ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι φορολογούμενοι και το χρέος

Ωστε ο πρόεδρος της Ευρωομάδας, Γερούν Ντάισελμπλουμ, «το έκανε επίτηδες»! Ωστε ο Γάλλος αρμόδιος επίτροπος, Πιερ Μοσκοβισί, δεν ήξερε τίποτε. Κι όταν πλέον έχει τελειώσει η συνέντευξη, λέγει προς τον Ολλανδό «νομίζω ότι έριξες το γνωστό δόλωμα, μια μεγάλη συζήτηση για το χρέος, για τη διευθέτηση του χρέους». Ωστε όλα αυτά γίνονται για την Ελλάδα! Δεν τολμώ να το πιστεύσω.

Πώς να μη σπεύσει η κυβερνητική «εμπιστευτική ενημέρωση» να διαλαλήσει πως «ο Τσίπρας πήρε και το χρέος». Εννοώντας ότι ως «μάγκας και καραμπουζουκλής» ο πρωθυπουργός τούμπαρε όλους αυτούς τους «ξένους» και θα πάρει αυτός, εδώ και τώρα, τη ρύθμιση του χρέους που αρνήθηκαν στον Σαμαρά!

Δυστυχώς για εμάς, τα πράγματα είναι πάντοτε περίπλοκα όταν προσέξεις τις λεπτομέρειες, αλλά στέκεσαι επιφυλακτικά σε όσα διαδίδει η προπαγάνδα. Δεν λέω ότι ο κ. Τσακαλώτος δεν έχει βρει τον τρόπο να επικοινωνεί με τον κ. Κοστέλο, στηριζόμενοι οι δυο τους στο κοινό πιστεύω και την αγγλοσαξονική αλληλεγγύη, όπως μαθαίνω. Πώς όμως γνώριζε ο επικεφαλής των υπηρεσιών της τρόικας κάτι για το οποίο εμφανίζεται «αθώος» ο επίτροπος και πολιτικός του προϊστάμενος; Ο γενικός διευθυντής Μπούτι δεν ενημέρωσε για όσα συζητήθηκαν over dinner;

Ας μην μπλεκόμαστε όμως στην ευρωπαϊκή βυζαντινολογία. Ας θεωρήσουμε ότι πράγματι ο κ. Τσίπρας έχει πάρει την υπόσχεση ρύθμισης του ελληνικού δημόσιου χρέους μέσα στον Απρίλιο, δηλαδή πριν το από ελληνικό Πάσχα και μετά την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ.

Μακάρι, εξάλλου, να μετουσιωθεί σε πράξεις, αριθμητικές κυρίως, η υπόσχεση που είχε αποσπάσει η Ελλάδα τον Νοέμβριο 2012. Οτι δηλαδή, όταν το πρωτογενές έλλειμμα θα είναι θετικό και διατηρήσιμο, εταίροι και δανειστές θα κάνουν «κάτι καλύτερο» προκειμένου να καταστεί μακροχρονίως βιώσιμο το χρέος.

Το ζήτημα είναι πόσο απέχουμε σήμερα από το σημείο εκπλήρωσης εκείνης της υπόσχεσης. Αν ρωτήσετε τους κυβερνητικούς, θα αρχίσουν να μετρούν τις μέρες. Αν ρωτήσετε τους πρώην κυβερνητικούς, θα σας εξηγήσουν ότι κι αυτοί μετρούσαν μέρες, όταν όμως έφτασε η ώρα να «εισπράξουν» την υπόσχεση, οι σύμμαχοι κοίταξαν από την άλλη τη μεριά. Από την οποία κατέφθανε, όπως όλοι τώρα γνωρίζουμε, η παρέα του κ. Τσίπρα.

Προφανώς, ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών σε μια άσκηση βεβιασμένου μακιαβελισμού επιχείρησε να καλύψει, όσο αυτό είναι δυνατόν, την οπισθογραμμή του Ελληνα πρωθυπουργού. Εβαλε λοιπόν «επίτηδες» το θέμα του χρέους στο τραπέζι, αλλά με προϋποθέσεις.

Τις προϋποθέσεις θα κληθούμε να πληρώσουμε εμείς οι φορολογούμενοι. Το θέμα, σε τελευταία ανάλυση είναι καθαρά πολιτικό. Ακόμη και ο κ. Σόιμπλε, που έσπευσε να δηλώσει χθες να μην πάρουμε φόρα, θα συμφωνήσει αν το άθροισμα είναι σωστό. Αν δηλαδή οι φόροι που θα βάλει ο κ. Τσίπρας, βγάζουν τα έξοδα του κράτους που στήνει ο κ. Τσίπρας!