ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο ευρωπαϊκός μονόδρομος

Οι τελευταίες ημέρες της προεκλογικής καμπάνιας των κομμάτων, αντί να διευκολύνουν τους ψηφοφόρους, σίγουρα θα τους έχουν μπερδέψει χειρότερα. Ενα εκλογικό σώμα που έχει «φορτώσει» με την ανεπάρκεια, αναλγησία και έλλειψη προοπτικής, που επέδειξαν οι «μεγάλοι» Ευρωπαίοι, είναι αναμενόμενο να θέλει να εκδικηθεί την Ευρώπη. Η ευκολότερη «εκδίκηση» είναι να επιλέξουν αντιευρωπαϊστές. Μήπως αυτό δεν κάνουν, άλλωστε, τόσοι και τόσοι ψηφοφόροι, σε Γαλλία, Βρετανία, Ολλανδία, Φινλανδία και αλλού;

Η αντιευρωπαϊκή Δεξιά εμφανίζεται παντού απειλητική. Αλλά και η αριστερά της Αριστεράς έχει ανεβάσει τις ελπίδες της, πάντοτε στο ίδιο αντιευρωπαϊκό κλίμα. Στην εθνική μας περίπτωση, η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα, που εντάσσεται πλήρως στο αντιευρωπαϊκό κλίμα, κλείνει το μάτι σε πολλούς ψηφοφόρους, ότι με την ψήφο τους θα τιμωρήσουν το κατεστημένο της Μέρκελ και των άλλων.

Αν οι ψηφοφόροι μπερδευτούν, θα πρόκειται για ασυγχώρητη γκάφα. Εχουν, άραγε, ξεχάσει πώς κατέληξε η επιλογή τους στο πρόσωπο του ακατάλληλου Παπανδρέου; Αν, επιπλέον, οι άνθρωποι που πήραν τη χώρα στους ώμους τους, πλήρωσαν τους φόρους και στήριξαν το καλοκαίρι του 2012 την ευρωπαϊκή προοπτική «μείνουν σπίτι τους», θα δώσουν «φτερά» στο ψηφοδέλτιο Τσίπρα.

Θα ήταν καλύτερα να μιλάμε για την Ευρώπη. Να στείλουμε τους καλύτερους, ανεξαρτήτως ψηφοδελτίου, αρκεί να πιστεύουν σε μια καλύτερα ενωμένη ευρωπαϊκή συμμαχία. Τώρα όλοι ελπίζουμε να κρατήσει την ψυχραιμία της η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που στηρίζει την κυβέρνηση Σαμαρά.

Δυστυχώς, η χώρα δεν διαθέτει ισχυρές δυνάμεις θετικής αντιπολίτευσης. Σχηματισμοί που θα μπορούσαν να ελέγχουν την κυβέρνηση όταν καθυστερεί ή αλλοιώνει τις τόσο απαραίτητες προσαρμογές, δυσκολεύονται να πείσουν τους πολίτες για το κρίσιμο ζήτημα που αντιμετωπίζει η χώρα.

Οπως κρίσιμο ήταν να βρεθεί, με κάθε θυσία και τρόπο, η Ελλάδα μεταξύ των κρατών της Ευρωζώνης, κρίσιμο ζήτημα είναι τώρα να μείνει δυνατή μέσα σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη, η οποία μπορεί να δημιουργηθεί εφόσον ξεπεραστεί η παρούσα Μεγάλη Κρίση. Κανείς, όμως, δεν αντιλαμβάνεται ότι μια ισχυρή Ελλάδα θα υπάρξει μόνον στο πλαίσιο μιας ισχυρής ευρωπαϊκής συμμαχίας.

Είναι γνωστό σε όλους όσοι συμμετέχουν, σε χαμηλότερη ή υψηλότερη βαθμίδα της πυραμίδας των αποφάσεων, ότι η Ευρώπη λειτουργεί περίπλοκα και αναποτελεσματικά. Η βρετανική προσέγγιση, με τον ρεαλισμό που την χαρακτηρίζει, δεν έχει άδικο ως προς αυτό. Τα κράτη, με σκληρή και εγωιστική επιμονή, δίνουν μάχες για να μην περάσει κάτι που δεν αποδέχονται οι δικοί τους ψηφοφόροι, δεν ταιριάζει με το δικό τους δίκαιο και δεν ευνοεί τους δικούς τους παραγωγούς.

Αν η Ελλάδα μεταβληθεί σε «έξυπνο κράτος», θα πρέπει να αποφύγει την εμπλοκή της σε μάχες που γνωρίζει ότι θα χάσει. Μπορεί, αντιθέτως, να εκμεταλλευθεί τις αντιθέσεις των μεγαλυτέρων, να αναπτύξει την επιχειρηματικότητα, να εκμεταλλευθεί το δυνατό παγκόσμιο νόμισμα, το ευρώ, να προσελκύσει χωρίς περιστροφές διεθνοποιημένα κεφάλαια.

Χάνουμε πάντοτε όταν αγνοούμε τα συμφέροντα των άλλων, όπως απέδειξε η περιπέτεια στην οποία απερίσκεπτα μας ενέπλεξε ο Παπανδρέου όταν πήγε στις Κάννες για να εκβιάσει τους ηγέτες των μεγάλων κρατών. Κινδυνεύουμε να χάσουμε ακόμη περισσότερο αν επιλέξουμε τους πολιτικούς που επιδιώκουν την ανοικτή σύγκρουση, αντί του ευρωπαϊκού δρόμου,

Η σκοπιμότητα που ενέπνευσε το δημοσίευμα των Financial Times δεν δικαιολογεί τα τραγικής αφελείας ιδεολογήματα περί επέμβασης των ξένων στις εσωτερικές εξελίξεις. Επιδιώκουν να απαλλάξουν τον Γιώργο Παπανδρέου από τις καθαρά προσωπικές ευθύνες του, ενώ διαστρεβλώνουν την αλήθεια, την οποία γνωρίζουμε ήδη πολύ καλά.

Γνωρίζουμε πράγματι ότι ο κ. Παπανδρέου εγκατέλειψε την πρωθυπουργία προκειμένου να μην εφαρμόσει όσα είχαν συμφωνηθεί, από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο, διά μέσου δραματικής και σκληρής διαπραγμάτευσης. Το δήθεν δημοψήφισμα, που τότε καταδίκασε και τώρα υμνεί ο κ. Τσίπρας, ήταν εξ αρχής ανέφικτο. Η μπλόφα Παπανδρέου κατέρρευσε τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη και οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να συναινέσουν σε μια ομαδική… αυτοκτονία. Μήπως, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας ονειρεύεται τις δικές του Κάννες;