ΑΠΟΨΕΙΣ

Ανθρωπιστικές πομφόλυγες

Πέρυσι τέτοια εποχή, η κυβέρνηση εκταμίευσε διακόσιες χιλιάδες ευρώ για την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης». Το ποσό ήταν μικρό σε σχέση με αυτό που χάθηκε για τη θεραπεία της ναρκισσιστικής κρίσης του ζεύγους Τσίπρα- Βαρουφάκη, φαίνεται όμως πως ήταν αρκετό. Οι αυτοκτονίες καταργήθηκαν μαζί με τις λιποθυμίες των μαθητών λόγω ασιτίας στα σχολεία. Κι αν δεν καταργήθηκαν, τουλάχιστον δεν μιλάει πια κανείς γι’ αυτές. Κάτι είναι κι αυτό.

Πώς και κανείς από τις προηγούμενες κυβερνήσεις δεν είχε βρει τη λύση στο πρόβλημα; Μα είναι απλό. Ησαν Δεξιοί, και ακόμη κι αν δεν ήσαν ακριβώς Δεξιοί, δεν ήσαν Αριστεροί, άρα δεν διέθεταν τα πνευματικά δικαιώματα της ανθρωπιστικής ευαισθησίας τα οποία, ως γνωστόν, είναι κληρονομιά της Αριστεράς. Ή με άλλα λόγια δεν είχαν ακριβώς αντιληφθεί, ή δεν είχαν το ταλέντο να την αξιοποιήσουν, την πολιτική υπεραξία της πομφόλυγος.

Η «ανθρωπιστική κρίση» την οποία ο κ. Τσίπρας περιέφερε ως τρόπαιο ανά τας Ευρώπας υπήρξε η σάλτσα στο φιλέτο της «αξιοπρέπειας». Παροπλίσθηκε όταν πέτυχε τους στόχους της, κοινώς ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές, όπως ξεχάστηκε και η αξιοπρέπεια στις ουρές των κλειστών τραπεζών το καλοκαίρι. Παρ’ όλ’ αυτά η τοξική της δύναμη παρέμεινε ενεργή. Και η τοξική δύναμη της πομφόλυγος είναι ότι ακυρώνει τη σημασία των λέξεων που χρησιμοποιούμε για να αντιληφθούμε την πραγματικότητα της ζωής μας.

Τις προάλλες ο κ. Μάρδας πέταξε τη λέξη «πόλεμος», αν η διπλωματία αποτύχει στις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία. Τι εννοούσε; Τίποτε. Ο κ. Μουζάλας είπε ότι για την Ειδομένη ευθύνεται η Ιστορία. Τι εννοούσε; Δύο φορές τίποτε. Κι αν έχεις εξαντλήσει τις δυνατότητες της μεγαλοστομίας σου, αν τις έχεις ευτελίσει με τις καιροσκοπικές πομφόλυγες, τότε με ποιες λέξεις θα περιγράψεις την πραγματικότητα όταν αυτή συνωστίζεται μπροστά στην πόρτα σου;

Πώς θα ονομάσεις την πραγματική ανθρωπιστική κρίση με την οποία απειλείται η χώρα μας από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στον Πειραιά και την Ειδομένη; Η γλώσσα έχει τη δική της σοφία, και πάντα υπάρχουν λύσεις. Μπορείς να την ονομάσεις όπως ο κ. Κουρουμπλής, «Κατρίνα». Κοινώς να βρεις νέες πομφόλυγες για να αντικαταστήσεις τις παλιές.

Η υπονόμευση της σημασίας των λέξεων είναι η διαχρονική βλάβη του εθνικολαϊκισμού. Θα μου πείτε, δεν την επινόησαν αυτοί. Αυτοί απλώς εκμεταλλεύτηκαν μια φθορά που περίμενε σαν έμπειρη ερωμένη τον κατάλληλο εραστή.