ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο αετός που μεταμορφώνεται σε κότα

Ο αετός που μεταμορφώνεται σε κότα

Αν έχει αντιληφθεί τι του συνέβη, ο αποχωρών δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρουπόλεως Χρήστος Κορτζίδης πρέπει να έχει ήδη αρχίσει να σχεδιάζει τη ζωή του μετά την πολιτική. Οσο θορυβώδης και μαχητικός υπήρξε τα τελευταία χρόνια, κατά τα οποία η φήμη του ξεπέρασε τα όρια του δήμου του, τόσο αμήχανος και ταπεινός παρουσιάζεται την ώρα της πτώσης του. Ναι, «ο αετός πεθαίνει στον αέρα», όπως λέει ο ύμνος του Ελληνάρα, αλλά, όπως η ζωή διδάσκει, ουχί σπανίως ο αετός μεταμορφώνεται σε κότα…

Οποιος θέλει μπορεί να ανατρέξει στο πόρισμα του Σώματος Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης (υπάρχει στο Ιντερνετ) και στα δέκα σημεία όπου εντοπίζεται η αβελτηρία του δήμου και, συνεπώς, η προσωπική ευθύνη του δημάρχου. Τον χαρακτήρα της ευθύνης αυτής -αν, λ.χ., είναι μόνον πολιτική ή και ποινική- θα τον καθορίσουν οι αρμόδιοι. Αλλά ο Κορτζίδης, ως επαγγελματίας «Γκόρτζος» της Αριστεράς, έχει τελειώσει. Φαντάζομαι ότι η Ρένα δεν θα θέλει να της θυμίζουν πώς ξεκίνησε την προεκλογική εκστρατεία της για την Περιφέρεια Αττικής δίπλα στον σταρ του αντιμνημονιακού ακτιβισμού, ο οποίος κατέκτησε όλες τις δημοκρατικές καρδιές όταν άντεξε εξήντα ημέρες απεργίας πείνας, που ευτυχώς ήταν μόνον «συμβολική» (όπως κάποιες καταλήψεις…), δηλαδή σκληρή δίαιτα.

Είναι άκρως θλιβερό ότι αυτή η συζήτηση γίνεται στη σκιά του θανάτου ενός παιδιού δεκατριών ετών, αλλά οι συνθήκες του πολιτικού τέλους του δήμαρχου Κορτζίδη είναι η χρησιμότερη υπηρεσία που έχει προσφέρει ώς τώρα. Ουδείς άλλος εκπροσώπησε με τόσο κραυγαλέο και τσαμπουκαλίδικο τρόπο την αντίληψη της Αριστεράς περί δημοσίου χώρου και ουδείς άλλος απέδειξε με το παράδειγμα της αποτυχίας του πόσο επικίνδυνη είναι η συγκεκριμένη αντίληψη. Αντλώντας έμπνευση από τον Λένιν και τον Τσε Γκεβάρα, ο Κορτζίδης αγωνιζόταν (με τους τρόπους του) για να γίνει το Ελληνικό μητροπολιτικό πάρκο γενικώς. Αγωνιζόταν επίσης να κατακτηθεί η ελεύθερη πρόσβαση για τον λαό στις παραλίες. Διεκδικούσε το μέγιστο, ενώ δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσει το ελάχιστο: τη νόμιμη και ασφαλή λειτουργία ενός άθλιου λούνα παρκ μέσα στα όρια του δήμου του.

Η παραχώρηση δεν ήταν νόμιμη. Ο μισθωτής κατελάμβανε τριπλάσιο χώρο του συμφωνημένου. Μέρος των εγκαταστάσεων ηλεκτροδοτούντο από τον δήμο. Ο δε τελευταίος εισέπραττε κανονικά το μίσθωμα, χωρίς να απασχολείται με τη νομιμότητα της κατάστασης. Ο επιχειρηματίας δεν είχε προσκομίσει δικαιολογητικά για την άδεια, διότι δεν του είχαν ζητηθεί, όπως είπε. Ούτε και ο Κορτζίδης όμως τα είχε ζητήσει, διότι δεν ήξερε, δεν του είχε ξανασυμβεί αυτό, όπως είπε. Ολη η διαχείριση του θέματος από τον Δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης έδειξε τις παθογένειες μιας αντίληψης την οποία επέβαλε η Αριστερά μετά τη Μεταπολίτευση: την αντίληψη του κράτους αυτοσκοπού, που όσο επεκτείνεται τόσο πιο ασαφής, περίπλοκη και αναποτελεσματική γίνεται η λειτουργία του, αλλά και της αντίληψης περί δημόσιου χώρου, που υποτίθεται ότι ανήκει στον «λαό», ενώ στην πράξη καταλήγει να μην ανήκει σε κανέναν, ώστε να μπορεί να τον νέμεται ο κάθε θρασύς και ο κάθε επιτήδειος.

Ξεχάστε για λίγο το μέγεθος του συγκεκριμένου λούνα παρκ ως επιχείρησης και σκεφθείτε κατά πόσο αυτή η κατάσταση που επέτρεπε ο Δήμος Ελληνικού-Αργυρούπολης θυμίζει το είδος της επιχειρηματικότητας που γνωρίσαμε την περίοδο της λεγόμενης «διαπλοκής» και βασιζόταν στις προνομιακές σχέσεις επιχειρηματιών με το κράτος μέσω της κομματοκρατίας που το ενέμετο. Μη σας παραπλανά το επίχρισμα της αριστερής ιδεολογίας. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για εκδοχή του ισχυρότερου θεσμού που γνώρισε ο τόπος: του πατροπαράδοτου κοτσαμπασισμού, που απεχθάνεται τους επείσακτους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Αυτή  η  άθλια  υπόθεση  έχει πολλές διαστάσεις, αλλά οι δύο τις οποίες εγώ  ξεχωρίζω  είναι η ανάγκη για τη  συνεργασία του δημόσιου και του ιδιωτικού υπό την επίβλεψη ενός μικρού, αλλά ισχυρού κράτους.

Καθυστερημένη νεότητα

Γιατί ο Νικήτας Κακλαμάνης διεκδικεί τον Δήμο Αθηναίων; Η απάντηση με τα δικά του λόγια, από το προεκλογικό φυλλάδιό του: «Επέλεξα να μείνω στην Αθήνα και να παλέψω χωρίς καμία στήριξη (…) ώστε να κλείσει ο κύκλος της Μεταπολίτευσης στον δήμο». Ξέχασε, βλέπετε, να τον κλείσει τότε που ήταν δήμαρχος και τον βαραίνει η εκκρεμότητα.

Υπάρχει όμως και ένας ακόμη λόγος, τον οποίο εκφράζει αποκαλύπτοντας τον λυρισμό που δεν ξέραμε ότι έκρυβε μέσα του: «Για σένα. Γιατί οφείλω σε σένα την ελπίδα. Σήμερα την έχεις ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Και αυτήν ακριβώς την ελπίδα δεν μπορεί κανείς να την πάρει από σένα, από μένα, από μας… Την αξίζουμε και γι’ αυτό δεν κάνουμε πίσω. Είμαστε πιο δυνατοί από την κρίση. Μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν είμαστε χαμένοι από χέρι. Αντιθέτως, είναι στο χέρι μας να κερδίσουμε όσα μας αξίζουν. Να πάρουμε την πόλη στα χέρια μας. Αρκεί να ανοίξουμε το μυαλό και την καρδιά για να ενωθούμε. Η δική μας συνοχή θα φέρει συνοχή στη ζωή και την πόλη μας. Το ερώτημα είναι μόνο ένα: έχεις τη θέληση για ένα καλύτερο αύριο; Για μια πόλη δυνατή, όπου τα πάντα είναι δυνατά; Για μια ζωή με πολλά περισσότερα από όσα τόλμησες ποτέ να ζητήσεις; Για την πόλη της ζωής σου. Πες το ναι και φύγαμε μαζί…».

Δεν θέλω να το ψειρίσω πολύ το θέμα. Μόνον δύο πραγματάκια θέλω να προσθέσω στον λυρισμό του υποψηφίου δημάρχου. Το ένα είναι η εικόνα της Ζωής Κωνσταντοπούλου να κραυγάζει για βοήθεια ― εικόνα που αυθορμήτως μου έρχεται στον νου. Το δεύτερο είναι ότι, από το ύψος του ύφους του, εικάζω ότι ο Νικήτας Κακλαμάνης διάγει τις καθυστερημένες Αλκυονίδες της νεότητάς του…