ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο Δεκαπενταύγουστος και το «μήνυμά του»

Είναι ένα πρόβλημα, που μας βρίσκει, τους περισσότερους από μας τους «γράφοντες», κάθε χρόνο τον Δεκαπενταύγουστο. Δεν βρίσκουμε θέμα. Οχι γιατί δεν υπάρχουν στην επικαιρότητα, αλλά γιατί δεν θέλουμε να σας σκοτίσουμε και να σας χαλάσουμε τη διάθεση. Δεν πρόκειται μόνον για σεβασμό στις «ανέμελες» διακοπές σας. Εκφράζει και τα δικά μας αισθήματα, ύστερα από δώδεκα μήνες ενασχόλησης με μια προβληματική, τις περισσότερες φορές, επικαιρότητα. Αυτές τις μέρες έχουμε όλοι ανάγκη από ηρεμία, ελπίδα και αισιοδοξία. Κατά την κοινή έκφραση πρέπει «να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας». (Οι οποίες, ευτυχώς, ευτυχώς, έχουν αποδειχθεί επαναφορτιζόμενες). Ολοι ψάχνουμε, λοιπόν, για ευχάριστα νέα και ευοίωνες διαπιστώσεις. Ναι, λοιπόν, φέτος ο Δεκαπενταύγουστος είναι ο καλύτερος στην τετραετία της κρίσης. Εκτός της εκρηκτικής αύξησης των 21 εκατ. των ξένων τουριστών, φέτος περισσότεροι Ελληνες έκαναν διακοπές, χάρηκαν την άδειά τους, περιορίσθηκε κατά πολύ η γκρίνια και η κατήφεια των προηγούμενων χρόνων. Και αυτό χωρίς να σημειωθεί κάποια θεαματική μεταβολή στη ζωή μας. Ούτε να είμαστε επηρεασμένοι από την κυβέρνηση, που βλέπει τα πράγματα ρόδινα ή την αντιπολίτευση, που τα θεωρεί μαύρα κι άραχλα. Περάσαμε καλύτερα γιατί το θέλαμε. Το είχαμε ανάγκη.

Αυτό, αν θέλετε, είναι το μήνυμα του φετινού Δεκαπενταύγουστου. Και ας το λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι πολιτικοί μας ταγοί. Ολοι γνωρίζουμε πως το ότι κατορθώνουμε να επιβιώνουμε σήμερα ως χώρα, οφείλεται στις δικές μας θυσίες, από τις οποίες εξαρτάται και η έξοδός μας από την κρίση. Αυτές τις θυσίες οφείλουν πρωτίστως να αξιοποιήσουν όλα τα πολιτικά μας κόμματα, τα οποία και κυρίως ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση. Από μόνη της, η συνειδητοποίηση αυτής της επώδυνης προσφοράς προσδίδει στους πολίτες δύναμη και αυτοπεποίθηση πως τελικά θα «τα καταφέρουμε». Συνεπώς, δεν έχουν ανάγκη υπερβολικής έξαρσης των θυσιών τους, διότι τούτο μπορεί να αποσκοπεί και σε κάποια μείωση της ευθύνης των κυβερνώντων, ως προς την περαιτέρω διαχείριση της κρίσης. Κυρίως, δε, εξοργίζονται από κάθε απόπειρα απαξίωσης της προσφοράς τους, ως απρόσφορης και μάταιης. Διότι το δεύτερο μπορεί να αποβλέπει σε μια εξωπραγματική πολιτικοποίηση της κρίσης, ως αποκλειστικά εσωτερικής υπόθεσης και διακομματικής αντιπαράθεσης. Με απλά λόγια, οι Ελληνες πολίτες αισθάνονται την ίδια απέχθεια για όσους προσπαθούν να τους γλυκάνουν το χάπι και για εκείνους που επιδιώκουν να το πικράνουν περισσότερο.

Εκτός από μας, τις μέρες αυτές κάνουν διακοπές και οι πολιτικοί μας. Αυτοί, όμως, δεν έχουν ανάγκη να φορτίσουν τις μπαταρίες τους, προκειμένου να επιμηκύνουν τη διάρκεια και την αντοχή τους σε μια κατάσταση δοκιμασίας και «υπερπροσφοράς». Κατά κύριο λόγο οφείλουν να τις αποφορτίσουν και να τις αποθερμάνουν. Σε οργή, σε συγκρουσιακή τάση, σε εχθρική, επιζήμια και αδιέξοδη αντιπαλότητα. Οφείλουν, δηλαδή, να συλλάβουν, να αντιληφθούν και να αναπροσαρμόσουν την πολιτική τους, στο δικό μας, αυγουστιάτικο «μήνυμα». Είθε. Με τον Αντώνη Σαμαρά, που κατά κάποιον τρόπο αποκήρυξε (κακώς) τις αυγουστιάτικες διακοπές των υπουργών του, τον Ευάγγ. Βενιζέλο, ο οποίος μάλλον απήλαυσε το αυγουστιάτικο φεγγάρι, από τον Θερμαϊκό και –τέλος– τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος επισκέφθηκε το Αγιον Ορος για ευλαβές προσκύνημα. Μακάρι να τους φωτίσει όλους ο Θεός…