ΑΠΟΨΕΙΣ

Καρατερίστες του ενός περάσματος

Τι είπε ο κύριος Παπανδρέου στον κύριο Κρεμαστινό; Του είπε πως ήταν, είναι και θα παραμείνει ΠΑΣΟΚ, ασχέτως αν το ΠΑΣΟΚ που ήταν θα παραμείνει και το ίδιο; Ή μήπως του είπε κάτι άλλο που δεν μπορεί να επαναληφθεί δημοσία; Και τι είπε ο κ. Κρεμαστινός στον κ. Παπανδρέου; Του είπε πως δεν είναι σωστά πράγματα αυτά που κάνει; Του μίλησε ως καρδιολόγος του καρδιοπαθούς κινήματος; Και πόσες μέρες μετά το κοσμοϊστορικό γεγονός της παρουσίασης του βιβλίου της κ. Κοππά θα συνεχίσουμε να συζητάμε για την παρουσίαση του βιβλίου της κ. Κοππά; Αν ένας Παπανδρέου πήγε να παρουσιάσει το βιβλίο μιας πρώην βουλευτού του ΠΑΣΟΚ η οποία έχει τώρα μετακινηθεί στην ΔΗΜΑΡ, τι αυτό σηματοδοτεί και για ποιον λόγο το σηματοδοτεί αυτό που σηματοδοτεί; Το πρώτο πάντως που σηματοδοτεί είναι πως ποσώς ενδιαφέρει το βιβλίο της κυρίας Κοππά. Διόλου περίεργο, θα μου πείτε.

Ενός Παπανδρέου παρόντος όλα τα υπόλοιπα σβήνουν, ακόμη και οι πιο βαθιές σκέψεις για τη σοσιαλδημοκρατία, που είμαι σίγουρος ότι διατυπώνονται εις το εν λόγω πόνημα. Το δεύτερο που σηματοδοτεί είναι αυτό το υπέροχο κενό. Ο χώρος του ΠΑΣΟΚ που κάποτε υπήρξε, αυτός που τον κάλυπτε με την ακτινοβολία του ο Γιώργος των Παπανδρέου που κάποτε πολλοί ηγάπησαν, πάσχει από αυτού του είδους την άνοια που στην πολιτική ονομάζεται κενό. Διότι αν κάθονται και τσακώνονται για μία ολόκληρη εβδομάδα για το πού πήγε ο ένας και τι ψιθύρισε στο αυτί του άλλου, μάλλον κυριακάτικο απόγευμα σε γηροκομείο θυμίζουν παρά πολιτικό χώρο ο οποίος μάλιστα σε τόσο κρίσιμες στιγμές φιλοδοξεί να παίξει κρίσιμο ρόλο. Τι άλλο να κάνουν, θα μου πείτε, για να μην τους ξεχάσουμε και τελείως; Να βάλουν τα στιβαρά τους κεφάλια κάτω, να τα στύψουν όλοι μαζί για να βγάλουν το απόσταγμα της κεντροαριστερής πολιτικής; Δύσκολα πράγματα, κουραστικά πράγματα. Αλλιώς έχουν μάθει οι άνθρωποι, και δυστυχώς δεν είναι οι μόνοι.

Ως καλώς γνωρίζομεν, οι τρόφιμοι της πολιτικής σκηνής του τόπου μόνον για την πολιτική δεν κόπτονταν κάτι δεκαετίες τώρα. Αυτήν την είχαν έτοιμη, την άλλαζαν, την περνούσαν ο ένας στον άλλον. Εκείνο που τους ένοιαζε ήταν σε ποιον θα καθίσουν δίπλα, σε ποιον θα δώσουν το χέρι και πώς θα βγουν χαμογελαστοί ή μουτρωμένοι. Καρατερίστες του ενός περάσματος που θέλουν να παίξουν Αμλετ. Γίνεται;