ΑΠΟΨΕΙΣ

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Είναι παλιά η αντιπαλότητα των δημιουργών με τους τραγουδιστές – ειδικά από τη δεκαετία του ’70, οπότε οι προβολείς της δημοσιότητας άρχισαν να εστιάζουν πάνω στους δεύτερους. Κι αν μέχρι τότε, στις συναυλίες, στα προγράμματα των κέντρων, στα αφιερώματα της κρατικής τηλεόρασης ακουγόταν το όνομα του συνθέτη και του στιχουργού, από τα χρόνια της παντοκρατορίας του λάιφ στάιλ χάθηκαν και τα προσχήματα.

Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η πίκρα των μουσικών. Ο ρόλος τους, παρότι συχνά υπήρξε ουσιαστικός, περνούσε σε τρίτη μοίρα. Πάντα κέρδιζε η φωνή. Πριν η κρατική τηλεόραση σκοτεινιάσει μες στο καλοκαίρι με το «μαύρο», όλο κι έβλεπες -αποσπασματικά και συχνά ανοργάνωτα- κάποια εκπομπή που θα αφιέρωνε λίγα λόγια παραπάνω σε λαϊκούς δεξιοτέχνες. Περισσότερο απ’ ό,τι τα ιδιωτικά κανάλια -συνέβαλε, άλλωστε, και ο πλούτος του πολύτιμου αρχείου- εστίαζε με ολιγόλεπτα πλάνα, αν έσβηνε κάποιος παλιός συνθέτης ή μουσικός. Και έπειτα, όλο και  κάποια παλιά ελληνική ταινία θα κλείδωνε τα νιάτα τους.

Ακολούθησαν, βέβαια, οι επόμενες γενιές με την ίδια αντιμετώπιση από τις νεοπλουτίστικες πίστες και την ανόητη τηλεόραση. Ετσι κι αλλιώς, ακόμη και στα προγράμματα των ερμηνευτών, σπάνια κάποιος απ’ αυτούς τους άφηνε να παίζουν ελεύθερα και για ώρα τα ταξίμια τους. Να, όμως, που ήρθε η εκδίκηση μέσω του  YouTube. Δεν προβάλλει μόνο -μέσω των ανθρώπων που έχουν τις δικές τους αγάπες στη μουσική- στιγμές από το έργο των μουσικών, αλλά και αποτυπώνει στις οθόνες κάθε λεπτομέρεια της δουλειάς των νεότερων. Των αυτοδίδακτων αλλά κι εκείνων που βγήκαν από τα Μουσικά Γυμνάσια της χώρας.

Ο πιο τυχερός από τους νεότερους, ο Μανώλης Καραντίνης, είναι ίσως ο αγαπημένος του Σπύρου Παπαδόπουλου. Από τους κορυφαίους δεξιοτέχνες του μπουζουκιού, ήταν από τα ταλέντα της σχολής των Θόδωρου Δερβενιώτη και Θέμη Παπαβασιλείου. Γνωρίζει όμως και  κιθάρα, μαντολίνο, τζουρά, μπαγλαμά, έχει συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους μεγάλους δημιουργούς και τραγουδιστές, έχει εκδώσει προσωπικούς δίσκους. Ακόμη και σ’ αυτόν που είναι ιδιαίτερα αγαπητός, πάντα γελαστός και καταδεκτικός, δύσκολα του δίνεται χρόνος στα μουσικά προγράμματα, τόσος όσος του αξίζει. Που να μη μοιάζει με μουσικό διάλειμμα μέχρι να ξεκουραστεί ο ερμηνευτής – πρωταγωνιστής. Από τις λίγες ίσως εξαιρέσεις ήταν η συνεργασία χρόνια πριν στο «Μετρό» στου Γκύζη, με την Τάνια Τσανακλίδου.

Στην εκπομπή «Στην Υγειά μας ρε παιδιά» του Σπύρου Παπαδόπουλου, προβάλλεται συχνά. Είναι η  ευκαιρία να φανούν στην τηλεόραση οι δεξιοτέχνες μουσικοί που χάνονται πάντα από τις φωνές, τους άσχετους καλεσμένους, τους ηθοποιούς που χάνουν το μέτρο και τις γλάστρες. Λίγο περισσότερος χρόνος.