ΑΠΟΨΕΙΣ

Θα μ’ αφήσουν να μπω στο Εθνικό;

Ξεσκονίζω τα πρόσφατα κείμενά μου για το Εθνικό Θέατρο, για να δω εάν έχει παρεισφρήσει σε αυτά κάποια αναφορά κατά του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου, του κ. Θανάση Παπαγεωργίου, στο θέμα της κόντρας του Δ.Σ. με τον καλλιτεχνικό διευθυντή, Στάθη Λιβαθινό. Και αυτό διότι, ενώ έχω προγραμματίσει να παρακολουθήσω παραστάσεις στο Εθνικό, πληροφορήθηκα (με καθυστέρηση ομολογώ) την περιπέτεια που είχε ο έγκριτος και πολύπειρος δημοσιογράφος –με εξειδίκευση στο τομέα του θεάτρου– Γιώργος Σαρηγιάννης στο θέατρο Στοά.

Οταν ο κ. Σαρηγιάννης έφθασε στο ταμείο του θεάτρου θέλοντας να παρακολουθήσει την παράσταση, το όνομά του δεν υπήρχε στον κατάλογο των θεατών και, λίγες στιγμές αργότερα, η ηθοποιός της παράστασης κ. Εύα Καμινάρη εμφανίστηκε στην είσοδο και τον ενημέρωσε ότι είναι ανεπιθύμητος, διότι «γράφετε για σκοταδισμό και αρχομανία». Με δεδομένο ότι η κ. Καμινάρη είναι σύζυγος του κ. Παπαγεωργίου, η αντίδρασή της αποδίδεται στη θέση του κ. Σαρηγιάννη υπέρ του κ. Λιβαθινού και κατά του Δ.Σ. του Εθνικού.

Παρότι νομικοί αναφέρουν ότι η Ελλάδα διαθέτει νόμο που απαγορεύει την απαγόρευση εισόδου σε δημόσιο θέαμα, στο περιστατικό του θεάτρου Στοά εκτιμώ ότι η κ. Καμινάρη έχει δίκαιο, αφού η παράσταση είχε σκηνοθέτη τον κ. Παπαγεωργίου και την ίδια σε έναν από τους βασικούς ρόλους. Κατά συνέπεια, θα μπορούσε να θεωρηθεί «οικογενειακό» θέαμα α λα καρτ, στο οποίο προσκεκλημένοι είναι μόνον όσοι ενστερνίζονται τις απόψεις τους. Λέτε να συμβούν τα ίδια τώρα που η κ. Καμινάρη «μετακόμισε» στο Εθνικό Θέατρο, παίζοντας σε παράσταση σκηνοθετημένη από τον κ. Παπαγεωργίου; Αρχή άνδρα δείκνυσι…

Ωστόσο, για ποια «αρχή» μιλάμε; Γι’ αυτή την εξουσία που ο καθένας δοκιμάζει τα όριά του (πνευματικά, καλλιτεχνικά, ηθικά, αισθητικά) προς όφελος των πολλών ή για εκείνη την «αρχή» που αξιοποιείται απλώς για να στρογγυλοκαθίσουμε στην καρέκλα και να υπογράφουμε διαταγές προς πάσα κατεύθυνση;

Το περιστατικό στη Στοά προσφέρει ένα ακόμη παράδειγμα για την εντεινόμενη πόλωση στον δημόσιο βίο και πώς αυτή μπορεί να παρασύρει σε ατοπήματα. Ολο και περισσότερο (και) στη χώρα μας τα επεισόδια–προσπάθειες βίαιης, εμπαθούς επιβολής της γνώμης του ενός πάνω στον άλλον πληθαίνουν. Μοιάζει σαν οι αντοχές της κοινωνίας μας σε άυλα (ηθικά ή πολιτικά) ζητήματα να έχουν αμβλυνθεί, διαβρωμένες από την υλική, οικονομική καταβαράθρωση της Ελλάδας. Το πολιτικό τοπίο της μεταπολίτευσης ουδέποτε επέτρεψε να διακυβευθούν ουσιαστικά ζητήματα ελευθεροτυπίας. Το αντίθετο μάλιστα.

Εκτός κι αν όλα αυτά που συνέβησαν στο θέατρο Στοά είναι περί όνου σκιάς και οφείλονται απλώς στην επαγγελματική εμμονή του κ. Σαρηγιάννη να τιμά την προσπάθεια όλων των θεατρικών θιάσων της Αθήνας, ακόμη και των πλέον αδιάφορων. Οπως και να έχει, αφού τα στερνά τιμούν τα πρώτα, οι καλοί «τιμητές» δεν είναι εκείνοι που χαϊδεύουν αυτιά.