ΑΠΟΨΕΙΣ

Γραμματα Αναγνωστων

Για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο

Κύριε διευθυντά

Το άρθρο της Ιωάννας Φωτιάδη, που μπορεί οποιοσδήποτε να δει στην ιστοσελίδα σας, είναι λίαν επιεικώς απαράδεκτο (http://www.kathimerini. gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_19/11/2013_528407).

Θα σας παρακαλούσα να το «κατεβάσετε» από τη σελίδα σας αμέσως, καθώς με προσβάλλει προσωπικά ως φοιτητή του ΕΑΠ. Οχι μόνο εμένα αλλά σίγουρα και δεκάδες άλλους συναδέλφους μου. Ολα αυτά που περιγράφει η Φωτιάδη δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και καλό θα ήταν πριν καθίσει να γράψει κάτι, να το έχει ερευνήσει νωρίτερα. Εγώ όπως και η πλειονότητα των συναδέλφων μου δεν υπαγόμαστε σε καμιά από τις κατηγορίες που αναφέρει. Είμαι αριστούχος φοιτητής, εγώ προσωπικά δεν πληρώνω δίδακτρα λόγω αριστείας, αλλά είμαι σίγουρος ότι οι συνάδελφοι που πληρώνουν το κάνουν με μεγάλο αγώνα και όχι για να εξασφαλίσουν μία θέση στο Δημόσιο. Επίσης κάνω μόνος μου τις πολύ απαιτητικού επιπέδου εργασίες, διαβάζοντας κάθε μέρα! Ούτε έχει περάσει η νιότη μου (είμαι νεότατος), ούτε μου κάνουν τις εργασίες τα παιδιά μου (δεν έχω), ούτε δουλεύω στο Δημόσιο (πού τέτοια τύχη), ούτε, ούτε… Θα έπρεπε να είστε πιο προσεκτικοί με το τι δημοσιεύετε.

ΥΓ.: Οι σπουδές στα ΕΑΠ έχουν διάρκεια τουλάχιστον 4 χρόνια. Αυτοί που κατά τη γνώμη της Φωτιάδη θέλουν να αποφύγουν τη διαθεσιμότητα είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι τα υπουργεία θα τους περιμένουν τόσα χρόνια μέχρι να πάρουν το πτυχίο;

Μιχαηλ Αθανασοπουλος

Απάντηση

Το εν λόγω κείμενο δεν είχε θέμα ούτε τη λειτουργία του Ανοικτού Πανεπιστημίου ούτε τους φοιτητές του. Αναφερόταν στις εναλλακτικές που καταφεύγουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, προκειμένου να μην υπαχθούν μελλοντικά στο καθεστώς κινητικότητας. Η συζήτηση σχετικά με τη συρρίκνωση του Δημοσίου έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια, συνεπώς κάποιος προνοητικός μπορεί να έχει κάνει αίτηση στο Ιδρυμα τα προηγούμενα ακαδημαϊκά έτη. Η παραπαιδεία είναι ένα εκτεταμένο και τοις πάσι γνωστό φαινόμενο σε όλα, μάλιστα, τα επίπεδα εκπαίδευσης (πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, τριτοβάθμια). Σε μια περίοδο γενικευμένης ανασφάλειας, όπως η σημερινή, είναι αναμενόμενο παρόμοια φαινόμενα να οξύνονται. Το οξύμωρο αυτής της κατάστασης ήθελα να αναδείξω και, όπως είναι λογικό, όσοι συμμετείχαν στο ρεπορτάζ επιθυμούσαν να διατηρηθεί η ανωνυμία τους. Στο κείμενο σκιαγραφώ περιπτώσεις που απέχουν από τη δική σας: έχουν άλλη ηλικία, άλλη ιδιότητα και σαφώς διαφορετικά κίνητρα. Στόχος μου δεν ήταν να δώσω το προφίλ του μέσου φοιτητή, αλλά να μιλήσω για μια πολύ συγκεκριμένη υποκατηγορία.

Ιωαννα Φωτιαδη

Ηροδότου δικαίωση

Κύριε διευθυντά

Στο φύλλο της «Καθημερινής» 23/10/2013 παρουσιάζεται εξαίρετη μελέτη Ισραηλινών επιστημόνων: «Ξηρασία αφάνισε πολιτισμούς», στην οποία με την ανάλυση κόκκων απολιθωμένης γύρης, διατηρούμενης επί χιλιετίες, διαπιστώνεται ότι μεγάλη ξηρασία ενέσκηψε μεταξύ 1250 – 1100 π.Χ. και υπήρξε η πραγματική αιτία της κατάρρευσης πολιτισμών (Μυκηναϊκού, Χετταίων, χωρών της Ανατολικής Μεσογείου). H διαπίστωση αυτή εδραιώνει ακόμη μια φορά την (συχνά στο παρελθόν, αμφισβητούμενη) αξιοπιστία του Ηροδότου.

Αναφέρει λοιπόν ο Ηρόδοτος (A΄ 94), ότι βασιλεύοντος στη Λυδία του θρυλικού Ατυος, ενέσκηψε στη χώρα, λόγω ξηρασίας ασφαλώς, σιτοδεία τέτοιας εκτάσεως, ώστε μόνο το ήμισυ του πληθυσμού της θα μπορούσε να επιζήσει. Εχώρισε ο Ατυς τότε το σύνολο των Λυδών ακριβώς σε δύο ισάριθμες ομάδες με επικεφαλής δύο γιους του. O κλήρος ανέδειξε την υπό τον γιο του Τυρσηνό ή Τυρρηνό ομάδα προς αποδημία και αποικισμό. O Τυρρηνός και η ομάδα του κατέβηκαν στη Σμύρνη, όπου ναυπήγησε τα απαιτούμενα πλοία και απέπλευσαν προς Δυσμάς. Στην αρχή του περιπετειώδους ταξιδιού τους, αγκυροβόλησαν για κάποιο χρόνο στη Λήμνο, όπου άφησαν μνημείο τους σε στήλη ανάγλυφη δορυφορούντος οπλίτη με τυρρηνικό επίγραμμα (αντίγραφο στο τοπικό μουσείο). Εφθασαν τελικά στην εξ αυτών ονομασθείσα Τυρρηνική θάλασσα και κατέλαβαν μεγάλες εκτάσεις στη μεσοδυτική πλευρά της Ιταλικής Χερσονήσου. Εκεί δημιούργησαν λαμπρό πολιτισμό με το επικρατήσαν όνομα Ετρούσκοι ή Τούσκοι, απ’ όπου η Τοσκάνη, και συνέβαλαν σημαντικά στην αρχική ανάπτυξη του πολιτισμού των Ρωμαίων, οι οποίοι σε μερικούς αιώνες αφομοίωσαν ολοσχερώς τους Ετρούσκους. Ισως όμως τα καλλιτεχνικά τους γονίδια εκφράστηκαν μέσα από την εκθαμβωτική Ιταλική Αναγέννηση.

Κωστας Παπαχρυσανθου – Κηφισιά

Ο αεροπόρος Κληρίδης και η κατάρριψή του

Κύριε διευθυντά

Μια σημαντική στιγμή στη ζωή του Γλαύκου Κληρίδη ήταν η συμμετοχή του στον Β΄ Π.Π. με τα χρώματα της Διοίκησης Βομβαρδιστικών (Bomber Command) της ένδοξης Βασιλικής Αεροπορίας (Royal Air Force), στην οποία κατετάγη εθελοντικά το 1939. Ειδικότερα, αφού ολοκλήρωσε τη σχετική εκπαίδευση, ο Κληρίδης υπηρέτησε μέχρι το 1942 ως ιπτάμενος ραδιοναυτίλος στην 115η μοίρα της RAF. Η τελευταία στάθμευε στην αεροπορική βάση Μάρχαμ και ήταν εφοδιασμένη με δικινητήρια αεροσκάφη τύπου Vickers Wellington. Ηταν ίσως η πιο επικίνδυνη δουλειά του πολέμου: από τους 125.000 αεροπόρους της Κοινοπολιτείας που πέταξαν στην Bomber Command από το 1939 ώς το 1945, όχι λιγότεροι από 55.000 ή ποσοστό 44% σκοτώθηκαν στη μάχη και πολλές χιλιάδες ακόμη αιχμαλωτίστηκαν, όπως ο Κληρίδης. Ειδικά τα δύο πρώτα χρόνια της κορύφωσης των αεροπορικών βομβαρδισμών (1942 και 1943), όταν η Γερμανία ήταν ακόμη πολύ ισχυρή, ελάχιστα πληρώματα προλάβαιναν να συμπληρώσουν τις προβλεπόμενες από τη Bomber Command 30 αποστολές, χωρίς να καταρριφθούν στο μεταξύ!

Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 26-7-1942, το αεροσκάφος του 23χρονου Κληρίδη απογειώθηκε μαζί με άλλα δεκατρία της ίδιας μοίρας, προκειμένου να συμμετάσχει σε έναν από τους πρώτους μεγάλους βομβαρδισμούς του Αμβούργου (από 403 συνολικά αεροσκάφη). Μετέφερε μια πολύ μεγάλη, για την εποχή, βόμβα των 1.814 κιλών. Ομως, η αεράμυνα της γερμανικής πόλης εκείνη τη νύχτα αμύνθηκε ηρωικά. Τα πυκνά αντιαεροπορικά πυρά (Flak) έπληξαν τελικά το Wellington του Κληρίδη στο ρύγχος, με συνέπειες, μεταξύ άλλων, την αχρήστευση του αμυντικού οπλισμού και την ακούσια έκταση των σκελών του συστήματος προσγείωσης.

Ο ίδιος ο Κληρίδης χτυπήθηκε σοβαρά στο πόδι και προς στιγμή απώλεσε τις αισθήσεις του, ρίχνοντας στο δάπεδο και το καλώδιο ενδοεπικοινωνίας. Οταν λίγο μετά συνήλθε, το Wellington βρισκόταν σε έντονη βύθιση, με τον πιλότο να προσπαθεί απεγνωσμένα να το «σηκώσει». Η προσπάθεια του Κληρίδη να μιλήσει με τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος απέτυχε, καθώς δεν υπήρχε ενδοεπικοινωνία, κάτι το οποίο ο ίδιος δεν είχε συνειδητοποιήσει. Τότε λοιπόν ο Κληρίδης, νομίζοντας πως έχουν ήδη καταρριφθεί, εγκατέλειψε επιτυχώς το αεροσκάφος και άνοιξε το αλεξίπτωτο. Στην πραγματικότητα, ο χειριστής κατάφερε και ανέκτησε τελικά τον έλεγχο σε χαμηλό ύψος, αν και λίγη ώρα αργότερα αμφότεροι οι κινητήρες έσβησαν και το Wellington κατέπεσε στη Βόρεια Θάλασσα. Μόλις βρέθηκε στο έδαφος κοντά σε μια πόλη, ο Κληρίδης είδε τους διερχόμενους Γερμανούς να φωνάζουν «Jude» και να τον κλωτσάνε, καθώς τον εξέλαβαν για… Εβραίο. Τελικά, η παρεξήγηση λύθηκε και μεταφέρθηκε στη Βρέμη, όπου το τραύμα του χειρουργήθηκε. Ηταν πλέον αιχμάλωτος πολέμου και θα παρέμενε έως το 1945.

Δρ Βασιλης Σιταρας – Ιστορικός της Αεροπορίας

«Μονίμως διαμαρτυρόμενοι»

Κύριε διευθυντά

Σε δημοσίευμα στη στήλη ΔΗΚΤΗΣ, στις 20/11/2013, με τίτλο «Μονίμως διαμαρτυρόμενοι» σχολιάζετε την ανακοίνωση του υπουργείου Ανάπτυξης σχετικά με τη συμμετοχή φορέων της ελληνικής αγοράς στη μελέτη του ΟΟΣΑ για την ανταγωνιστικότητα.

Σας ενημερώνουμε ότι τα γεγονότα που καταγράφετε δεν ευσταθούν. Η πραγματικότητα έχει ως εξής: 1. Ο ΣΤΕΕΑ ποτέ δεν ενημερώθηκε άμεσα από το υπουργείο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας για συμμετοχή στη μελέτη του ΟΟΣΑ. 2. Για τη μελέτη και την πρόσκληση για συμμετοχή σε αυτήν ενημερωθήκαμε μόνο από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) τον οποίο εκτιμούμε γι’ αυτό και στον οποίο είμαστε μέλη. 3. Ο ΣΤΕΕΑ ανταποκρίθηκε άμεσα στην πρόσκληση του ΣΕΤΕ υποβάλλοντας συγκεκριμένες προτάσεις που αφορούν στον Κλάδο Ενοικίασης Αυτοκινήτων. 4. Οι προτάσεις αυτές ενσωματώθηκαν από τον ΣΕΤΕ σε ένα ενιαίο κείμενο μαζί με τις προτάσεις και των υπόλοιπων τουριστικών φορέων-μελών του και υποβλήθηκε μια συνολική πρόταση για την Ελληνική Τουριστική Επιχειρηματικότητα.

Δημητρης Μαγγιωρος – Πρόεδρος Συνδέσμου Τουριστικών Επιχειρήσεων Ενοικιάσεως Αυτοκινήτων

Ταλαιπωρία δίχως συγγνώμη

Κύριε διευθυντά

Τη Δευτέρα 4/11/13, ταξιδεύοντας από Τρίκαλα στην Αθήνα με τρένο (αμαξοστοιχία 885, ώρα αναχ. 17.48!) είχαμε μια καθυστέρηση μιάμισης ώρας που οφειλόταν, όπως κάποιοι είπαν, σε επανειλημμένες βλάβες της μηχανής και τελικά στην αντικατάστασή της.

Και το χειρότερο, μετά την ταλαιπωρία αυτή, οι επιβάτες υπέστησαν και νέα πλέον ανάλγητη μεταχείριση. Φθάνοντας στον σταθμό των Αθηνών, η αμαξοστοιχία στάθμευσε στη δεύτερη γραμμή, με αποτέλεσμα ηλικιωμένοι και ανήμποροι με τις βαλίτσες στα χέρια να κατεβαίνουν και να ανεβαίνουν τις σκάλες από την υπόγεια διάβαση προκειμένου να βγουν στην έξοδο. Ενώ εάν είχε σταθμεύσει στην πρώτη γραμμή, θα έβγαιναν απευθείας στην πλατφόρμα και στην έξοδο. Δεν υπήρχε έστω και μια ράμπα για να σύρουν τις βαλίτσες, όπως έχουν στον σταθμό του Παλαιοφαρσάλου.

Τόσα έργα γίνονται, κανείς δεν είχε προβλέψει ένα τόσο απλό και αναγκαίο έργο; Και τέλος, οι ταλαιπωρηθέντες επιβάτες δεν άξιζαν έστω και μια τυπική συγγνώμη από τον επικεφαλής του τρένου;

Ηλιας Αντωνοπουλος – Πλατεία Βικτωρίας