ΑΠΟΨΕΙΣ

Κοινή γλώσσα ο φόβος

Ο χαρισματικός Πάπας Φραγκίσκος εξαπέλυσε θεολογικά πυρά κατά του Ντόναλντ Τραμπ, λάλου και λάβρου, υποψηφίου για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών. Τα τείχη που δεσμεύθηκε να υψώσει ο Τραμπ, αποτρεπτικά εισόδου προσφύγων-μεταναστών στις ΗΠΑ, ορθώθηκαν ανάμεσά τους. Ποντίφικας: «Ανθρωπος που θέλει να οικοδομήσει τείχη και όχι γέφυρες δεν είναι χριστιανός». Ντόναλντ: «Εάν κι όταν το Βατικανό δεχθεί επίθεση από το ISIS που αποτελεί το απόλυτο τρόπαιό του, να ξέρετε ότι ο Πάπας θα προσεύχεται να έχει εκλεγεί ο Τραμπ πρόεδρος».

Προ 24ώρων ο Φραγκίσκος παρενέβη με αποδέκτη την Ευρώπη, απευθυνόμενος στο χριστεπώνυμο ποίμνιο, το συγκεντρωμένο στην εμβληματική πλατεία του Αγίου Πέτρου.

Αντήχησε ως πολιτική παραίνεση ο λόγος του: «ιδίως η Ελλάδα και άλλες χώρες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή προσφέρουν στους πρόσφυγες γενναιόδωρη βοήθεια που χρειάζεται τη συνεργασία όλων των κρατών. Μια ομαδική, ενιαία απάντηση μπορεί να είναι αποτελεσματική για την ίση κατανομή των βαρών». Τι είπε ο Πάπας στους ηγέτες; Να γραφτεί το μήνυμά του στα πρακτικά της επικείμενης Συνόδου Κορυφής· σημειωτέον ότι ο Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στα νιάτα του υπήρξε δεινός τερματοφύλακας.

Θυμάστε προ ετών, ήταν ο Εβρος κύρια πύλη εισόδου λαθρομεταναστών (αυτός ο όρος ταυτοποίησης επικρατούσε τότε) και η χώρα βαπτίσθηκε ξέφραγο αμπέλι. «Ελληνες, τα σύνορά σας είναι και της Ε.Ε., θα τα προστατεύσετε;» ρώτησαν με μνημονιακή αυστηρότητα οι εταίροι μας. Υψώθηκε ο φράχτης, έπεσαν οι τόνοι, ενώ παράλληλα αξιολογείτο η επιχείρηση «Ξένιος Ζευς» προς ανάκτηση αισθήματος ασφαλείας των πολιτών. Ηταν καταιγιστικές, πολυαίμακτες, στη συνέχεια οι εξελίξεις στην ευρύτερη γειτονιά μας και η Ελλάδα έγινε σωσίβιο εκατοντάδων χιλιάδων φυγάδων από πολέμους και άγρια πείνα, μια επικράτεια οδοδείκτης της ευημερίας των βορείων. Εκ του αποτελέσματος, η περυσινή αμεριμνησία, οι παιδαριώδεις εκτιμήσεις και ο επικοινωνιακός ακτιβισμός, σήμερα συνθέτουν ιστορία τραγική. Κακώς εγκαλείται μόνον η θεωρητικώς καθ’ ύλην αρμοδία τότε κ. Τασία Χριστοδουλοπούλου ως ηγερία ομαδικών συντροφικών παροραμάτων, τα οποία ήταν «εφ’ όλης της ύλης».

Με τρόπο που μας φαίνεται πια οικείος, υπό συνθήκες γενικού μπαχάλου, η πτωχευμένη χώρα οικτίρεται και πάλι ως δολιοφθορέας της ευρωπαϊκής ενότητας. Τι έπεται; Βρυξελλιώτικο φιλί ζωής στην αλληλεγγύη, οι εταίροι και χρήματα θα δώσουν στη χώρα-σαμαρείτη, και αριθμό προσφύγων θα φιλοξενήσουν. Αθροιστικά, υποπολλαπλάσιο από όσους βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα. Και μετά; Οι επήλυδες, ο αριθμός των οποίων θα εκτιναχθεί, θα φιλοξενούνται υπό άτυπο καθεστώς επί μακρόν διαμενόντων, νιώθοντας κατά κυριολεξία εγκλωβισμένοι. Παραδίπλα γηγενείς. Από άλλη μάνα γη, διαφορετικές οδύνες, κοινή γλώσσα συνεννόησης και των δύο, ο φόβος για το αύριο. Ανηφορική γειτονία.