ΑΠΟΨΕΙΣ

Η ώρα για μείωση φορολογίας στα κέρδη

Μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς να κάνει, ως πρωθυπουργός, αυτό που «ονειρεύεται» ως πολιτικός αρχηγός; Μπορεί, εφόσον, το ενωρίτερο δυνατόν, μειώσει τη φορολογία στα κέρδη. Η θαρραλέα αυτή απόφαση αποτελεί προϋπόθεση για να αποκτήσει η οικονομία τη «φόρα» που χρειάζεται, τώρα που εισέρχεται στον ενάρετο κύκλο. Οι προβλέψεις κυβέρνησης και τρόικας δείχνουν επιστροφή σε ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ πάνω από 3%, το 2016 και μετά. Αυτό δεν είναι αρκετό.

Χρειαζόμαστε, περισσότερο από την όποια διευθέτηση του δημόσιου χρέους, γρήγορη αύξηση του νέου πλούτου. Οι ρυθμοί ανάκτησης του ΑΕΠ πρέπει να πλησιάσουν και να ξεπεράσουν το 5% ετησίως! Ο στόχος αυτός δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί με την αύξηση της κατανάλωσης των νοικοκυριών. Χρειαζόμαστε τεράστιες επενδύσεις. Το 2008, οι πραγματοποιηθείσες επενδύσεις αναλογούσαν στο 23% του ΑΕΠ. Το 2013, η αναλογία αυτή είχε μειωθεί στο 13%!

Πολλοί λένε ότι για να πάρει μπροστά η οικονομία αρκεί «οι τράπεζες να ανοίξουν τα ταμεία τους». Καλά… εκγυμνασμένοι οικονομολόγοι θα τους εξηγούσαν ότι οι τράπεζες χρειάζονται επενδυτικά σχέδια για να τα χρηματοδοτήσουν, με την προϋπόθεση πάντοτε ότι διαθέτουν επαρκή αποταμίευση. Το 2008, οι επενδύσεις χρηματοδοτήθηκαν κατά το 6% του ΑΕΠ από την εθνική αποταμίευση και κατά 16,5% του ΑΕΠ από την αποταμίευση άλλων κρατών. Το 2013, τα ποσοστά ήταν 10,6% δικοί μας πόροι και 1,5% από το εξωτερικό.

Ο κ. Σαμαράς είχε σημειώσει ως προσωπικό του στόχο, «να υπάρξει, τη στιγμή που θα μπορέσουμε, ενιαίος φορολογικός συντελεστής για όλες τις επιχειρηματικές δραστηριότητες –flat rate όπως λέγεται διεθνώς– 15%! Πολύ χαμηλότερο από το τωρινό. Και το μισό περίπου απ’ ό,τι ήταν πριν από δύο-τρία χρόνια».

Δεν λέει όμως ο πρωθυπουργός «πότε» θα κάνει το βήμα. Γίνονται συζητήσεις που αναφέρονται σε κάποιο «ξεκίνημα μειώσεων τον επόμενο χρόνο». Ομως, η σταδιακή απομείωση των συντελεστών κινδυνεύει να μη φέρει το ζητούμενο αποτέλεσμα.

Η ορθολογική διατύπωση είναι αυτή που επιλέγει ανώτερος παράγοντας του Μαξίμου. «Η διακηρυχθείσα πρόθεση δεν θα είναι η Ιθάκη, αλλά το ξεκίνημα», για να βάλουμε και πάλι μπροστά την οικονομία, εξηγεί.

Το θετικό σοκ από μια μεγάλη και προγραμματισμένη μείωση του φόρου στα κέρδη, ιδιαίτερα μετά την εξάχρονη ύφεση (2008-2013), μπορεί να ταρακουνήσει τις επιχειρηματικές προσδοκίες. Η επενδυτική έκρηξη θα διατηρήσει την απαραίτηση ελαστικότητα των φόρων, επιτρέποντας τη διατήρηση των προβλεπομένων πλεονασμάτων, τα οποία είναι απαραίτητα όχι τόσο για λόγους εξόφλησης χρέους, αλλά επειδή, μαζί με την επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων, βελτιώνουν τις μακροοικονομικές προϋποθέσεις προσέλκυσης ακόμη περισσότερων επενδύσεων.

Το επιτελείο Παπανδρέου είχε κάνει το 2009 το λάθος να αυξήσει τους φόρους των επιχειρήσεων, επειδή πίστευε ότι θα έβρισκε εκεί τα λεφτά που «υπήρχαν». Στην ίδια γραμμή κινείται σήμερα η αντιπολίτευση. Πίσω από παχιές κουβέντες περί κοινωνικής δικαιοσύνης, πνέει άνεμος κρατισμού και υψηλής φορολόγησης όλων, σε όφελος κρατικών δράσεων που επιθυμούν να κινήσουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Το παράδειγμα της Ιρλανδίας είναι εξαιρετικό. Στις αρχές 2011, ο πρωθυπουργός της Enda Kenny είχε απορρίψει την πρόδηλα εκβιαστική πρόταση των Μέρκελ-Σαρκοζί. Προτίμησε να κρατήσει τον συγκεκριμένο φόρο στο 12,5%, παρά να πάρει τα 67 δισ. ευρώ με μειωμένο επιτόκιο κατά 1%. Η Ελλάδα είχε δεχτεί το μνημονιακό «ντηλ» στο επιτόκιο με αντάλλαγμα το περίφημο πακέτο αποκρατικοποιήσεων.

Προσθέτω δύο ακόμη στοιχεία. Πρώτον, η Ελλάδα περιβάλλεται από κράτη που έχουν χαμηλότερο συντελεστή. Πρέπει να απαντήσουμε στον τραχύ φορολογικό ανταγωνισμό με το ίδιο «νόμισμα». Δεύτερον, οι διεθνείς επενδυτές θα προσθέσουν με ενθουσιασμό ένα δυναμικό φορολογικό πλαίσιο, στο θετικό περιβάλλον νομισματικής και δημοσιονομικής σταθερότητας, αλλά και την υψηλή ποιότητα εργασίας και διαβίωσης.