ΑΠΟΨΕΙΣ

Αντεστραμμένες πανελλαδικές

Είναι κάπως σαν αντεστραμμένες πανελλαδικές εξετάσεις οι ερχόμενες ευρωεκλογές, μετά την απόφαση να εκλέγονται οι ευρωβουλευτές διά της λαϊκής ψήφου. Στις εξετάσεις των λυκειόπαιδων διαγωνίζονται χιλιάδες παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα, τα δε γραπτά τους κρίνονται και βαθμολογούνται από μερικές εκατοντάδες καθηγητές· οι λίγοι αξιολογούν τους πολλούς. Στις ευρωεκλογές, μερικές εκατοντάδες υποψήφιοι όλων των κομμάτων θα υποβληθούν σε μια καινοφανή δοκιμασία και θα βαθμολογηθούν από το πανελλήνιο· οι λίγοι θα αξιολογηθούν από τους πολλούς. Αλλά με ποια κριτήρια; Και με ποιον τρόπο έχει διασφαλιστεί η «ισότητα στην ευκαιρία» όλων των ευρωυποψηφίων;

Δεν είναι βέβαιο ότι ερωτήματα όπως αυτά απασχόλησαν ιδιαίτερα τους κυβερνώντες, που αποφάσισαν να εισαγάγουν το νέο σύστημα υμνώντας το ως ταυτόσημο της δημοκρατίας, την οποία, μόλις συγκρατηθέντες, δεν χαρακτήρισαν άμεση. Αλλες ήταν οι προτεραιότητές τους. Ο κ. Σαμαράς σκεφτόταν πώς να παρακάμψει τον σκόπελο υποψηφιοτήτων σαν της κ. Γιαννάκου. Οσο για τον κ. Βενιζέλο, ήθελε να δώσει ένα καλό μάθημα στους πλέον φιλόδοξους εκ των «58», αυτόν τον κομήτη της πολιτικής μας ζωής που αποσυντέθηκε πριν προλάβει να ανασυνθέσει την Κεντροαριστερά. Και να σκεφτεί κανείς ότι οι γνωστοί-άγνωστοι που επιμένουν χρόνια τώρα στον ρόλο του σεναριογράφου και σκηνοθέτη των πολιτικών εξελίξεων είχαν σπεύσει να προικίσουν την Κίνηση των 58 με μυθικά δημοσκοπικά ποσοστά. Αν θυμάμαι καλά, ήταν τουλάχιστον διπλάσια αυτών με τα οποία επιχορηγήθηκε το «Ποτάμι» στο πρώτο κιόλας τριήμερο της εμφάνισής του. Τέτοια ανάγκη για μεσσίες πια; Ή τόσος φόβος για «αδόκητες» εξελίξεις;

«Απευθείας από τον λαό» λοιπόν. «Αμεσολάβητη και ανόθευτη δημοκρατία». Αυτοί οι ύμνοι συνόδευσαν την εισαγωγή του νέου συστήματος. Μακάρι να ’ταν έτσι. Αλλά δυστυχώς δεν είναι. Και τούτη τη φορά θα επικρατήσουν στο τέλος όσοι είχαν προκριθεί εξαρχής από τον αρχηγό. Οι άλλοι -δυστυχώς και πάλι-, επιστήμονες ποικίλων ιδιοτήτων, καλλιτέχνες χαμηλών τόνων, αγρότες κλπ., ήταν για παραγέμισμα. Για την ημέρα της παρουσίασης των υποψηφίων και μόνο. Επειτα αποσύρθηκαν στον ιδιωτικό τους χώρο, για να συνεχίσουν τη δουλειά τους. Να κάνουν πανελλαδική εκστρατεία μέσα σε έναν-δυο μήνες; Αραγε, σε πόσες πόλεις της Ελλάδας μπορεί να διοργανώσει εκδηλώσεις για να παρουσιάσει τις απόψεις του ένας υποψήφιος που ίσως είναι ξακουστός στον χώρο του (στην πυρηνική φυσική λ.χ., την περιβαλλοντολογία ή την ιολογία), παραμένει όμως ανώνυμος στην τηλεπικράτεια, αφού δεν ανήκει στους ευρύτατα αναγνωρίσιμους; στις φίρμες;

Και πάλι, οι κομματικοί μηχανισμοί θα δουλέψουν, όσοι έχουν διασωθεί. Αυτοί θα δώσουν γραμμή και σταυρωμένα ψηφοδέλτια, υποκατάστατα της παλιάς αρχηγικής λίστας. Κι από κοντά θα δουλέψει η όντως πολύφερνη τηλεοπτική φήμη, που θα επιβάλει τους εκλεκτούς της, «Ζαγοράκηδες», «Κίτσους» κ.λπ. Αρα;