ΑΠΟΨΕΙΣ

Εμείς, αυτοί και οι σοφοί

Ως ποδοσφαιριστής μού ήταν ιδιαίτερα συμπαθής. Αντιμετώπιζε με άκρως επαγγελματική σοβαρότητα τον ρόλο του έχοντας οφθαλμοφανή αποτελέσματα. Χαλκέντερος αμυντικός, τιμούσε τη φανέλα βάζοντας τα πόδια του και κυρίως το κεφάλι του στη φωτιά. Η εξέδρα τον λάτρευε. Τον «φωτογραφίζω» χωρίς ν’ αποκαλύψω το όνομά του. Ετσι, σαν κουίζ. Με την ευκαιρία, ρωτήστε μια παρέα πολυπραγμόνων να αναφέρει πέντε-έξι νυν ευρωβουλευτές ή δημοτικούς συμβούλους π.χ. της Αθήνας. Θα βρεθεί λέτε κάποιος να απαντήσει; Η δημοφιλία του εν λόγω χαλκέντερου χρησίμευσε ως διαβατήριο για τη Βουλή. Οπως και για πάμπολλους άλλους προερχόμενους από τον ευρύ χώρο των θεαμάτων. Πριν από λίγα χρόνια, όταν ήταν βουλευτής (το κόμμα του δεν εκπροσωπείται σήμερα) ανέπτυσσε από το βήμα την ανησυχία του για την ασκούμενη νησιωτική πολιτική, τις βλέψεις της Τουρκίας κ.λπ. Η αδυναμία του ν’ ανταποκριθεί στον νέο του ρόλο ήταν τόσο κραυγαλέα, που αισθάνθηκα πηγαία λύπη για αυτόν. Μπέρδευε λόγια διαβάζοντας το κείμενο που του είχαν γράψει, ίδρωνε, ασφυκτιούσε.

Σαν ψάρι έξω από το νερό. Ενα παιδί μάλαμα κατά γενική ομολογία, που έπεσε «θύμα» της τακτικής των κομμάτων να εντάσσουν στο δυναμικό τους πρόσωπα αναγνωρίσιμα προς άγραν ψήφων. Δημοκρατικώ δικαίω ασφαλώς. Χρήση αυτού έκαναν, κατά κόρον τις τελευταίες δεκαετίες, ηθοποιοί. Στα δικά μου μάτια, ενός μη ειδικού, οι περισσότεροι έδειχναν ταλαντούχοι, αλλά δύσκολα έκρυβαν την οίησή τους θεωρώντας εαυτούς (και αυτοί) προνομιακούς υπερασπιστές των συμφερόντων του λαού κι εκφραστές των δονήσεων της κοινωνίας. Βεβαίως, και πάμπολλοι αθλητές τίμησαν με την παρουσία τους το Κοινοβούλιο, κεφαλαιοποιώντας χρόνια ιδρώτα και στερήσεων, με νέο τους στόχο να βάλουν (και αυτοί) ένα λιθαράκι για την προκοπή του τόπου.

Την ίδια μακρά χρονική περίοδο, το λαϊφστάιλ» γινόταν κίνημα απελευθερωτικό από τα δεσμά της μιζέριας, απογειούμενο με τον αέρα του νεοπλουτισμού και της επιδειξιομανίας. Η κρίση ήταν ο καταλύτης ώστε να αποδομηθεί -όχι να καταρρεύσει- το πολιτικό σύστημα που ταυτοποιήθηκε γενικώς ως «Μεταπολίτευση». Κόμματα αποκήρυξαν, παρουσία μαρτύρων, με επώδυνη αυτοκριτική είναι αλήθεια, το ευάλωτο σε κριτική παρελθόν τους, προχωρώντας σε πολιτικές αιμοκαθάρσεις, εντάσσοντας «άφθαρτους», κυρίως λόγω ηλικίας, στο δυναμικό τους. Ποια είναι η ταμπακιέρα; Πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση ο λαός δέχεται επιθέσεις φιλίας και κολακεύεται αναγορευόμενος σε σοφό κριτή. Θα παρακάμψω τον πειρασμό να αναφερθώ σε πρόσωπα γνωστά και μη εξαιρετέα που «σταυρώθηκαν» πανηγυρικά στις εκλογές της Κυριακής. Πρόσωπα που για πολλούς αποτελούν είτε γραφικές είτε ακραίες περιπτώσεις για άλλους συνιστούν «την» επιλογή. Περάσατε εσείς κάποια μέρα της ζωής σας δίχως να χαρακτηρίσετε κάποιον βλάκα, κακοήθη, ψεύτη κ.ά.; Αραγε να πέρασε μέρα που δεν εισπράξατε από άλλους ανάλογες φιλοφρονήσεις; Ολοι συναποτελούμε το σοφό πλήρωμα.