ΑΠΟΨΕΙΣ

Πολιτική με το κιτς

Πολλά από τα σχόλια που έγιναν για το φαινόμενο Κοντσίτα Βουρστ, η οποία επικράτησε στον 59ο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, συνδέθηκαν με την πολιτική. Oχι μόνο από την ίδια την Κοντσίτα, η οποία έσπευσε περιχαρής να ταυτίσει την επιτυχία της με «μία νίκη υπέρ της διαφορετικότητας». Ακόμη και κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής αναμετάδοσης του διαγωνισμού της Eurovision, αλλά κυρίως αργότερα, μετά την επικράτηση της «γυναίκας με τα γένια», όπως είναι ο τίτλος που προετοίμαζε εδώ και καιρό την επικράτηση αυτού του άκρως εμπορικού φαινομένου, πολλοί συνέδεαν τον διαγωνισμό με τις ευρωεκλογές, τονίζοντας την προτίμηση του κοινού ως ένδειξη αντισυμβατικής συμπεριφοράς και την επικράτηση της συμμετοχής της Αυστρίας με ένα ανδρόγυνο προφίλ ως ένα έμμεσο μήνυμα του ακροδεξιού κύματος που φαίνεται να αγγίζει πλέον τα έδρανα του Eυρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο. Μάλιστα, το φαινόμενο της Εurovision ως πολιτικής επεκτάθηκε και πέραν των συνόρων της Κεντρικής Ευρώπης, αν κρίνουμε από τα γουχαΐσματα που συνόδευαν το άκουσμα των βαθμών που έπαιρνε η ρωσική συμμετοχή, εν αντιθέσει με την ηχηρή επιβράβευση του κοινού προς την Ουκρανία κάθε φορά που λάμβανε δεκάρι ή σχετικά υψηλή βαθμολογία. Kατ’ αυτόν τον τρόπο φάνηκε σαν οι Ευρωπαίοι πολίτες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό από τα σπίτια τους να έχουν ήδη κρίνει ποιος έχει το δίκιο και ποιος το άδικο ακόμη και στο Ουκρανικό.

Εάν είναι έτσι, όπως το παραδοσιακά άκρως εμπορικό φαινόμενο της Eurovision δείχνει, τότε γιατί θα έπρεπε όλη αυτή η αντίσταση ή το ρεύμα της ανεκτικότητας και αποδοχής απέναντι στην ομοφυλοφιλία να συνδεθεί με τόσο πολύ κιτς; Γιατί θα έπρεπε η ευαισθησία απέναντι σε όλα τα θέματα της ατομικότητας και δη της ερωτικής συμπεριφοράς να συνδεθούν με τόσο κακόγουστη έκφραση της διαφορετικότητας, σε σημείο που ίσως, εν τέλει, να την υπονομεύει; Mήπως γιατί, εν τέλει, πουλάει περισσότερο κάτι που επιχειρείται να συνδεθεί και με μια στάση ζωής και πολιτικής συμπεριφοράς που φλερτάρει με το περιθώριο; Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μεγάλη υποκρισία. Ενα καθαρά απολιτικό και κακόγουστο θέαμα ενδύεται τη διαφορετικότητα για να τη μοσχοπουλήσει στην αγορά ως το νέο κερδοφόρο εμπόρευμα. Εάν τώρα το πρόβλημα αποδοχής της Κοντσίτα είναι το κεντρικό πρόβλημα στην Ευρώπη, και όχι η ανεργία που έχει πιάσει ταβάνι ή εκατοντάδες πρόσφυγες που πνίγονται στα σύνορά της κάθε φορά που προσπαθούν να βρουν σωτηρία στη στεριά της, κάποιο πρόβλημα υπάρχει με το μέγεθος της υποκρισίας. Δεν είναι νίκη της ανοχής, αλλά επικράτηση της υποκρισίας. Διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να κάνουμε ώστε να αποδεχτούμε την ομοφυλοφιλία και να βάλουμε φραγμό στις διακρίσεις με θύματα όλους όσοι δεν ακολουθούν τα κυρίαρχα μοτίβα σεξουαλικής συμπεριφοράς, αλλά με το να ανάγουμε το φτηνό και κακόγουστο σε φορέα του καινούργιου, απλώς επιβραβεύουμε την απλοϊκότητα των εταιρειών στον χώρο της σόουμπιζ.