ΑΠΟΨΕΙΣ

Το φαινόμενο Τραμπ

Ε​​πί σειρά ετών οικτίρουν οι αναλυτές και οι πάσης φύσεως πολιτικολογούντες σε υπαίθριους χώρους ή συναναστροφές κοινωνικές όλων των τάξεων, την απουσία «ηγετών» σε όλο το εύρος της πολιτικής σκηνής στη Δύση. Παθητικοί, ωστόσο, θεατές οι ίδιοι, απλώς ανακαλούν στη μνήμη πρότυπα ηγετών, εξωραΐζοντας το πέρασμά τους από την ιστορία των εθνών και γενικώς της ανθρωπότητος.

Αλλά παρ’ όλα αυτά «ηγέτες» εξακολουθούν να αναδεικνύονται, διότι η κοινωνία και η πολιτική ζωή ειδικότερα έχει ανάγκη ατόμων που τίθενται επικεφαλής για να ασκήσουν εξουσία επί των άλλων. Εξετινάχθη εν προκειμένω –κυριολεκτικώς από το πουθενά– ο κ. Αλέξης Τσίπρας στο αξίωμα του πρωθυπουργού της χώρας, και επανεξελέγη μετά από ένα οκτάμηνο οικτρής διαχειρίσεως των κοινών. Το φαινόμενο απεδόθη στο ανερμάτιστο και ανεύθυνο του χαρακτήρος των Ελλήνων και όλοι ησύχασαν.

Ας πάρουμε ως υπόθεση εργασίας ότι οι Ελληνες αποτελούμε την αίσχιστη φυλή επί της γης, πολιτικά ανερμάτιστη, εκτός τόπου και χρόνου. Αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην υπερδύναμη που δίνει διεθνώς τον τόνο των πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων ανά τον κόσμο, εκεί όπου η Δημοκρατία λειτουργεί στη πληρέστερή της μορφή, έχει αναδειχθεί το φαινόμενο του υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών κ. Ντόναλντ Τραμπ.

Ρίγη απελπισίας προκαλεί ανά τον κόσμο το ενδεχόμενο εκλογής του «Ντόναλντ» στο προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ.

Ο κ. Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας αυτοδημιούργητος της πολιτικής, ένα είδος που προέκυψε με τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, κυριάρχησε μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, με ολέθρια κατά κανόνα αποτελέσματα για την Ευρώπη τη δεκαετία του ‘40 στον 20ό αιώνα.

Δεν είναι συντηρητικός, ούτε καν Δεξιός πολιτικός εξ ιδιοσυγκρασίας· οι απόψεις του σε διάφορα κοινωνικά θέματα ήσαν φιλελεύθερες ακόμη και στο μεταναστευτικό· δισεκατομμυριούχος ο ίδιος, ηγείται της επαναστάσεως εναντίον του «οργανωμένου χρήματος» και εκφράζει την αντίθεσή του «στην υπεροψία του πλούτου». Οπαδοί του όλοι εκείνοι που θέλουν «να ανακτήσουν μία θέση στην πατρίδα τους», έχοντας απολέσει τον έλεγχο λόγω του αδυσώπητου γιγαντισμού οργανωμένων συμφερόντων.

Ο κ. Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι όμως το αμερικανικό αντίστοιχο της κ. Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία. Το Εθνικό Μέτωπο είναι ένα καλά οργανωμένο κόμμα, διαθέτει πολιτικό πρόγραμμα που επικαιροποιήθηκε το 2014, και η ηγέτις του χειρίζεται επαρκέστατα τον πολιτικό λόγο, σε αντίθεση με τον διεκδικητή της προεδρίας των ΗΠΑ, που απλώς συνθηματολογεί. Ακρως ενδιαφέρον το γεγονός επίσης, ότι ο κ. Τραμπ δεν περιβάλλεται από έμπειρους συμβούλους. Περιφέρεται με επιτυχία στην πολιτική σκηνή, δίχως να διαθέτει θίασο αξιόλογο, διότι το κατεστημένο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος τον έχει αποκηρύξει. Η επανάστασή του, ωστόσο, θα λήξει εάν κατακτήσει τελικώς την εξουσία, διότι τότε θα έχει ανάγκη στηρίξεως από τον μηχανισμό και το υπάρχον σύστημα των ΗΠΑ. Είναι μία αναγκαιότης που προκύπτει κατά την άσκηση της εξουσίας.

Ο πολύς καγκελάριος της Γερμανίας Οθων φον Βίσμαρκ έλεγε αυτάρεσκα πως «δεν υπάρχει Θεία Πρόνοια να προστατεύει τους ηλιθίους, τους πότες, τα παιδιά και τις ΗΠΑ». Εκτοτε η Γερμανία κατεστράφη δύο φορές και οι Ηνωμένες Πολιτείες ανεδείχθησαν και παραμένουν η ισχυρότερη οικονομική και στρατιωτική δύναμη του πλανήτη. Απλώς οι εξελίξεις κινούνται εκτός πλαισίου μιας άνευρης «πολιτικής ορθότητος».