ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα «κρυφά χαρτιά» των ευρωεκλογών

Ποτέ άλλοτε, κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης, το πολιτικό μας σκηνικό δεν ήταν τόσο ρευστό και ευμετάβολο. Και τούτο είναι φυσικό. Τα πολιτικά μας σχήματα και κυρίως ο συσχετισμός των δυνάμεών τους διαμορφώθηκαν σε συνθήκες δεινής κρίσης. Επομένως τελούσαν (και τελούν) σε άμεση εξάρτηση από την εξέλιξη και την έκβαση της κρίσης. Με το δεδομένο αυτό οι επερχόμενες ευρωεκλογές πιθανότατα θα δώσουν το πρώτο, αλλά αρκετά σαφές, δείγμα, για μια σταθερότερη αναδιαμόρφωση των πολιτικών πραγμάτων, για τη μετά την κρίση εποχή. Οι διεργασίες, που συντελούνται προεκλογικά, σ’ όλα τα κόμματα, είναι ενδεικτικές. Ολοι προβληματίζονται και προετοιμάζονται για την επόμενη μέρα των ευρωεκλογών. Το αποτέλεσμα δεν πρόκειται να αιφνιδιάσει κανέναν, αλλά ούτε να εκτρέψει, από τον προδιαγεγραμμένο ρου, τις επόμενες εξελίξεις. Βεβαίως, θα είναι σημαντικό να αναδειχθεί μια σαφής φιλοευρωπαϊκή πλειοψηφία και να υπερισχύσει η Ν.Δ. του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και το αντίθετο να συμβεί, δεν αναμένεται να είναι καταλυτικό, με μόνιμες επιπτώσεις, στα πολιτικά μας πράγματα. Απλώς θα καταδειχθεί πως η πλειονότητα των ψηφοφόρων διακατέχεται ή έστω διατηρεί, ακόμη, σημαντικό μέρος του αρνητισμού και της απόρριψης του τρόπου ζωής που μας επέβαλε η κρίση. (Και όχι τα Μνημόνια). Ομως, δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι ζήτημα χρόνου η προσαρμογή όλων μας στον νέο τρόπο ζωής, που δεν θα είναι δανειοσυντηρούμενος και… τζιτζικοζώητος…

Με τα δεδομένα αυτά ελάχιστοι πιστεύουν πως η αναδιαμόρφωση του πολιτικού μας σκηνικού θα μετεξελιχθεί σε κάποιον ηπιότερο, έστω, διπολισμό, μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Η Ν.Δ. είναι ένα ιστορικό κόμμα, το οποίο, δυνάμει εξακολουθεί να εκπροσωπεί μια μεγάλη παράταξη, που κυμαίνεται περί το 40%. Ως «μικρό κόμμα» (κατά την κ. Μπακογιάννη) ανέλαβε το μέγα έργο εξόδου της χώρας από την κρίση. Και κατά γενική διαπίστωση η προσπάθεια εξελίσσεται θετικότατα. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε από το 4% και βρέθηκε να εκπροσωπεί ποσοστό περίπου ισοδύναμο με τη συρρικνωμένη Ν.Δ. Επιπλέον ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα απολύτως προσωποπαγές κόμμα. (Πιστεύει κανείς πως με τον κ. Λαφαζάνη, τον κ. Παπαδημούλη ή οποιονδήποτε άλλον, θα είχε προσεγγίσει το 30%;). Οχι, βέβαια. Ο κ. Τσίπρας κατόρθωσε να αξιοποιήσει την κρίση, εκμεταλλευόμενος την οργή και την απελπισία, με «εναλλακτικές λύσεις», οι οποίες οδηγούσαν από την απόγνωση σ’ ένα απονενοημένο διάβημα. Για τον λόγο αυτό, «φυσιολογικά» προσπάθησε να εκμηδενίσει και να ακυρώσει κάθε θετικό βήμα της σημερινής κυβέρνησης. Οπως διαπιστώνεται από τις δημοσκοπήσεις, η προσπάθειά του δεν έπληξε καίρια τον κ. Σαμαρά και τη Ν.Δ., που ήταν ο πρωταρχικός του στόχος. Επληξε κυρίως το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, η οποία μετείχε αρχικά στο τριμερές σχήμα. Τούτο δηλώνει, πως κατά πρώτο λόγο ο κεντροαριστερός χώρος χρήζει ιδεολογικοπολιτικής αναπροσαρμογής και αποσαφήνισης θέσεων. Από την πλευρά της, η Ν.Δ. έχει φυσικό στόχο να εξαλείψει τους «παρασιτικούς» ΑΝΕΛ και να συρρικνώσει δραστικά (στην εκλογική της βάση και όχι στην κορυφή) τη Χ.Α.

Ομως, όλα τα παραπάνω θα κριθούν ή θα δρομολογηθούν με την ψήφο μας στις ευρωεκλογές. Οι εξελίξεις θα εξαρτηθούν από την ψύχραιμη ή μη αποτίμηση των κυβερνητικών πεπραγμένων στην αντιμετώπιση της κρίσης. Την απόρριψη ή την εν μέρει –έστω– επιδοκιμασία τους…