ΑΠΟΨΕΙΣ

49 χρόνια πρίν… 14-V-1965

49 χρόνια πρίν… 14-V-1965

ΑΤΙ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΔΟΞΙΑΔΗΣ: Νέα Υόρκη, 13.– Το Ιδρυμα Φορντ ανεκοίνωσε δωρεάν εξ 1.000.000 δολλαρίων προς το Τεχνολογικόν Ινστιτούτον Δοξιάδη [Αθηναϊκόν Τεχνολογικόν Ινστιτούτον] εν Αθήναις, προς επέκτασιν του διεθνούς προγράμματος πολεοδομικών ερευνών, το οποίον από πολλών ετών με επιτυχίαν εφαρμόζει. Με την δωρεάν αυτήν το Κέντρον Οικιστικής του Ινστιτούτου θα επεκτείνη την δραστηριότητά του, θα αυξήση τας υποτροφίας και θα προσθέση νέας εγκαταστάσεις εις τα εργαστήριά του. Εις τα εν λόγω εργαστήρια φοιτηταί ασχολούμενοι με τα πολεοδομικά και άλλα συναφή προβλήματα (οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά και υγείας) ημπορούν να διεξαγάγουν ερεύνας και επιστημονικάς εργασίας. Μέρος του ερευνητικού προγράμματος του Κέντρου Οικιστικής είναι το υπό τον τίτλον «Η πόλις του μέλλοντος». Τούτο ήρχισε το 1960 κατόπιν δωρεάς του Ιδρύματος Φορντ, με σκοπόν να επιτευχθή γενίκευσις των μεθόδων των οποίων έγινε χρήσις κατά την εκπόνησιν των σχεδίων της νέας πρωτευούσης του Πακιστάν Ισλαμαβάδ.

ΤΟ ΨΙΔΙ:  (Από την στήλην «Σημειώσεις ενός Αθηναίου».) Μία παλαιά μέθοδος επισκευής ή μάλλον ανανεώσεως των παπουτσιών εγκατελείφθη τελείως: τα ψίδια. Τον παλαιόν καιρόν, τον λεγόμενον καλόν, όταν εφθείροντο οι αρχικές σόλες, έμπαιναν δεύτερες. Οταν έλειωναν και οι δεύτερες, ήσαν πλέον ετοιμόρροπα και τα ψίδια, δηλαδή το επάνω πρόσθιον μέρος του υποδήματος. Ο τσαγκάρης έβαζε μαζί με τις τρίτες σόλες και νέα ψίδια και τα παπούτσια ήσαν πάλιν ολοκαίνουργα. Τέλος έμπαιναν διά τετάρτην φοράν σόλες. Δεν υπήρχε άνθρωπος, έστω πλούσιος, που επετούσε τα παπούτσια του, πριν εξαντλήση και την τελευταίαν αυτήν δυνατότητα χρησιμοποιήσεως. Σήμερα δεν καταδεχόμεθα να κάμωμεν αυτήν την οικονομίαν και χρήματος και υλικού. Ο περισσότερος κόσμος, άμα τρυπήσουν τα παπούτσια, τα πετά και αγοράζει άλλα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ενδύματα. Πολλοί ολίγοι είναι πλέον εκείνοι που γυρίζουν το κοστούμι τους. Αμα φθαρή, αγοράζουν άλλο. Ας είναι καλά οι δόσεις. Τα δέρματα και τα υφάσματα άλλωστε της εποχής μας δεν έχουν την αντοχήν των ιδίων προϊόντων της παλαιάς εποχής. Γίνονται φθηνότερα εις βάρος της ποιότητός των.