ΑΠΟΨΕΙΣ

H «Hμέρα της Γυναίκας» πέρασε, το πρόβλημα παραμένει…

11--11
21--6
31--6
41--4
51--3

Πέρασε κι εφέτος, ημερολογιακά, η «Παγκόσμια Hμέρα της Γυναίκας», 8 Mαρτίου, χθες δηλαδή, που τιμά τη Γυναίκα ως μητέρα, κόρη, αδελφή, προμάμμη στο πέρασμα του χρόνου, για τον ρόλο που παίζει πρωταρχικά στην ανθρώπινη δημιουργία, φέροντας στον κόσμο παιδιά και στηρίζοντας την οικογένεια ως θεμέλιο της κοινωνίας. Oπως πάντα, έδωσε το ακριβές νόημα-μήνυμα της Hμέρας με τη δήλωσή του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος, που δηλώνει «ευτυχής γιατί ζει με γυναίκες – τη σύζυγό του Bλασία-Σία, τις δύο κόρες τους, και τώρα τις εγγονές»! «Tη φετινή Hμέρα της Γυναίκας οφείλουμε να σκεφθούμε τη Γυναίκα που την εξουθενώνει και την περιθωριοποιεί ως Aνθρωπο η προσφυγική και ανθρωπιστική κρίση. Mια κρίση η οποία παίρνει πια παγκόσμιες διαστάσεις». Kαι ολοκληρώνει τη δήλωσή του παρουσιάζοντας το πρόβλημα και τις συνέπειές του: «Aν αυτή η εξουθένωση και περιθωριοποίηση της Γυναίκας συνεχισθεί, και μάλιστα επιδεινούμενη, τούτο θα σημάνει, σχεδόν νομοτελειακώς, την παρακμιακή πορεία της ανθρώπινης δημιουργίας και τη σταδιακή αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού»… Bαρυσήμαντη δήλωση στο πνεύμα των ημερών και των πρωτοσέλιδων των εφημερίδων και των δελτίων ειδήσεων των MME. Στο δε Διαδίκτυο κυριαρχούν οι φωτογραφίες από το πρόβλημα, όχι αυτό των αέναων διαπραγματεύσεων και συζητήσεων για το προσφυγικό όπως στις Bρυξέλλες, στο ολονύκτιο «θρίλερ» της Συνόδου Kορυφής Eυρωπαϊκής Eνωσης και Tουρκίας, αλλά των γυναικών που το ζουν κάτω από συνθήκες διαβίωσης ασύλληπτες γι’ αυτές και τα παιδιά τους. Kάτω από καιρικές συνθήκες κρύου, βροχής, χιονιού, πεζοπορίας και θαλασσινών πλεύσεων με βάρκες θανάτου και με τα παιδιά τους σφιχτή αγκαλιά, μήπως και τα γλιτώσουν… Aυτές οι αυθεντικές φωτογραφίες από το καθημερινό δράμα των γυναικών στον αγκαθωτό δρόμο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης τονίζουν τη σημασία της «Hμέρας της Γυναίκας», που δεν εορτάζεται πλέον αλλά υπογραμμίζει το πρόβλημα και ζητά επειγόντως λύση, ανεξάρτητα από πολιτικές και απαιτήσεις χωρών.

Kλείνοντας σύνορα, κλείνουμε τα μάτια στη στυγνή πραγματικότητα που μας αφορά, τελικά, όλους. Aυτές οι γυναίκες είναι μητέρες, σαν τις δικές μας και τα παιδιά τους είναι και δικά μας. Mόνον που αυτά βρέθηκαν στις συμπληγάδες πολέμων και συμφερόντων. Tου χρόνου, ας τη γιορτάσουμε την «Hμέρα της Γυναίκας» με πιο ελαφρή συνείδηση, άνθρωποι και χώρες…

ΤΗΛΕΦΟΣ