ΑΠΟΨΕΙΣ

Γραμματα Αναγνωστων

Περίοδος μέγιστης παρακμής

Κύριε διευθυντά

Θα μου επιτρέψετε να σχολιάσω το άρθρο σας που δημοσιεύθηκε στις 30-10-2013 και με τον τίτλο, «Περίοδος μέγιστης παρακμής». Με το περί ου άρθρο σας, αφού καταρχήν επισημαίνετε και με τη γνωστή ενάργεια της γραφής σας τα διάφορα παρακμιακά φαινόμενα που μας μαστίζουν, καταλήγετε με τις φράσεις: «Ενας μεγάλος “χυλός” έχει γίνει η χώρα». Αυτή τη διαπίστωσή σας δεν πιστεύω να υπάρχει άνθρωπος σε αυτόν τον τόπο; που να μην τη προσυπογράψει. H αρχαία Ελλάδα εξέπληττε τη τότε οικουμένη με τα διάφορα επιτεύγματά της, ενώ η σημερινή (Ελλάδα) την εκπλήσσει με τα διάφορα τερατουργήματά της. Στη συνέχεια κύριε διευθυντά κάνετε και μια άλλη επισήμανση, που είναι και η πλέον σημαντική και αφορά την έλλειψη πολιτικών ανδρών με πραγματική ηγετική στόφα και αυτή την εποχή. Γράφετε σχετικώς κοντά στα άλλα, ό,τι «θα χρειασθούν ηγέτες με μεγάλα αποθέματα πολιτικής γενναιότητας για να πουν σε αυτόν τον λαό τα πράγματα όπως είναι και να τον βγάλουν από τη σημερινή βαθύτατη παρακμή». Πάνω σε αυτή την κεφαλαιώδους σημασίας επισήμανσής σας, έχω να προσθέσω τα ακόλουθα: Οι μεγάλου πολιτικού αναστήματος ηγέτες, σε όλον τον κόσμο είναι πάντα απαραίτητοι. Αλλά πιο απαραίτητοι είναι σε λαούς όπως ο δικός μας, που χαρακτηρίζεται από πολλές και κραυγαλέες αδυναμίες. Για τις οποίες έχω γράψει αναρίθμητα άρθρα και από τα πολύ νεανικά μου χρόνια. Από τη δεκαετία του 1950. Από τότε επιμένω να γράφω και να τονίζω προς κάθε κατεύθυνση το πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε τους στιβαρούς και δυναμικούς ηγέτες, προκειμένου να αποφεύγουμε τις πολύπλευρες κατολισθήσεις. Για οικονομία χώρου δεν μπαίνω σε περισσότερα και αρκούμαι να επαναλάβω για πολλοστή φορά, ότι στα μεταπολεμικά μας χρόνια μόνο τρεις ιστορικοί ηγέτες αναδείχθηκαν στη χώρα μας. Και αυτοί ήταν οι δύο στρατηγοί Παπάγος και Πλαστήρας και ο Κων. Καραμανλής. H σημερινή Ελλάδα, θυμίζει την πριν του 1909 Ελλάδα. Τότε όμως εμφανίσθηκε ένας Ελευθέριος Βενιζέλος και μετέδωσε αμέσως σε όλους τον γνωστό δυναμισμό του, ενώ στις μέρες μας δεσπόζουν ασφυκτικά οι πολιτικοί ηγετίσκοι.

Τακης Σουβαλιωτης – Χαλανδρίτσα Πατρών

Αριθμός βουλευτών

Κύριε διευθυντά

Ητρόικα, που κυβερνά τη χώρα μας εδώ και 3 χρόνια μέσω των εντολοδόχων, ακριβά αμειβόμενων υπαλλήλων της, θέλει αίμα, πολύ αίμα. Φόροι, μειώσεις μισθών και συντάξεων, απολύσεις, ανεργία, απαγορευτική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και πάλι νέοι φόροι. Παρά την αναγνωρισμένη αποτυχία των μέτρων που μας επιβάλλει, αυτή επιμένει στη λαθεμένη πολιτική της. Αν και γίνονται αθρόες συνταξιοδοτήσεις δημοσίων υπαλλήλων, η τρόικα ζητάει συνεχώς να απολυθούν και άλλες χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων. Εκείνο που δεν ζητάει, ή τουλάχιστον δεν έχει ακουστεί, είναι η μείωση του αριθμού των βουλευτών. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο αριθμός των βουλευτών πρέπει να είναι από 200 έως 300. Εμείς, δηλαδή οι εκάστοτε κυβερνώντες, έχουμε διαλέξει να έχουμε πλουσιοπάροχα 300. Μοναδικό φαινόμενο σε όλη την Ευρώπη, ανάλογα με τον πληθυσμό της χώρας μας.

Μήπως είναι ώρα τώρα, εν όψει και ψηφίσεως νέου εκλογικού νόμου, να πάρει η σημερινή κυβέρνηση τη γενναία απόφαση να μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών από 300 σε 200; Ο ελληνικός λαός θα τους αναγνωρίσει τη λεβεντιά.

Γιαννης Γεωργιαδης

Εκδηλώσεις στη μνήμη Καποδίστρια

Κύριε διευθυντά

Στις 29 και 30 Οκτωβρίου έγινε σε Ναύπλιο και Αθήνα ο εορτασμός των 185 χρόνων από την ανάληψη των καθηκόντων του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια. Ηταν μια συνδιάσκεψη της Ελλάδος και της Ρωσίας, που πλην των τιμητικών εκδηλώσεων στη μνήμη του Καποδίστρια περιελάμβανε και τις σύγχρονες ρωσοελληνικές σχέσεις.

Η όλη διεξαγωγή των ανωτέρω εκδηλώσεων έγινε με λαμπρότητα και θρησκευτική ευλάβεια. Δεν τη διέκρινε καμία υστεροβουλία, όπως η έγκριτος εφημερίδα σας προσπάθησε να παρουσιάσει αυτές τις εκδηλώσεις. Οι Ρώσοι με επικεφαλής τον ηγέτη τους, πρόεδρο Πούτιν, είναι πολύ θρησκευόμενοι και πραγματικοί ορθόδοξοι χριστιανοί και τρέφουν αισθήματα αγάπης και πραγματικής φιλίας προς τους ομοθρήσκους τους Ελληνες. Αυτό το δείχνουν σε κάθε ενέργειά τους που άπτεται της πολιτισμικής και θρησκευτικής κληρονομιάς τους. Ξέρουν να τιμούν και να δοξάζουν τους ανθρώπους εκείνους, ασχέτως της καταγωγής τους, οι οποίοι προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στο ρωσικό κράτος.

Ενας από αυτούς ήταν και ο Ιωάννης Καποδίστριας ο οποίος από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας με τα διπλωματικά τάλαντά του βοήθησε το τότε ρωσικό κράτος, αλλά πάντα είχε σαν οδηγό στις πράξεις του τη βοήθεια προς τη φίλτατη σκλαβομένη πατρίδα του, τη λατρεμένη Ελλάδα του, που για την ελευθερία της έδωσε τα πάντα, ακόμα και τη ζωή του. Ηταν ο πρώτος της κυβερνήτης και ο αρχιτέκτονας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Λίγες είναι οι χώρες εκείνες που συνδέονται με τόσα πλούσια γεγονότα της Ιστορίας όπως η Ρωσία και η Ελλάδα. Δεν πρέπει λοιπόν να τα βλέπουμε όλα με καχυποψία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ρωσία, όπως και τόσες άλλες χώρες (ΗΠΑ, Γερμανία κ.λπ.), ενδιαφέρεται για επενδύσεις στη χώρα μας και μακάρι να το πετύχει αυτό, αν βέβαια οι δήθεν πέραν του Ατλαντικού και στην Ευρώπη φίλοι μας… το επιτρέψουν.

Δείτε τι μας έχουν κάνει με τη δήθεν χείρα βοηθείας. Δεν πρέπει λοιπόν να σχολιάζουμε με κάποια δόση ειρωνείας ότι οι Ρώσοι, χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα, προσπαθούν να κερδίσουν τη συμπάθεια των Ελλήνων, μέχρι που θέλουν να ανακηρύξουν, στα πρότυπα του ναυάρχου Ουσακόφ, άγιο τον Καποδίστρια για να κάνουν επενδύσεις… στην Ελλάδα.

Ο Καποδίστριας τιμήθηκε πρόσφατα όχι μόνο από Ρώσους και Ελληνες, αλλά και από Ελβετούς και Βέλγους. Ηταν μια χαρισματική φυσιογνωμία παγκοσμίου φήμης, που η Ιστορία τον παρουσιάζει ως τον αρχιτέκτονα της ευρωπαϊκής ειρήνης των 99 ετών (1815-1914). Μέχρι που ο μισέλληνας Μέτερνιχ είχε πει ότι «… ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτος έντιμος άνθρωπος και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας…». Πολύ σωστά ο συγγραφέας κ. Ιωάννης Κορνιλάκης (πρόεδρος της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας Ελαία) στο καταπληκτικό σύγγραμμά του για τον Καποδίστρια τον παρουσιάζει ως τον άγιο της πολιτικής.

Παναγιωτης Καραμανωλης – Αντιναύαρχος (ε.α.)

Ανταλλακτική οικονομία

Κύριε διευθυντά

Ισως, λοιπόν αυτό να είναι το αντίδοτο στην κρίση. Και από όσο γνωρίζω, έχει ήδη εφαρμογή στην ελληνική επαρχία όπου η κοινωνία είναι πιο μικρή και συνεκτική. Πρόκειται για την ανταλλακτική οικονομία, δηλαδή την ανταλλαγή υπηρεσιών ή αγαθών, χωρίς την παροχή χρημάτων.

Υπάρχουν ακόμη διάφοροι διαδικτυακοί τόποι που υποδέχονται όσους ενδιαφέρονται –εξ ανάγκης άλλωστε– για αυτή την ιδέα. Επαγγελματίες ανταλλάσσουν υπηρεσίες χωρίς να χρησιμοποιήσουν ένα ευρώ, διότι δυστυχώς δεν έχουν πια αυτή τη δυνατότητα.

Ομως οι ανάγκες της ζωής εξακολουθούν να προκύπτουν καθημερινά. Ισως με την κατάλληλη οργάνωση και ενημέρωση η ιδέα αυτή αγκαλιάσει όλο και περισσότερο την ελληνική κοινωνία και την κάνει πιο δυνατή. Αλλωστε κοινωνία σημαίνει προσωπική επικοινωνία και από κοινού δράση.

Αννα Ξυδια – Κηφισιά

Σκόπιμη αποσιώπηση

Κύριε διευθυντά

Στον απόηχο των εορταστικών εκδηλώσεων για την Εθνική Επέτειο του «Οχι», αναλογίζομαι ένα θλιβερό γεγονός, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί μαύρη κηλίδα για την εορτάζουσα Ελλάδα και προσβάλλει την εθνική μας μνήμη. Συγκεκριμένα μου προκάλεσε θλίψη το γεγονός ότι πουθενά, σε καμία από τις εορταστικές εκδηλώσεις (τουλάχιστον αυτές που παρακολούθησα στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο) δεν ανεφέρθη το όνομα του δημιουργού αυτής της μεγάλης ημέρας του Ιωάννη Μεταξά!! Αυτή η σκόπιμη αποσιώπηση του Ανδρός, ο οποίος μόνος του στο γραφείο του, με τον Γκράτσι και την Ιστορία απέναντί του, τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 είχε το θάρρος και τη δύναμη της ψυχής να πει το ιστορικό, πλéον, «Οχι», το οποίο ήταν αντάξιο του «Μολών λαβέ»!!, αποτελεί κηλίδα της Ιστορίας. Μιας Ιστορίας η οποία γράφτηκε «με το χαμόγελο στα χείλη» και κατήγαγε η μικρή Ελλάδα την πρώτη νίκη κατά των δυνάμεων του Αξονος. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι η μεγάλη νίκη του 40’-41’ ήταν αποτέλεσμα της στρατιωτικής ιδιοφυΐας του Μεταξά και της πίστης του στην Ελλάδα! Υπήρξε ο κυβερνήτης, ο οποίος δεν υπολόγισε την αριθμητική υπεροχή του εχθρού, αλλά στηρίχτηκε στην ανδρεία και την ψυχή του ελληνικού λαού.

Και αποτελεί εθνική ντροπή η σκόπιμη αποσιώπηση και αγνόηση του μεγάλου κυβερνήτη!! Στον ισχυρισμό των πτηνοκέφαλων ότι το νικηφόρο «Οχι» το είπε ο λαός (και όχι ο Μεταξάς), αντιπαραθέτω: «εάν είχε χαθεί εκείνος ο πόλεμος, θα έλεγαν οι σημερινοί κήνσορες ότι έφταιγε ο λαός»; H Ιστορία γράφεται μόνο με αληθινά ιστορικά γεγονότα και όχι με παραμύθια! Και είναι ίδιον των μεγάλων ανδρών και των λαών να αποδέχονται την αλήθεια και να ζουν με αυτήν. Αποτελεί σχήμα οξύμωρο να εορτάζουμε το «Οχι» και να λησμονούμε (από μικροκομματική νοσηρή αντίληψη) τον Δημιουργό του!!

Δρ Παυλος Κουσουρης