ΑΠΟΨΕΙΣ

Φάρσα ή φαντασιώσεις

Η Αριστερά του κ. Αλέξη Τσίπρα έστησε το πολιτικό της πανηγύρι, εν όψει των εκλογών της 25ης Μαΐου, με την ελπίδα της αναδείξεως του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτο κόμμα κατά τις ευρωεκλογές. Εχει εμπειρία η Αριστερά σε αυτές τις διοργανώσεις, όπου υφέρπει πάντα κάποιος διακριτός τόνος μελαγχολίας. Είναι ένα πανηγύρι που μοιάζει με μνημόσυνο.

Αντίθετα οι «αστικές δυνάμεις» αρκούνται σε συνεστιάσεις, περιορισμένης συνθέσεως, φαντασμαγορικές στο παρελθόν αλλά όχι πλέον. Μόνον στη δεκαετία του ’80, όταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ αναδιοργάνωσε τη Νέα Δημοκρατία σε νέα βάση, υπήρξε μία δυναμική στον χώρο της νεολαίας, που όμως σταδιακώς ατόνησε.

Από το Σαντιάγο της Κομποστέλας, όπου τα οστά του Αποστόλου Ιακώβου του πρεσβύτερου και διά της Πράγας, όπου η εκπαραθύρωση των Καθολικών απεσταλμένων της Αγίας Εδρας οδήγησε στον τριακονταετή πόλεμο, επέστρεψε ο κ. Τσίπρας κομίζων μήνυμα «νίκης και αισιοδοξίας». Τον διακρίνει άνεση, διότι δεν διακινδυνεύει τίποτε ακόμη και εάν δεν πρωτεύσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές.

Εκ παραλλήλου, ανοησίες κάθε φύσεως, όπως η υπερχρηματοδότηση και ο δυσανάλογος τηλεοπτικός χρόνος που δίδεται στο ΠΑΣΟΚ κατά την προεκλογική περίοδο –ασχέτως εάν η ενέργεια είναι νομότυπη ή όχι– δίδει στον κ. Τσίπρα το δικαίωμα να θυματοποιήσει την Αριστερά για μία φορά ακόμη.

Στην αντίπερα όχθη –του κυβερνητικού συνασπισμού– έκδηλη είναι η νευρικότης. Η αιφνίδια ενεργοποίηση του πρώην πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου είχε ως συνέπεια τον περαιτέρω αποσυντονισμό του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, που είναι αβέβαιο εάν έπειτα από τέσσερις εβδομάδες θα εξακολουθεί να ηγείται του ΠΑΣΟΚ.

Εχουν συχνά υποτιμήσει τον κ. Γ. Παπανδρέου οι πάσης φύσεως αντίπαλοί του. Είναι ανορθόδοξος στον τρόπο δράσεώς του, διακατέχεται από υπεροψία και οργή έναντι του κατεστημένου που τον στήριξε σκανδαλωδώς στην πρώτη φάση της πρωθυπουργίας του και στη συνέχεια τον ανέτρεψε. Τέλος, προέρχεται από πολιτική οικογένεια, που πάντοτε λειτούργησε αποσταθεροποιητικά της όποιας καθεστηκυίας τάξεως.

Από την άλλη πλευρά, ο μεγαλύτερος εταίρος του κυβερνητικού συνασπισμού, ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνης Σαμαράς έχει ανεβάσει ασύνετα τον πήχυ της αναμετρήσεως και προετοιμάζεται για μία σκληρότερη μετωπική σύγκρουση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά το παραδοσιακό τμήμα της Δεξιάς έχει αποσπασθεί από τη Ν.Δ. Μία ακατανόητη και άκρως φθοροποιός σύγκρουση του «Μεγάρου Μαξίμου» με τους «Καραμανλικούς» βρίσκεται εν εξελίξει, ερήμην του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή.

Οι κεντρώοι της Ν.Δ. –η κ. Ντόρα Μπακογιάννη και η κ. Μαριέττα Γιαννάκου– εκφράζουν τη δυσφορία τους για «δεξιά φυσιογνωμία» που επιχειρούν να προσδώσουν στο κόμμα οι προερχόμενοι από τον ΛΑΟΣ – πολέμιοι λυσσώδεις της τελευταίας κυβερνήσεως της Ν.Δ.

Είναι σαφές ότι η στρατηγική της Ν.Δ. βασίζεται στην προβολή επιτευγμάτων της τελευταίας διετίας και θετικών προοπτικών. Το θέμα είναι εάν το εκλογικό σώμα μπορεί να αντέξει τόσο μεγάλες δόσεις αισιοδοξίας ή έχει γίνει κυνικότερο.

Ανάμεσα στην «επανάσταση», που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ σε ευρωπαϊκό επίπεδο και στην οριστική έξοδο από την κρίση που διακηρύττει η κυβέρνηση, συνθλίβεται το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Αυτό είναι το μόνο δεδομένο. Τα υπόλοιπα αποτελούν προς το παρόν φάρσα ή φαντασιώσεις της μιας ή της άλλης μορφής.