ΑΠΟΨΕΙΣ

49 χρόνια πρίν… 30.I.1965

fonsouu

Η ΦΟΝΣΟΥ ΩΣ ΛΟΥΛΟΥ:  (Από κριτική του Αι. [μιλίου] Χ. [ουρμουζίου] για την «Λούλου» του Φρανκ Βέντεκιντ σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, από το «Προσκήνιο».) « […] Δύσκολη υπόθεσις αυτός ο σκηνικός πάνθηρ [η Λούλου] που καταβροχθίζει προηγουμένως την ηθοποιό που την υποδύεται και κατόπιν τα θύματά της… Ή, μάλλον, τα θύματα γλυτώνουν, εάν αι σιαγόνες του θηρίου αποδειχθούν νωδές. Μ’ αυτό θέλω να πω πως ολόκληρη η σκηνική προσπάθεια και ο σκηνοθετικός μόχθος πάνε χαμένα, αν η Λούλου, το ατίθασο θηλυκό, ο τρομακτικός αίλουρος, αποδειχθή χαϊδεμένη γατούλα του ανακλίντρου. Πώς τώρα να κατηγορήση κανείς την Καν Ανναν Φόνσου, εάν δεν υπήρξεν ο αίλουρος;… Αλλ’ η προσπάθειά της να μην προδώση τις προσδοκίες και τις αξιώσεις του σκηνοθέτου ήταν έκδηλη και γι’ αυτό επαινετική. Ετσι, η Λούλου σκιαγραφείται, δεν ερμηνεύεται. Καλούμεθα να φαντασθούμε, να υποπτευθούμε, να προεξοφλήσουμε το τι έπρεπε να ήταν η Λούλου. Τ’ ότι η νέα ηθοποιός που την υποδύεται δεν μας πήγε αλλού, ή μάλλον τις περισσότερες φορές προσπάθησε να μη μας πάη αλλού, είναι μια θετική κατάκτηση της προσπάθειας που κατεβλήθη. Και δεν πρέπει να έχει κανείς την αξίωση για μια πολύ ουσιαστικώτερη σκηνική προσφορά όταν ο ρόλος θα ελύγιζε και πολύ στιβαρώτερους ώμους. Μπορώ μάλιστα να υπογραμμίσω ότι στις εντελώς τελευταίες σκηνές –σ’ εκείνες του τραγικού ξεπεσμού– από εκείνο το μαύρο φτωχικό τσίτι, αξιοθρήνητο ναυάγιο μέσα στο περιβάλλον του λονδρέζικου slum, βγήκαν γνήσιες δραματικές νότες. […].»

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΑΛΙ»: «Πάλι». (Ενα τετράδιο αναζητήσεων). Τεύχη 2-3. Από τα περιεχόμενα: Ν. Εγγονοπούλου: «Δύο μορφές ενός πίνακος και τρία ποιήματα για τον θάνατο τριών ποιητών» Α. Εμπειρίκου: «Αργώ ή Πλους Αεροστάτου». Ν. Βαλαωρίτη: «Δανιήλ Φιλιππίδης». Aldous Huxley: «Οι θύρες της ενοράσεως» κ.ά.

ΛΟΥΪΤΖΙ ΝΟΝΟ: Αι Ηνωμέναι Πολιτείαι ηρνήθησαν θεώρησιν διαβατηρίου εις τον μεγάλον σύγχρονον Ιταλόν συνθέτην Λουΐτζι Νόνο.