ΑΠΟΨΕΙΣ

Το υλικό της απόλυτης κωμωδίας

Η ​​κυβέρνηση Συριζανέλ με βάζει σε σκέψεις για τη φύση της κωμωδίας. Ζούμε μια αντιστροφή (ή μήπως διαστροφή) της πραγματικότητας, που αν δεν ήταν πραγματική θα την έλεγες αδιανόητη. Θα μπορούσε θαυμάσια να ήταν σενάριο ταινίας του Σάσα Μπάρον Κοέν («Μπόρατ» κ.λπ.), αλλά δεν είναι. Είναι η ζωή μας.

Τέσσερα ολόκληρα χρόνια αντιμνημονιακού μένους, υποσχέσεις που εκφέρονταν με περισσή οίηση ότι όλα θα τελειώσουν μέσα σε μία μέρα με ένα νόμο και ένα άρθρο, όλα αυτά κατέληξαν σε αυτό που ο Κωστής Χατζηδάκης προσφυώς περιέγραψε ως «το πρώτο αντιμνημονιακό Μνημόνιο».

Επειτα, η αμυντική πολιτική τους, βάσει των προεκλογικών προγραμμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, συνοψιζόταν σε ένα στόχο (κάπως μεγαλεπήβολο, εδώ που τα λέμε): τη διάλυση του ΝΑΤΟ, το οποίο γι’ αυτούς ήταν «the evil empire», ό,τι δηλαδή ήταν για τον Ρόναλντ Ρέιγκαν η Σοβιετία. Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι καταφεύγουν στο ΝΑΤΟ, επειδή δεν είναι σε θέση να φρουρήσουν τα θαλάσσια σύνορα της χώρας. (Αυτά που μέχρι πρότινος ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήξερε ότι υπάρχουν…)

Και συνεχίζουμε. Στο ενδεχόμενο να μας αποβάλουν από τη Σένγκεν, η απάντηση του Τσίπρα ήταν: «Μικρό το κακό». Τον καταλαβαίνω. Χρειάσθηκε να ξεσπάσει το μεταναστευτικό στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για να καταλάβει ο άνθρωπος ότι η Μυτιλήνη είναι πρωτεύουσα της Λέσβου και όχι ξεχωριστό νησί. Πάει πολύ, επομένως, να περιμένεις ότι θα ήξερε πως περνούσε τα σύνορα των ευρωπαϊκών χωρών χωρίς έλεγχο, όταν έκανε long weekends στο Αμστερνταμ ή το Παρίσι. Τώρα είμαστε πρόθυμοι να αναλάβουμε το βάρος 100 ή 150 χιλιάδων προσφύγων, αν αυτό μας εξασφαλίζει την παραμονή στη συνθήκη.

Η μεταστροφή τους είναι πλήρης και ολωσδιόλου γελοία. Κατακεραύνωναν το πελατειακό κράτος των μνημονιακών κομμάτων. Τώρα προσλαμβάνουν ώς και καφετζήδες ερωτευμένους με τη Μενεγάκη για να τους κάνουν τον στρατηγικό σχεδιασμό. Κατακεραύνωναν ομοίως τα διαπλεκόμενα συγκροτήματα Τύπου. Τώρα διαβάζουμε για συναντήσεις του Τσίπρα με «ιστορικό εκδότη», που εξελίσσονται σε κλίμα οικειότητας το οποίο θυμίζει, κατά το σχετικό δημοσίευμα, «σχέσεις πατέρα και γιου».

Η κατάπληξη της συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ έχει ξεχαστεί πια. Αλλά δεν πάει πολύ να τον ακούς να χαρακτηρίζει το κόμμα του Πάνου Καμμένου «Κεντροδεξιά», ενώ την ίδια ώρα ο Μητσοτάκης καταγγέλλεται από την κυβερνητική εκπρόσωπο («γεννήθηκες για την καταστροφή»…) ως ακροδεξιός;

Αλλά και στα λιγότερο σημαντικά παρατηρείται η ίδια αντιστροφή. Αισίως μπήκαμε στον τρίτο μήνα, ξέρετε, με την Ηρώδου Αττικού διαρκώς κλειστή. Ακόμη και με τον Κώστα Σημίτη διαπιστώνουμε ξαφνικά σύμπτωση απόψεων του Τσίπρα. «Ανόητο» τον χαρακτήρισε ο πρώην πρωθυπουργός στην ομιλία του στο συνέδριο του Ποταμιού, για την πεποίθησή του ότι θα μπορούσε να αλλάξει την Ευρώπη κατά τα γούστα και τις ιδεοληψίες του, το ίδιο επανέλαβε ο Τσίπρας μόλις δύο ημέρες αργότερα στη μεταμεσονύκτια συνέντευξή του.

Το αποκορύφωμα, δε, ήταν τις προάλλες στη Βουλή. Για πρώτη φορά βγήκε από το στόμα του η λέξη «πατριωτισμός». Να περιμένουμε μήπως ότι θα τον δούμε με φουστανέλα στους στρατώνες το Πάσχα να χορεύει τσάμικο με τους φαντάρους; Ολα αυτά είναι το υλικό της απόλυτης κωμωδίας. Αλλά δεν γίνεται να νιώσουμε τη βαθιά γελοιότητά της. Οι συνέπειές της είναι οι όροι της ζωής μας…

Στην κορφή κανέλα

Η Φώφη, πρόεδρος της Πασοκάρας, κατέθεσε στη σύσκεψη των αρχηγών πρόταση δέκα σημείων. Αρκεί η πρώτη πρόταση του πρώτου σημείου και καταλαβαίνεις τη σοβαρότητα του κειμένου: «Το προσφυγικό είναι παγκόσμιο πρόβλημα όχι ευρωπαϊκό, έτσι η Ε.Ε. θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στην Ελλάδα». Εκεί σταματάς και δεν προχωρείς παρακάτω. Ως δημοσιογράφος ξέρω τι σημαίνει η έκφραση «γράφει με το πόδι». Τώρα συνειδητοποιώ ότι, επίσης, κάποιοι σκέπτονται με το πόδι…

Παράξενο

«Η Ρωσία από κοινού με το καθεστώς Ασαντ χρησιμοποιούν σκοπίμως τη μετανάστευση ως όπλο, στην προσπάθειά τους να υπερκεράσουν τις ευρωπαϊκές δομές και να κάμψουν την ευρωπαϊκή αποφασιστικότητα». Η δήλωση έγινε την 1η Μαρτίου, στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της αμερικανικής Γερουσίας από τον ανώτατο διοικητή των νατοϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη (SACEUR), τον Αμερικανό πτέραρχο Philip Breedlove. (Τι όνομα κι αυτό για πτέραρχο, Θεέ μου! Για χίπι ό,τι πρέπει. Αλλά για κοτζάμ πτέραρχο;)

Ο SACEUR τεκμηρίωσε τη θέση του αυτή, αναφερόμενος στη συστηματική χρήση εναντίον αμάχων των «barrel bombs» (πολύ φθηνές και αποτελεσματικές βόμβες κατά προσωπικού), «με σκοπό να τους κάνουν να πάρουν τους δρόμους», όπως είπε. Η απορία μου, ωστόσο, είναι ότι δεν το είδα να μεταδίδεται από τα δικά μας ΜΜΕ. Γιατί; Δεν είμαστε πρώτοι φίλοι με το ΝΑΤΟ, αφότου η κυβέρνηση Συριζανέλ προσέτρεξε στις καλές υπηρεσίες του για το μεταναστευτικό;

Λαμιείς της Ραφήνας

Στην πρόσφατη παρουσίαση των οικονομικών της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε και την (αναπόφευκτη) μείωση του προσωπικού του κόμματος. Λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι η Ν. Δ. ως οργανισμός λειτουργούσε όπως ακριβώς και η χώρα (γλέντα το σήμερα και ου φροντίς Ιπποκλείδη…), βάζω το μυαλό μου να δουλέψει λίγο και καταλήγω ότι, εκ των σημερινών υπαλλήλων του κόμματος, μάλλον θα πρέπει να ανησυχούν οι ανήκοντες στην περισσότερο εκπροσωπούμενη ομάδα με βάση τη γεωγραφική προέλευση: οι Λαμιείς και δη εκείνοι της Ραφήνας. Το ίδιο υποθέτω ότι ισχύει και για τους Μεσσηνίους. Τώρα, τυχόν Θεσπιείς (αν υπάρχουν) δεν έχουν λόγο να ανησυχούν. Επειδή αυτοί παραστάθηκαν στους Λακεδαιμονίους στις Θερμοπύλες, δεν έχουν τη συμπάθεια των Μεσσηνίων και, άρα, δεν πρέπει να είναι πολλοί…