ΑΠΟΨΕΙΣ

Η αντιμνημονιακή ρητορική εξετέθη οριστικώς

Εχουμε πάρει, από το 2010 μέχρι σήμερα, 220 δισ. ευρώ, τα 193 δισ. από την Ευρώπη, δανεικά κεφάλαια για να καλύψουμε τα νέα ελλείμματα και τα παλαιά χρέη. Το ποσό είναι απίστευτα υψηλό. Αν δεν είχαμε γίνει μέλος της Ζώνης του Ευρώ, αν δηλαδή είχαμε μείνει απλό μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, δεν θα μπορούσαμε να ελπίζουμε σε παρόμοια διάσωση.

Η Αργεντινή, που μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιούσε ως υπόδειγμα ο Αλέξης Τσίπρας, δεν είχε ποτέ αυτή τη δυνατότητα. Βυθίστηκε στη λιτότητα. Υποτίμησε την εργασία και ξεπούλησε τις πρώτες ύλες της. Απώλεσε τη δυνατότητα χρηματοδότησης της οικονομίας της, άρα και μια άξια λόγου ανάπτυξη, ανάλογη των δυνατοτήτων της μεγάλης αυτής χώρας. Ο καλπάζων πληθωρισμός, ύπουλος εχθρός των εργαζομένων και «κρυφός φίλος» των φαύλων λαϊκιστών της πολιτικής, κατατρώγει τις σάρκες των μισθοσυντήρητων.

Τον τελευταίο χρόνο, οι τέσσερις τράπεζες έπεισαν ιδιώτες μετόχους να βάλουν στην οικονομία 10,4 δισ. ευρώ. Ολόκληρη την περίοδο της «φούσκας», μεταξύ 2004-2009, ο τραπεζικός τομέας πραγματοποίησε αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου 11,4 δισ. ευρώ. Κι όμως, τα στελέχη του κ. Τσίπρα επιμένουν ότι η κρατικοποίηση του τραπεζικού τομέα είναι η ενδεδειγμένη λύση.

Πριν από δύο έτη, τα κόμματα επέμειναν να γίνουν πάραυτα εκλογές, αγνοώντας τον τεράστιο κίνδυνο που θα αντιμετώπιζε η οικονομία. Είχε προηγηθεί η πολύμηνη, μεταξύ Φεβρουαρίου και Νοεμβρίου 2011, εγκατάλειψη της προσπάθειας διάσωσης και ανασυγκρότησης του κράτους, της οικονομίας και, τελικά, της κοινωνίας.

Τα πράγματα άλλαξαν όταν ο λαός έδωσε εντολή διάσωσης της χώρας την ύστατη ώρα και τα δύο μεγάλα κόμματα, με την καμπούρα τους φορτωμένη από τις ευθύνες της κατάρρευσης, έστερξαν να ακολουθήσουν τη συνταγή. Τους συγκράτησε ο τρόμος όσων θα συνέβαιναν αν άφηναν την παραφροσύνη να κυριαρχήσει.

Η κάλπη της επόμενης Κυριακής είναι ευρωπαϊκή. Η ψήφος είναι χαλαρή. Εξάλλου, οι μεγάλες ισορροπίες είναι τώρα εξασφαλισμένες. Το κράτος ξοδεύει μέχρι εκεί που φτάνει η κουβέρτα των φόρων. Οι εξαγωγές και τα εισερχόμενα κεφάλαια καλύπτουν τις εισαγωγές, που αντιστοιχούν άλλωστε σε είδη «πρώτης» ανάγκης, δεδομένου ότι επενδύσεις δεν γίνονται. Ακόμη και η αγορά εργασίας δείχνει να ανακτά κάποιες δυνατότητες.

Ο θυμός όμως παραμένει ασυγκράτητος. Ηταν αναμενόμενο. Κυβερνήσεις που εφαρμόζουν πολιτικές λιτότητας, ειδικότερα όταν στηρίζονται στους φόρους και, ακόμη χειρότερα, όταν ευθύνονται για την κατάντια της οικονομίας, δεν μπορούν να κερδίσουν εκλογές.

Η αντιπολίτευση κερδίζει, ακόμη κι όταν οι κυβερνήσεις που διαχειρίζονται την κρίση επιτυγχάνουν την αποκατάσταση των ισορροπιών και της εμπιστοσύνης. Μόνος ανασχετικός παράγοντας είναι να δημιουργεί η μείζων αντιπολίτευση απειλή μεγαλύτερη των δεινών που ήδη έχουμε πληρώσει.

Αν ο λαός κρίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας βάλει σε περιπέτειες όμοιες ή μεγαλύτερες με αυτές που περάσαμε τα τέσσερα τελευταία χρόνια, τότε θα είναι πιο προσεκτικός. Θα σκεφτεί δύο και τρεις φορές, πόσο εύκολα μπορεί να επιστρέψει το χάος στην οικονομία. Θα υπολογίσει ότι η αντιπολίτευση θα υποχρεωθεί να αυξήσει τους φόρους. Θα προβληματιστεί με την εμμονή των συνιστωσών να τοποθετηθούν κομματικά στελέχη στις τράπεζες.

Επιπλέον, από μόνος του ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δείχνει να διαθέτει δυναμική αυτοδυναμίας σε κάποια προσεχή Βουλή. Με ποιον θα συμμαχήσει; Ο κ. Καμμένος και οι συνοδοιπόροι βουλιάζουν μαζί με τους μύθους που τους προμήθευαν ύποπτα διεθνή κυκλώματα του ιντερνετικού ιστού. Παράλληλα, το αντιμνημονιακό στρατόπεδο εξετέθη οριστικώς όταν οι πολίτες με φρίκη διαπίστωσαν τον ρόλο των φασιστών στη συγκρότησή του.

Για να επιμείνει ο κ. Τσίπρας στη διενέργεια πρόωρων βουλευτικών εκλογών θα πρέπει και να έχει μπροστά το «3» και να προηγείται με 6-8 μονάδες. Δεν κυριαρχεί, άλλωστε, ο αντιευρωπαϊσμός;