας στις 24/10/2013 την «Καθημερινή» (όπως κάνω ανελλιπώς από όταν έμαθα να διαβάζω, προ του πολέμου του ’40) έφριξα με τα όσα ανιστόρητα, ανθελληνικά, ψεύδη και μονόπλευρα έγραφε κάποιος Κερκυραίος αναγνώστης σας, του οποίου το όνομα δεν συνεκράτησα. Επειδή και εγώ έζησα τις ανεπανάληπτες εκείνες ημέρες του ’40, θα θυμίσω τα πραγματικά δεδομένα της μεγάλης εκείνης εποποιίας.

Αλήθεια πρώτη: Στην Ελλάδα δεν εκήρυξαν τον πόλεμο στις 28/10/40 οι φασίστες αλλά οι Ιταλοί, όπως και στις 6/4/1941 δεν μας επετέθησαν οι ναζιστές αλλά οι Γερμανοί. Τα άλλα είναι εκ του πονηρού, είτε από κομματικές σκοπιμότητες είτε λόγω EOK και τρόικας.

Αλήθεια δευτέρα: Το κοσμοϊστορικό «Οχι» το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς το Σάββατο 18 Μαρτίου 1939, όταν έγραφε στο προσωπικό και απόρρητο ημερολόγιό του την εξής λακωνική φράση: «Φοβερά απόφασίς μου εν περιπτώσει ιταλικής εισβολής», για να συνεχίσει την Δευτέρα 20 Μαρτίου 1939: «Ησυχοτέρα κατάστασις. Αλλά, υπερήφανος δι’ απόφασίν μου». Εν συνεχεία, αλλεπάλληλες συσκέψεις με επιτελεία για πολεμική προετοιμασία, ιδίως μετά την ιταλική απόβαση στην Αλβανία στις 7/4/1939, συσκέψεις που συνεχίζοντο σχεδόν καθημερινώς μέχρι την κήρυξη του πολέμου. Αυτό καταρρίπτει πλήρως και την άλλη έωλη γνώμη του επιστολογράφου σας περί απροθυμίας του κυβερνήτου για αντίσταση κατά του Αξονος, όπως και της αστείας δηλώσεως του ιδίου περί προθέσεως του Μεταξά για «…μερικές ντουφεκιές μόνο για την τιμή των όπλων…». Ιδού πότε, πώς και από ποιον ελέχθη το «Οχι»! Αλήθεια, διηρωτήθη ποτέ ο Κερκυραίος αναγνώστης σας τι θα είχε συμβεί αν στις 3.30 το πρωί της Δευτέρας 28/10/1940 ο Ιωάννης Μεταξάς είχε πει «Ναι» στις ιταμές αξιώσεις του Γκράτσι; Οταν μετά τέσσερις ώρες οι Ελληνες θα ξυπνούσαν για να πάνε στις δουλειές τους και θα έβλεπαν τα ιταλικά τανκς να περιπολούν στα Γιάννενα και την Αρτα; Φυσικά, με τον καιρό θα άρχιζε η εθνική αντίσταση, φυσικά θα εδημιουργείτο κίνηση απελευθερώσεως κάποτε. H Ελλάς όμως θα είχε σκλαβωθεί και κυρίως, δεν θα είχε δοξασθεί σε όλη την Οικουμένη.

Αλήθεια τρίτη: Από τον Μάρτιο του 1939 και παραλλήλως προς την πολεμική προετοιμασία, ο Μεταξάς προετοίμαζε και τον λαό για τη μεγάλη στιγμή. Ετσι, όταν ήρθε η κρίση, ο λαός ήταν έτοιμος να συνταχθεί πλήρως με τον ηγέτη του στην οδό προς τη δόξα και το μεγαλείο, πιστός στην ελληνική κοσμοθεωρία.

Αλήθεια τετάρτη: O ελληνικός λαός, στις 28/10/1940 είπε «Οχι» στον αναιδή ξένον εισβολέα. Δεν εξήτασε το τι πολίτευμα είχε τότε η Ιταλία (ή στις 6/4/1941 η Γερμανία). Δεν θα έλεγε «Ναι» αν οι Ιταλοί είχαν κοινοβουλευτική δημοκρατία, απλώς δεν ηνέχθη ξένη εισβολή. Οσοι ισχυρίζονται τα αντίθετα διαστρεβλώνουν σκοπίμως την αλήθεια για λόγους καθαρά κομματικής ή πολιτικής σκοπιμότητος. Ετσι, όμως, υποβαθμίζουν το μεγαλείο της στάσεως του ελληνικού λαού, στάσεως που εθαύμασε και ύμνησε όλη η Οικουμένη. Αυτήν την αθλιότητα δεν την επιτρέπει και δεν την συγχωρεί ο ελληνικός λαός, όπου και αν ανήκει κομματικά ή ιδεολογικά.

Αγγελος Κοκκωνης – Πολ. Μηχανικός επί συντάξει

Η χρήση των Ελληνικών

Κύριε διευθυντά

Ο κύριος Πάσχος Μανδραβέλης αρχίζει το άρθρο του στην «Καθημερινή» της 27-10-13 επισημαίνοντας την κακοποίηση της γλώσσας που γίνεται με πρόθεση να εξυπηρετηθούν πολιτικές σκοπιμότητες. Δεν αντιλαμβάνομαι πώς αυτό αποδεικνύεται από το παράδειγμα που παραθέτει, αλλά πρόκειται προφανώς για δική μου αδυναμία. Ωστόσο, πρόδωσε τη φροντίδα του για τη σωστή χρήση της γλώσσας όταν, στην ογδόη αράδα της πρώτης στήλης, χρησιμοποιεί τη λέξη σύμπτυξη, ενώ είναι προφανές ότι εννοεί σύμπηξη. Λάθος που συχνά απαντάται τόσο στον γραπτό όσο και στον προφορικό λόγο. (Σύμπηξη = δημιουργία συμπαγούς συνόλου. Σύμπτυξη = πύκνωση που προκύπτει από τον περιορισμό της έκτασης).

Στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας, σε άρθρο του κυρίου Πέτρου Παπακωνσταντίνου, διαβάζουμε τη φράση «Οχι μόνο γιατί η χώρα δεν έχει αναπτύξει κουλτούρα αγαθοεργούς ηγεμόνα… κ.λπ.». H λέξη «αγαθοεργός» είναι, όπως ξέρουμε, δευτερόκλιτη και η γενική της σχηματίζεται σύμφωνα με τον κανόνα της κλίσης αυτής.

Ενα άλλο συχνότατο μπέρδεμα που συναντάμε και στον γραπτό λόγο, γίνεται με τα ρήματα εγκύπτω (εν+κύπτω= εξετάζω με προσοχή) και ενσκήπτω (επιπίπτω με σφοδρότητα).

Νικητας Αβδουλελης

Ζώνες ασφαλείας

Κύριε διευθυντά

Κάνοντας μεσημεριανό ζάπινγκ, πέτυχα στο Star Channel την εκπομπή «ΦΜ live» των Φώτη Σεργουλόπουλου και Μαρίας Μπακοδήμου. Δυστυχώς για τη μερίδα πληθυσμού που βλέπει αυτές τις εκπομπές, το μήνυμα στο ένα λεπτό που παρακολούθησα ήταν αρνητικό. Οι δύο παρουσιαστές μπήκαν σε αυτοκίνητο τύπου βαν, για τις ανάγκες της εκπομπής, χωρίς να βάλουν ζώνη ασφαλείας. Μπορεί κάποιος να θεωρήσει αστεία την παράλειψη που έκαναν οι ανωτέρω. Επειδή όμως η TV γίνεται πρότυπο και μίμηση για πολλούς τηλεθεατές, μάλλον είναι ατυχές παράδειγμα. Βέβαια, έχουμε δει τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή χωρίς ζώνη ή τον Βύρωνα Πολύδωρα χωρίς κράνος σε μηχανή προ ετών, που σημαίνει ότι από ψηλά ξεκινά το κακό παράδειγμα. Δυστυχώς, στη χώρα μας, για δεκαετίες κατέχουμε τη θλιβερή πρωτιά των θανάτων και τραυματισμών από τροχαία, σε όλη την Ευρώπη. Κανένα κόμμα και κανείς πολιτικός δεν έχει δείξει την παραμικρή ευαισθησία στο τραγικό αυτό θέμα.

Διότι κάθε χρόνο οι θάνατοι αντιστοιχούν σε μια ολόκληρη κωμόπολη και μένουν σημαδεμένοι διά βίου ή σε αναπηρικό καρότσι δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, οι περισσότεροι νέοι. Οι βαριές συνέπειες για όλη την κοινωνία, προφανείς. Πένθος, σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις, απίστευτη οικονομική αιμορραγία κράτους και κάθε άτυχης οικογένειας. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για κάθε εχέφρονα πολιτικό ή για κάθε σοβαρό κόμμα, εάν υπάρχει στη χώρα μας. Ζητούμενο.

Δημητριος Γεωργαντας – Χειρουργός – Μαρούσι

Δολοφονία και δημοσιότητα

Κύριε διευθυντά

Οθάνατος σε οιαδήποτε ηλικία είναι θλιβερό γεγονός. Πολύ περισσότερο όταν αυτός προέρχεται από δολοφονία και αφορά νέα πρόσωπα. Αυτές τις ημέρες, μέρα – νύχτα θα έλεγε κανείς, τα κανάλια, τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες ασχολούνται με τη δολοφονία των δύο νεών της Χρυσής Αυγής. Ως ένα σημείο είναι δικαιολογημένη η δημοσιότητα, κατά τα λοιπά όμως αγγίζει την καταναλωτική φρενίτιδα που ισχύει πλέον καθ’ ημάς, όταν κάτι το ασυνήθιστο συμβαίνει. Μόλις τελειώσαμε με τη μικρή Μαρία.

Οσον αφορά τη δολοφονία, η έκταση της τόσης δημοσιότητας και με τον τρόπο που γίνεται τείνει, τουλάχιστον έτσι αισθάνεται κανείς, στην άφεση αμαρτιών του κόμματος και δεν θα εκπλαγούμε αν το επόμενο βήμα είναι η αποφυλάκιση του κ. Μιχαλολιάκου… Περίεργη είναι, επίσης, η στάση του κ. Κασιδιάρη ο οποίος, αντί να πετάει κοτρώνες κατά παντός, κατά τα ειωθότα, διατηρεί περίεργη ψυχραιμία, όπως και η ατυχής μητέρα του νοσηλευομένου νέου(;).

Φ. I. Κοκκωνη – Αθήνα

Συναγερμός καρδιάς

Κύριε διευθυντά

Σε τούτες τις τραγικές και σκοτεινές ώρες που περνάει η πατρίδα μας και ο λαός της, ελάτε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του μεγαλύτερου ανθρωπιστή της οικουμένης, του Ερρίκου Ντυνάν. Σαν εκείνον, να σκύψουμε πάνω από κάθε άνθρωπο: φτωχό, ξυπόλητο, πεινασμένο, μοναχικό, τραυματία της ζωής και της κοινωνίας, χωρίς να ρωτήσουμε ποιος είναι, αλλά πού πονάει. Ελάτε όλοι μαζί σε ένα κίνημα αγάπης. Το 98% του πληθυσμού της γης έχει ασπαστεί την πανύψηλη ιερή ιδέα του Ερρίκου Ντυνάν. Την ιδέα της ανιδιοτελούς προσφοράς και θυσίας. Ελάτε να μην αφήσουμε άλλα μάτια να μας κοιτάζουν απελπισμένα. Οχι άλλους ηλικιωμένους πικραμένους. Οχι άλλα παιδικά πρόσωπα σβησμένα για μια φέτα ψωμί. Ελάτε να σβήσουμε δάκρυα. Αδέρφια! Εμείς είμαστε Ελληνες! Νικάμε τους αμέτρητους εχθρούς, όποια μορφή και αν έχουν, στους Μαραθώνες, στις Θερμοπύλες, στα Δερβενάκια, στην Πίνδο…

Αυτήν την εποχή όλοι είμαστε φτωχοί, αλλά κάποιοι είναι πιο φτωχοί. Ας κάνουμε ό,τι έκανε ο Ερρίκος Ντυνάν στις 25 Ιουνίου του 1859, μία μέρα μετά από τη μάχη στο Σολφερίνο. Ελάτε να τρέξουμε μαζί του στους δρόμους του Καστιλιόνε της Λομβαρδίας φωνάζοντας: Tutti fratelli, Tutti fratelli, Tutti fratelli… (όλοι είμαστε αδέρφια…).

Ελάτε να γίνουμε όλοι ερυθροσταυρίτες και με τα φτερά της αγάπης να σκεπάσουμε, σαν εκείνον τον πλατύφυλλο βασιλικό, όλον τον κόσμο.

Ελάτε. O ανθρωπισμός έχει πατρίδα την Ελλάδα.

Ντινα Βλαχου – Συγγραφέας

Η κρίση πολιτικής εμπιστοσύνης

Κύριε διευθυντά

Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι πλέον των οικονομικών δυσκολιών της χώρας, υπάρχει και το πρόβλημα της μείωσης της εμπιστοσύνης στους ασχολουμένους μέχρι σήμερα με την πολιτική. Θα πρέπει όμως να είμαστε και ρεαλιστικοί. Οσον αφορά τα κόμματα της εξουσίας, και τα δύο προσέφεραν υπηρεσίες στον λαό μας, τις οποίες δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Τα αριστερά κόμματα (KKE, ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.) δεν είναι, επί του παρόντος τουλάχιστον, κόμματα εξουσίας. Τα μη αριστερά, μικρά κόμματα, είναι κόμματα ευκαιρίας και δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε αυτά. Και στις προσεχείς εκλογές, κυρίως τα δύο κόμματα εξουσίας θα ψηφισθούν με μεγάλη πιθανότητα από τους πολίτες. Γι’ αυτό θα πρέπει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να γίνει δραστική εξυγίανση και των δύο. Απομακρύνσεις ακόμη και σε περίπτωση αμφιβολιών. H προτεινόμενη μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200 θα είναι και αυτή εξυπηρετική. Νομίζω επίσης ότι από τις ηγεσίες και των δύο κομμάτων πρέπει να γίνει αυστηρή επιλογή των υποψηφιοτήτων. Τελευταίως αντιλαμβανόμεθα ότι υπάρχει μεγάλη προσφορά υποψηφίων. H όρεξη έχει ανοίξει σε πολλούς. Προτιμητέοι θα πρέπει να είναι κυρίως νέοι με ήθος, ικανότητες, εργατικότητα και μυαλό.

Φωτης Αλιφραγκης