ΑΠΟΨΕΙΣ

Η εξαγωγή γοήτρου προϋποθέτει κύρος

Καλό είναι να έχει κανείς μια αγαθή πρόθεση, όπως, π.χ., να προβάλει τον «διαχρονικό» ελληνικό πολιτισμό, καλύτερο όμως είναι να έχει επίγνωση της πραγματικότητας. Παρά την πικρή εισαγωγή, είναι ευχάριστο να διαπιστώνει κανείς ότι το κατασυκοφαντημένο, όχι αδίκως, Ελληνικό Ιδρυμα Πολιτισμού ξανακυλάει στις ράγες. Επί της ουσίας, μας υπενθυμίζει, με τραγικό μειονέκτημα τη μειωμένη αξιοπιστία, όσα είχαν συνοδεύσει, ως πνεύμα, τη γέννησή του το 1992.

Ολοι επιθυμούμε την επιτυχία του «νέου» Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού που -όπως κάθε ελληνικό εγχείρημα στις μέρες μας- προβάλλει ως μείζον προτέρημα το «νοικοκύρεμα». Ασφαλώς, χωρίς αυτό δεν γίνεται τίποτε, αλλά πέραν της απλής λογικής και της χρηστής διοίκησης, το Ελληνικό Ιδρυμα Πολιτισμού οφείλει (με το βάρος της 20ετούς απολαβής από το ελληνικό Δημόσιο) να μας δώσει τους βασικούς άξονες που θα προκύπτουν και από τη γνώση του πώς κινούνται οι «ανταγωνίστριες» χώρες. Και είναι σαφές ότι μια χώρα, για να ασκήσει πολιτική γοήτρου με παραρτήματα σε πόλεις χωρών που διαβαθμίζονται σε μεγάλη γκάμα από άποψη γεωστρατηγικής σημασίας και πολιτισμικής συγγένειας, οφείλει (αν μη τι άλλο) να κατανοεί του πώς στέκεται διεθνώς.

Δυστυχώς, το γόητρο της Ελλάδος είναι καταβαραθρωμένο. Και είναι λογικό ότι ένα διεθνές κοινό, μέσα από τη δική του πολυμορφία, τείνει να ακολουθήσει προτάσεις που εκπορεύονται από χώρες με κύρος. Στην Αθήνα, π.χ., πιο αβίαστα θα επιλέξει κανείς να πάει στο Γαλλικό Ινστιτούτο ή στο Γκαίτε παρά στην αίθουσα μιας Δημοκρατίας της Κεντρικής Ασίας.

Είναι καλό, λοιπόν, να γνωρίζουμε τι κάνουν σε μεγάλες χώρες, οι γείτονές μας ή έστω κράτη με τα οποία μοιραζόμαστε χαρακτηριστικά «τεχνικής φύσεως» (Ουγγαρία, Ισραήλ, Πορτογαλία κ.ά). Είναι αρνητικό ότι δεν υπάρχουν αρκετοί Ελληνες στον πολιτισμό που να είναι αυτό που λέμε «διεθνείς προσωπικότητες» ή τουλάχιστον αγνοούμε όσους έχουν κύρος και δεν στηρίζουμε όσους μπορούν να αποκτήσουν. Δεν υπάρχουν «διαβατήρια». Οφείλουμε να τα εκδώσουμε εξαρχής. Οχημα δεν μπορεί να είναι η παλιά, αποτυχημένη γλώσσα. Οχημα πρέπει να είναι η νέα γενιά των Ελλήνων που θα πρέπει διαρκώς να είναι εμπροσθοφυλακή. Γι’ αυτό, πέρα από τη μείωση των ενοικίων και τις διακρατικές συμφωνίες, ας δούμε πρώτα ποιους ανθρώπους έχουμε.