ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι παλινωδίες με το ΔΝΤ

Η υπόθεση με τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην εκπόνηση του ελληνικού προγράμματος προσαρμογής δημιουργεί συνεχώς μεγαλύτερες ρωγμές στην κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.

Το Ταμείο «εξορίστηκε» από το προσκήνιο μόλις ανέλαβε ο κ. Τσίπρας τον σχηματισμό κυβέρνησης. Στις προγραμματικές δηλώσεις κατά τον σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα, ο πρωθυπουργός δεν βρήκε λέξη να πει για το μέλλον των σχέσεων της χώρας με το ΔΝΤ. Οταν όμως έκλεισε η συμφωνία του Φεβρουαρίου, αποφεύγοντας την τελευταία στιγμή την κατάρρευση των δημοσίων οικονομικών, χρειάστηκε μια ειδική επιστολή της Κριστίν Λαγκάρντ για να επιβεβαιωθεί στις αγορές ότι η Ελλάδα ήταν «ακόμη ζωντανή».

Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι το καλοκαίρι, το δίδυμο Τσίπρα-Βαρουφάκη έσπρωξε την «ανοησία», όπως την αποκάλεσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, στο μη περαιτέρω. Αφησαν απλήρωτο το Ταμείο, πιθανόν επειδή υπολόγιζαν ότι αυτό θα προκαλούσε κάποια έκρηξη στην Ευρωζώνη. Αν και λίγο αργότερα, όταν υποχρεώθηκαν στην ταπεινωτική συνθηκολόγηση, η Ελλάδα τακτοποίησε τις υποχρεώσεις της προς το Ταμείο. Συνέβη, τελικά, αυτό που ήθελε ο κ. Βαρουφάκης. Το Ταμείο εγκατέλειψε το ελληνικό πρόγραμμα. Εξέλιξη που δημιούργησε σοβαρή  αναταραχή  και απώλεια εμπιστοσύνης στις μακρόχρονες προσπάθειες  σταθεροποίησης, ενώ έφερε επιπρόσθετες δυσκολίες στη διαπραγμάτευση του τρίτου μνημονίου.

Τότε λοιπόν, στις 12 Ιουλίου 2015, η Ελλάδα αιτήθηκε νέο δάνειο, ύψους 82-86 δισ., σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που έκαναν οι «θεσμοί» εκείνη τη στιγμή. Σε εκείνη την απόφαση του Συμβουλίου Κορυφής, ο κ. Τσίπρας δεσμεύθηκε να ζητήσει την επιστροφή του Ταμείου.

Πράγματι, η παρουσία του ΔΝΤ συναρτάται απολύτως με την αίτηση δανειοδότησης από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Στο Καταστατικό του ΕΜΣ (σημείο 8 των Προκαταρκτικών) γράφει: «Οταν ένα κράτος-μέλος αιτείται χρηματοδοτικής υποστήριξης από τον ΕΜΣ είναι αναμενόμενο να υποβάλει, όταν αυτό καταστεί εφικτό, παρόμοιο αίτημα προς το ΔΝΤ».

Ο κ. Τσίπρας ακόμη και σήμερα ισχυρίζεται ότι η συμμετοχή του Ταμείου «δεν είναι εφικτή», όσο τουλάχιστον ζητεί «πράγματα παράλογα». Στην κυβέρνηση επαναλαμβάνουν ότι είναι διατεθειμένοι να κάνουν όσα συμφωνήθηκαν με τους Eυρωπαίους, «αλλά τίποτε περισσότερο». Συμπέρασμα, ας μείνει το Ταμείο εκτός της ελληνικής συμφωνίας.

Την παλινωδία αυτή της ελληνικής πλευράς είχαν προβλέψει όσοι ορθώς ερμήνευσαν την ως άνω απόφαση του Συμβουλίου για τον ρόλο του Ταμείου ως υποχρεωτική: «Συνεπώς, η Ελλάδα θα ζητήσει τη διαρκή υποστήριξη του ΔΝΤ (για τον έλεγχο και τη χρηματοδότηση του προγράμματος) μετά τον Μάρτιο του 2016». Καλό μήνα, κ. Τσίπρα!